Andrzej nie był zbyt dobrym kłamcą. Kiedy pakował walizkę w sypialni, starał się unikać spojrzenia Maryny, kobiety, z którą mieszkał od prawie dziesięciu lat.
— Konferencja, cały tydzień — powiedziała Maryna, opierając się o framugę drzwi. — I oczywiście w Soczi, właśnie wtedy, kiedy wszyscy odpoczywają.
– No cóż – mruknął Andriej, chowając kąpielówki pod stos koszul. – Firma pokrywa wszystkie koszty, byłoby dziwne odmówić.
– Twoja koleżanka Wika też jedzie? – W głosie Maryny nie było pytania, a raczej zmęczone stwierdzenie.
Andriej zawahał się przez chwilę, po czym kontynuował pakowanie, jakby nic się nie stało.
— Tak. Ona jest odpowiedzialna za prezentację. Praca to praca.
— Oczywiście — odpowiedziała Marina, krzyżując ręce na piersi. — Tak jak na imprezie firmowej w zeszłym roku, kiedy „pracowałeś” do czwartej nad ranem.
– Znowu zaczynasz? – Andriej zatrzasnął walizkę. – Wyjaśniłem ci już wszystko. To był ważny projekt.
– Projekt, dla którego kazała ci usunąć wszystkie wiadomości z telefonu?
Andriej położył torbę na łóżku i w końcu spojrzał na żonę.
— Nie zamierzam o tym rozmawiać. Samolot za trzy godziny.
— Pozdrów swoją „koleżankę” — powiedziała Marina i odsunęła się od framugi, przepuszczając go. — Odpocznij dobrze.
Andrzej mruknął coś pod nosem i pospieszył do drzwi.
Marina długo stała sama na środku sypialni, patrząc na rodzinne zdjęcie na stoliku nocnym. Potem zdecydowanie wzięła telefon i zaczęła szukać numeru osoby, która mogłaby jej pomóc.
Połowa czerwca w Soczi: woda ma przyjemną temperaturę, fale są łagodne. Andriej leżał pod parasolem i obserwował, jak Wika kąpie się w morzu. Jej opalona skóra lśniła w słońcu i przyciągała wzrok innych plażowiczów.
— Chodź tutaj! — zawołała i pomachała ręką. — Woda jest po prostu cudowna!
— O czym myślisz? — zapytała Wika, podpływając bliżej i obejmując go za szyję. — I nie mów, że o pracy.
— Nie, po prostu… zapomniałem wysłać raport przed wyjazdem.
— Kłamczuch — uśmiechnęła się Wika i delikatnie pocałowała go w policzek. — Myślisz o swojej żonie, prawda?
Andrzej zmarszczył brwi.
— Umówiliśmy się, że nie będziemy poruszać tego tematu tutaj.
— Dobrze, dobrze — uspokoiła się Wika. — Może popłyniemy do boi?
Wieczorem zjedli kolację w restauracji z widokiem na morze. Wika miała na sobie nową sukienkę, którą kupiła dzień wcześniej w butiku na nabrzeżu. Andriej patrzył, jak zachodzące słońce złocisto oświetla jej skórę, i uważał ją za piękną. Ale coś nadal go niepokoiło.
— Pojedziemy jutro w góry? – zapytała Wika, popijając wino. – Chcę zrobić piękne zdjęcia na portale społecznościowe.
– Oczywiście – skinął głową Andriej. – Kupimy też kilka pamiątek.
– Marina lubi pamiątki? – zapytała dziecinnie Wika.
Andriej skrzywił się.
– Prosiłem cię, żebyś nie poruszała tego tematu.
— Przepraszam — powiedziała Wika i położyła rękę na jego ramieniu. — Ale prędzej czy później będziesz musiał rozwiązać tę sytuację. Nie możemy się wiecznie ukrywać.
— Wiem — odpowiedział ponuro Andriej. — Po wakacjach porozmawiam z nią.
— Naprawdę? — oczy Wiki zabłysły nadzieją. — Obiecaj.
— Obiecuję.
Tydzień minął szybko. Pływali, opalali się, chodzili na wycieczki, jedli owoce morza w dobrych restauracjach i spędzali namiętne noce w pokoju hotelowym. Andriej prawie przestał myśleć o domu i o tym, co go tam czeka. Prawie.
W dniu wyjazdu Wika objęła go na lotnisku.
— Nie zapomnij o swojej obietnicy — powiedziała cicho, dotykając jego ust swoimi. — Czekam na twój telefon.
— Wiem — mruknął Andriej, z trudem ją puszczając. — Zadzwonię, jak tylko z nią porozmawiam.
Kupili bilety na różne loty – środek ostrożności.
W samolocie Andriej zamówił whisky i zastanawiał się, co powie żonie. Po dziesięciu latach małżeństwa ich relacje przypominały relacje obcych ludzi.
Późnym wieczorem taksówka zatrzymała się przed jego mieszkaniem. Po zapłaceniu kierowca odjechał, a Andriej na chwilę zamarł, patrząc przez okna na swoje mieszkanie. W salonie paliło się światło. Marina nie zasnęła. Wziął głęboki oddech i podszedł do drzwi.
Drzwi otworzyły się bezgłośnie. Postawił walizkę w korytarzu i nasłuchiwał. Z salonu dochodziła cicha muzyka i głosy.
„Telewizor” – pomyślał i zdjął buty, kierując się w tę stronę.
To, co zobaczył, sprawiło, że zatrzymał się jak wryty. Na środku salonu stał uroczyście nakryty stół z szampanem i tortem, ozdobionym świeczką w kształcie cyfry „10”.
Marina siedziała na kanapie – ale nie sama. Obok stał wysoki blondyn, którego Andriej nigdy wcześniej nie widział. Śmiali się, a ręka nieznajomego spoczywała na ramieniu Mariny.
„Co… co tu się dzieje?” – zapytał ochrypłym głosem Andriej i zrobił krok w kierunku pokoju.
Marina wzdrygnęła się i odwróciła w jego stronę.
– Andriej? Już wróciłeś? – spojrzała z zaskoczeniem na zegarek. – Czekaliśmy na ciebie dopiero za dwie godziny.
– My? – Andriej patrzył to na żonę, to na nieznajomego. – Kim on jest?