— Czy to miejsce jest zajęte?
Nadzieja uniosła wzrok i uśmiechnęła się z lekkim wysiłkiem. Ten uśmiech pojawił się niemal naturalnie, jakby towarzyszył jej od urodzenia, a nie był efektem całodniowej walki z samą sobą i własnymi emocjami.
— Igor Pietrow — przedstawił się mężczyzna, siadając naprzeciwko niej. — Doradca finansowy.
Mówił spokojnie, z wyczuwalną równowagą. Jego wzrok nie błądził po jej odsłoniętych ramionach, jak robiła to połowa sali, lecz spoczywał bezpośrednio na jej oczach, pełen szczerego zainteresowania.
— Nadzieja — odpowiedziała, podejmując rozmowę. — Wykładam… kiedy mam szczęście.
— „Kiedy mam szczęście”, to bardzo szczere postawienie sprawy — przytaknął Igor. — To oznacza, że naprawdę cenisz swój czas.
Kelner z precyzją postawił przed nimi kieliszki z winem. Muzyka ponownie wypełniła salę, a rozmowy wokół powróciły, choć teraz miały inny charakter — stały się przytłumione, przeplatane natarczywymi spojrzeniami w jej stronę. Nadzieja to czuła. Nie drażniło jej to, raczej budziło pewnego rodzaju zdziwienie.
— Pani biżuteria… — Igor pochylił się nieco do przodu. — Sama ją pani tworzy?
— Tak, własnymi rękami.
— Widać to od razu. Dzisiaj wszystko jest albo seryjne, albo pełne niepotrzebnych pretensji. A tutaj widać prawdziwy charakter.
Uśmiechnęła się. Charakter… Ostatni raz to słowo w odniesieniu do niej padło chyba w jakimś innym, niemal zapomnianym życiu.
Dziesięć minut później pojawił się Denis. Najpierw znieruchomiał kilka kroków dalej, jakby nie wierzył własnym oczom. Potem przykleił do twarzy swój rutynowy, służbowy uśmiech. Nadzieja jednak przyszła. Jego wzrok błyskawicznie powędrował ku Igorowi — było to szybkie, chłodne i oceniające spojrzenie.
— Przyszłaś — stwierdził spokojnie.
— Przyszłam — potwierdziła. — Uznałam, że nie chcę marnować tej szansy.
— A kto to jest z tobą?
W jego głosie zabrzmiał ten sam zaborczy ton, który Nadzieja rozpoznałaby wśród tysiąca innych głosów. Igor wstał i pewnie wyciągnął dłoń.
— Igor Pietrow. Dopiero co się poznaliśmy.
Uścisk dłoni był krótki i zdecydowany. Denis pierwszy odwrócił wzrok, wyraźnie zbity z tropu.
— Emm… — odchrząknął. — Cieszę się, że u ciebie wszystko w porządku.
— U mnie zawsze wszystko było dobrze, Denisie — odpowiedziała łagodnie Nadzieja. — Po prostu ty od dawna na mnie nie patrzysz.
Chciał coś odrzec, ale podchodzili już do nich kolejni goście. Potem następni. Pojawiły się pytania o naszyjnik, o to, gdzie studiowała, czy można zamówić u niej podobny komplet. Igor pozostał obok — nie chronił jej w sposób nachalny, ale też nie ograniczał jej swobody. Po prostu tam był, dając jej oparcie samą swoją obecnością.
Denis natomiast krążył nerwowo po sali: to znikał w tłumie, to wracał, jakby zupełnie pogubił się w tym wieczorze. Jego współpracownicy patrzyli na Nadzieję z szacunkiem, którego on sam nie potrafił wykrzesać z siebie przez całą noc.
— Czy to twoja żona? — dobiegło go zza pleców. — Nie sądziłem, że jest aż tak wyjątkowa.
Później, gdy podano deser, Igor powiedział cicho:
— Proszę wybaczyć moją bezpośredniość, Nadziejo. Jest pani teraz na rozdrożu: albo zostanie pani w tym samym miejscu, albo pójdzie pani dalej. Zazwyczaj ludzie boją się zmian, bo łatwiej jest powielać znane schematy.
— A pan? — zapytała z ciekawością.
— Ja zawsze wybieram drogę naprzód — wzruszył ramionami. — Dlatego dwa razy zaczynałem wszystko od zera. I dwa razy byłem żonaty. Teraz jestem wolny jak mewa nad Dnieprem.
Nadzieja roześmiała się. Tym razem nie z uprzejmości, ale szczerze i głośno.
— Wie pan co? — powiedziała i nagle to w pełni zrozumiała. — Przez te wszystkie lata pisałam jakby tylko brudnopis swojego życia.
— W takim razie nadszedł czas na czystopis.
Gdy bankiet dobiegał końca, Denis dogonił ją przy garderobie.
— Nadziu, porozmawiajmy.
Patrzyła na niego bez urazy, bez złości — tak, jak patrzy się na kogoś, kto pozostał w poprzednim, dawno minionym rozdziale życia.
— Słucham cię.
— Przesadziłem z tym stwierdzeniem, że mi „wstyd”. To tylko nerwy, nowa posada, ogromne oczekiwania… rozumiesz przecież, jak to jest.
— Rozumiem — skinęła głową. — Przestraszyłeś się, że mogę ci przypomnieć, kim tak naprawdę jesteś.
Pobladł w jednej chwili.
— Co ty wygadujesz?
— To nie mnie się wstydzisz, Denisie. Wstydzisz się samego siebie. Tam w środku została już tylko pustka.
Brzmiało to niezwykle spokojnie, a przez to uderzyło go niczym lodowata woda.
— Nadziejo, czego ty ode mnie chcesz? Rozwodu?
Spojrzała na salę — już pustą, na stoły pozbawione obrusów, na cichnący śmiech i na wieczór, w którym na nowo odnalazła samą siebie.
— Nie. Chcę szacunku.
Zdjęła naszyjnik i podała mu go do ręki.
— Takie rzeczy nie są przeznaczone dla tych, którzy źle się czują z samymi sobą.
Został tam w bezruchu, trzymając w dłoni chłodny, błękitny kamień.
Tydzień później rozdzwoniły się telefony: najpierw jeden sklep jubilerski, potem drugi, w końcu prestiżowa galeria. „Dostałam pani numer, mówili, że tworzy pani cuda”. Elena wesoło świergotała do słuchawki, Olga już snuła wielkie plany. Nadzieja siedziała przy stole, przebierała koraliki i czuła, że coś, co dawno temu zostało w niej złamane, zaczyna się wreszcie prostować.
Denis chodził teraz wokół niej jak w zegarku. Przynosił kwiaty, prawił komplementy: „Dzisiaj wyglądasz wyjątkowo pięknie”. Ale to już na nią nie działało.
— Złożyłam pozew o rozwód — ogłosiła pewnego wieczoru, gdy dzieci spokojnie odrabiały lekcje.
— Przez ten jeden bankiet? — zapytał ochryple, nie podnosząc wzroku.
— Przez dwanaście lat, podczas których byłam dla ciebie niewidoczna.
Milczał. Po raz pierwszy tak naprawdę zrozumiał wagę milczenia.
Miesiąc później Nadzieja znów siedziała w restauracji przy nabrzeżu. Tym razem to nie był oficjalny bankiet, lecz spotkanie biznesowe. Naprzeciwko niej siedział Igor. Już nie był tylko przypadkowym znajomym.
— Wie pani — powiedział cicho — cieszę się, że wtedy pani tam przyszła.
— Ja również się cieszę — uśmiechnęła się Nadzieja.
— Otwiera się nowa przestrzeń — Nadzieja uniosła wzrok i posłała mu ledwo dostrzegalny, ale promienny uśmiech.
Na jubileuszu teściowa nazwała mnie „wieśniaczką”. Milcząc, włączyłam nagranie, na którym na kolanach błaga o…
