Kiedy siostra zadzwoniła do mnie w sobotę rano, stałem akurat w kuchni w starym T-shircie, piłem już ostudzoną kawę i myślałem tylko o jednym: jak przetrwać weekend bez kolejnej rodzinnej kłótni.
– Andrzejku, pomożesz, co? Moja przyjaciółka Marysia ma nowy telewizor, a nikt nie ma go powiesić. To zajmie jakieś czterdzieści minut. Wpadniesz?
Od tych słów wszystko się zaczęło.
I gdyby ktoś mi wtedy powiedział, że do domu wrócę z drżącymi rękami, z uczuciem jakiejś lepkiej brudności w środku i z twardą decyzją, by więcej nie rozmawiać z własną siostrą, tylko bym machnął ręką.
No, telewizor i telewizor. Co tu właściwie może się wydarzyć.
Mam pięćdziesiąt cztery lata. Nie jestem bohaterem romansów, nie jestem ciachem z serialu i na pewno nie jestem tym mężczyzną, na którego kobiety rzucają się przy pierwszym spotkaniu. Zwykły człowiek. Brzuch jest. Czasami boli mnie plecy. Okulary albo mam na czole, albo szukam ich po całym mieszkaniu, mimo że są na czole. Moja żona Lena żartuje, że potrafię naprawić wszystko, oprócz własnych nerwów. I to niestety szczera prawda.
Z siostrą, Świnką, ostatnie pół roku było napięte. Nawet nie napięte, ale jak przewód pod napięciem: niby wisi cicho, ale dotkniesz – i cię kopnie. Pokłóciła się z moją żoną Leną na urodzinach siostrzenicy. Do dziś do końca nie zrozumiałem, od czego się zaczęło. Może o pieniądze, może o jakiś stary wyrzut, który ciągnął się latami. Kobiety czasem potrafią się pokłócić o nic tak, że potem przez pół roku powietrze w pokoju iskrzy.
Świnka po tym skandalu zachowywała się dziwnie. Dzwoniła do mnie osobno, mówiła:
– Ty po prostu nie widzisz, jaka jest twoja żona. Ona cię zgnębiła.
Ja wtedy jeszcze żartowałem:
– Siostra, nikt mnie nie zgnębił. Po prostu mam dość słuchania cudzych dramatów.
– No, no – odpowiadała. – Potem zrozumiesz.
To jej „potem zrozumiesz” nadal dzwoni mi w uszach.
Zapytałem:
– A sama Marysia co, nie może wezwać fachowca?
– Daj spokój z tymi fachowcami. To albo czekasz pół dnia, albo przychodzi jakiś młody, który pierwszy raz w życiu widzi wiertarkę. Ty to masz łeb do takich rzeczy.
Na tej frazie już powinienem był się zaniepokoić. Kiedy krewni zaczynają wyjątkowo słodko chwalić twoje złote rączki, spodziewaj się podstępu. Ale ja, jak ostatni normalny człowiek, postanowiłem po prostu pomóc.
Lena tego dnia pojechała do swojej matki.
Powiedziałem jej już w przedpokoju:
– Wpadnę na godzinę do przyjaciółki Świnkę, powieszę TV i wracam.
Kiwnęła głową:
– Tylko nic ciężkiego nie dźwigaj. I zjedz coś gdzieś, bo wrócisz zły.
Za to właśnie kocham żonę – mówi prosto, bez dramatów. Z nią mieliśmy przez te trzydzieści lat różne przejścia. I urazy, i milczenie, i kryzysy, kiedy wydawało się, że łatwiej się rozstać, niż znowu znaleźć wspólny język. Ale mamy jakąś uczciwość. Może nie jest piękna, może nie jest jak z filmu, ale jest prawdziwa.
Marysia mieszkała w nowym bloku na drugim końcu miasta.
Winda grała jakąś głupią melodię, od której chciało się wysiąść już na trzecim piętrze i dalej iść piechotą. Na drzwiach wisiał wieniec ze sztucznej lawendy, choć na dworze był listopad. Już dziwnie.
Otworzyła prawie od razu.
– Andrzej? Och, nareszcie. Wejdź.
Marysia miała czterdzieści dziewięć lat, jak potem sama z jakiegoś powodu wyjaśniła. Wyglądała dobrze, nie można jej było tego odebrać. Nie wyglądała młodziej w złym tego słowa znaczeniu, ale po prostu starała się dbać o formę. Włosy ułożone, świeży manicure, w domu nie miała szlafroka ani rozciągniętej koszulki, ale jakieś miękkie beżowe sukienki, zbyt eleganckie jak na „jestem sama i czekam, aż mi telewizor powieszą”. Pachniała wanilią i jeszcze czymś cierpkim, jak pieprz.
– Zdejmij buty, dam ci kapcie.
– Nie trzeba, szybko.
– Jak chcesz – uśmiechnęła się. – Świnką mówiła, że jesteś u nas solidnym mężczyzną.
To „u nas” od razu zgrzytnęło mi w uszach. Ale znów nie przywiązałem do tego wagi.
W pokoju stał nowy telewizor w pudełku, uchwyt, paczka śrub i kieliszek wina na stoliku kawowym. Jeden. Już otwarty.
– Czekasz na gości? – zapytałem bez potrzeby.
– Nie. A co?
– Nic. Tylko kieliszek.
– Ach, to ja dla odwagi – zaśmiała się. – Boję się mężczyzn z narzędziami.
Uśmiechnąłem się. Żart jak żart. Ale poczułem napięcie.
Kiedy rozpakowywałem uchwyt, Marysia kręciła się obok. Na początku normalnie: podawała śruby, pytała, gdzie lepiej powiesić, na jakim poziomie. Potem jakoś za blisko stanęła. Czułem jej perfumy już nie jako tło, ale prosto w twarz. Potem pochyliła się po pilota, chociaż pilot leżał tak, że bez żadnego pochylania można było go wziąć. Potem położyła rękę mi na ramieniu.
– Andrzej, a ty się wcale nie zmieniłeś.
Odwróciłem głowę:
– W jakim sensie?
– No… zrobiłeś się poważny, oczywiście. Ale taki sam spokojny. Świnką pokazywała wasze zdjęcia.
– A. Rozumiem.
Odwróciłem się o krok do ściany, mierząc poziom. I wtedy nagle bardzo wyraźnie zrozumiałem: nie wydaje mi się. To nie moja fantazja. Ktoś naprawdę próbuje… cóż, jak to ująć… nie tyle mnie uwodzić, co właśnie przytulać bez zaproszenia.