Wściekły głos Igora przeciął ciszę mieszkania, gdy tylko Oksana przekroczyła próg:
– Gdzieś ty była?
– Byłam w pracy – odparła zmęczonym głosem.
– Przecież dzisiaj sobota!
– Pracuję również w soboty.
– Pracujesz, a hrywien jak nie było, tak nie ma.
– Lepiej milcz – warknął mąż, a jego oczy błysnęły gniewem, gdy groźnie zbliżył się do niej. – Szybko do sklepu! W domu nie ma co jeść!
– Igorze, zostało nam zaledwie osiemset hrywien, a do wypłaty jeszcze cały tydzień. Może mógłbyś znaleźć jakąś dodatkową pracę albo podrzucić kogoś samochodem?
– Co ja ci, szofer jestem? Ciesz się, że mieszkasz w moim mieszkaniu! – warknął, brutalnie trzaskając drzwiami. – No już, idź!
Oksanie napłynęły łzy do oczu, paląc ją od środka. Jakże to było upokarzające! Czyżby cała wina za ten koszmar, w którym się znalazła, leżała po jej stronie? Pięć lat temu wszystko wydawało się inne, na początku było dobrze. Obie rodziny wspierały ich, pomogły kupić dwupokojowe mieszkanie w centrum Dniepru, a potem uzbierali na samochód – może i nie zagraniczny, ale jakąż radość wtedy poczuli! Wszystko zarejestrowali na Igora, bo przecież „mąż to głowa rodziny”… Rodzice Oksany, choć mieszkali pod Charkowem, również dołożyli swoją część.
Igor miał niewielki biznes z ojcem, który przynosił wystarczający dochód na utrzymanie. Jednak mąż uznał, że zasługuje na znacznie więcej, a jego pycha doprowadziła do utraty wszystkiego i kłótni z ojcem. Od ponad roku nie pracował, wciąż oczekując, że sytuacja sama się poprawi.
Wkrótce Igor zaczął krzyczeć na Oksanę, a potem podniósł na nią rękę. Dziewczyna harowała sześć dni w tygodniu, lecz pieniędzy wciąż brakowało. Czasami Oksana myślała o powrocie do rodziców na wieś, ale tam mieszkały jej dwie młodsze siostry. Nie chciała stać się dla nich kolejnym ciężarem.
Oksana otarła łzy, stojąc przy wejściu do bloku, i postanowiła pójść nie do najbliższego, lecz do oddalonego sklepu. Tam, pomyślała, będzie taniej, a przede wszystkim – nie chciała jeszcze wracać do domu.
Na parkingu przy supermarkecie „Silpo” zatrzymał się biały SUV. Z samochodu wysiadł mężczyzna, zauważalnie utykając. Oksana rzuciła przelotne spojrzenie i zamarła.
– Oksana! – zawołał radośnie.
Odwróciła się gwałtownie.
– Sierioża!
To był jej kolega z klasy. Sierioża od dzieciństwa zmagał się z niepełnosprawnością, miał problemy z nogami i rękami. Uczyli się razem od pierwszej do jedenastej klasy. Chłopcy często z niego szydzili, lecz Sierioża nigdy się nie poddawał i był najlepszym uczniem w szkole. Po każdej operacji było mu trochę łatwiej chodzić. Kiedy do pierwszej klasy matka prawie przyniosła go na rękach, tak już medal na zakończenie szkoły odebrał samodzielnie, choć wciąż utykając.
A teraz stał przed nią, wysiadając z drogiego samochodu i radośnie ruszał w jej stronę.
– Oksana, to naprawdę ty?! – zapytał głosem pełnym pewności, wręcz wesołym. – Gdzie się podziewałaś? Chcieliśmy się spotkać kilka lat temu, Łarysa wspominała, ale nie przyszłaś.
– A tak, sprawy… – odrzekła z zakłopotaniem.
– Idziesz na zakupy? – zmienił temat kolega.
– Tak.
– Świetnie, wejdziemy razem.
Ruszył obok niej, ale nie w kierunku sklepu, do którego zamierzała iść Oksana – ten był poza jej zasięgiem finansowym. Sierioża natychmiast domyślił się, o co chodzi, i bacznie przyjrzał się przyjaciółce.
– Oksana… – zaczął cicho.
– Sierioża, przepraszam… Nie pójdę do tego sklepu, nie mam pieniędzy – powiedziała prawie niesłyszalnie.
Wysunęła dłoń z jego uścisku i skierowała się do sąsiedniego „ATB”.
Długo wybierała produkty, licząc każdą hrywnę. Po dokonaniu skromnych zakupów wyszła na ulicę.
Przy samochodzie wciąż stał Sierioża.
Zdecydowanym krokiem podszedł, otworzył jej drzwi.
– Wsiadaj!
Oksana bez słowa usiadła. Sierioża zajął miejsce obok niej.
– Opowiedz, co się z tobą dzieje.
Zrozumiawszy, że może mu zaufać, opowiedziała wszystko, szlochając.
– Rzuć go i tyle! – stwierdził kategorycznie.
– Sierioża, ale dokąd pójdę? Cały majątek jest na niego.
– Oksana, jestem jednym z najlepszych prawników w Charkowie. Nieważne, że wszystko jest zapisane na niego, połowa należy do ciebie! – Wyjął telefon. – Podaj mi numer.
Podyktowała mu numer, a on natychmiast zadzwonił – melodia rozbrzmiała w jej telefonie.
– Dziś sobota. W poniedziałek złożysz pozew o rozwód. Potem wszystko ci wyjaśnię, co i jak pisać. Jedźmy, podwiozę cię.
– Mieszkam przy ulicy Bohaterów Pracy, naprzeciwko poczty.
– A ja właśnie wprowadziłem się do tego nowego bloku – wskazał na nowoczesny wieżowiec.
Podjechali pod jej dom. Sierioża wysiadł i otworzył drzwi koleżance.
– No dobra, Oksana, zdecyduj się! Zadzwonię do ciebie w poniedziałek. A jeśli coś się wydarzy w weekend, dzwoń od razu.
– Sierioża, boję się go!
– Nie bój się – uśmiechnął się pokrzepiająco.
Gdy tylko przekroczyła próg, mąż natychmiast rzucił się na nią.
– Z kim jeździłaś samochodem?!
– Mąż siedzi głodny w domu, a ona sobie jeździ na przejażdżki!…
Dalej posypały się wulgarne wyzwiska i uderzenie.
Oksana upuściła torbę, dławiąc się bólem, wybiegła z mieszkania i na ulicy niespodziewanie wpadła na Sieriożę.
– Wsiadaj – powiedział tylko.
Oprzytomniała dopiero w tym trzypokojowym mieszkaniu Sierioży.
– Sierioża, dokąd mnie przyprowadziłeś?
– To moje mieszkanie. Tutaj nikt cię nie ruszy, mieszkam sam.
Rozległ się dzwonek telefonu – dzwonił mąż, jego głos brzmiał groźnie.
– Gdzie się szlajasz?
Następnie posypały się przekleństwa. Sierioża odebrał telefon.
– Oksana składa pozew o rozwód. Mieszkanie zostaje dla niej.
– Kim ty w ogóle jesteś?!
– Jeśli będzie pan się burzyć, zapewnię, że spędzi pan kilka lat „za kratami”.
– Ty… ty kim jesteś?…
– Wszystko powiedziałem.
Wyłączył telefon i oddał go dziewczynie.
– Uspokój się, Oksana. Daj się ogarnąć, zaraz zjemy obiad.
Kiedy Oksana była w łazience, Sierioża nastawił wodę na herbatę i rozmawiał z kimś przez telefon.
Po szybkim wypiciu herbaty, choć żadne z nich nie miało apetytu, Sierioża spojrzał zdecydowanie.
– Jedziemy rozliczyć się z twoim mężem!
– Nie… boję się – w jej oczach malował się niepokój.
– Oksana – na jego twarzy znów pojawił się ten sam, dobry i pewny siebie uśmiech. – Wszystko będzie tak, jak sobie życzysz.
Przed wejściem do budynku czekał na nich policyjny patrol w samochodzie terenowym „Niwa”. Z niego wyskoczył młody porucznik.
– Siergieju Anatoliewiczu, do pańskiej dyspozycji.
Uścisnęli sobie dłonie, a Oksanę posadzono do radiowozu.
Po kilku minutach zadzwonili do jej mieszkania.
– Kogo tam diabli przyniosły? – rozległ się zły głos, po czym drzwi się otworzyły.
– Igor Kijaszko? – zapytał surowo policjant.
– Tak.
– Muszę panu zadać kilka pytań.
Igor rzucił złowrogie spojrzenie na żonę.
– Proszę wejść – wycedził przez zęby.
W pokoju porucznik zaczął spisywać protokół.
– Oksana, zbieraj swoje rzeczy i dokumenty.
Siergiej mówił łagodnie i z przekonaniem, co dodało dziewczynie sił. Biła od niego pewność i spokój, czego w jej życiu od dawna brakowało.
Oksana bez wahania oddała dokumenty Siergiejowi. On spojrzeniem dał jej do zrozumienia, że teraz już nie pozwoli, by stała się jej krzywda. Zbierając wszystko, co potrzebne, działała automatycznie, nie do końca rozumiejąc, co wydarzy się dalej, ale czuła pewność: gorzej już nie będzie. W jej piersi nagle pojawiło się lekkie, ledwie zauważalne uczucie szczęścia.
– Skończyłem – zameldował porucznik.
– Dziękuję! Pozwól, że porozmawiam sam na sam.
Policjant wyszedł, a Siergiej usiadł naprzeciwko Igora.
– Proszę posłuchać, w poniedziałek pana żona składa pozew o rozwód. Potrzebne jest również pana oświadczenie. Dzieci nie macie, więc rozwód przebiegnie szybko. Cały majątek dzielicie uczciwie.
– A jeśli odmówię rozwodu? Poza tym, mieszkanie jest moje!
– Wtedy Oksana złoży pozew do sądu zarówno o podział majątku, jak i za pobicia. Jestem szefem kolegium adwokackiego w Charkowie, więc proszę nie wątpić – sąd będzie po jej stronie.
– Dzisiaj z nią porozmawiam i wszystko będzie tak, jak ja zdecyduję.
– Myli się pan. Nie zostaniecie sam na sam. Jeśli pan sobie tego życzy, natychmiast załatwię pana zatrzymanie i do poniedziałku spędzi pan weekend w areszcie śledczym. Podoba się panu taka perspektywa?
– Dobrze, niech idzie, gdzie chce…
– I bardzo dobrze. W poniedziałek podjadę po pana do USC – pojedziemy wszyscy razem.
Zabrzmiała melodia dzwonka – dzwoniła mama.
– Cześć, mamusiu!
– Cześć, córeczko – odpowiedziała mama zaniepokojonym głosem.
– Co się stało?
– Widzę, że cieszysz się z rozwodu.
– Szczerze? Tak, cieszę się!
– Sama decyduj, to twoje życie. A Olesja właśnie mi powiedziała, że chce wyjść za mąż i przenieść się do miasta, gdzie on ma kawalerkę z rodzicami. Obiecaliśmy im pomóc kupić własne mieszkanie, a ona wciąż jest taka zasmucona.
– Niech na razie u mnie zamieszka.
– A ty gdzie będziesz mieszkać, Oksana?
– Mamo, wychodzę za mąż – w jej głosie brzmiało szczęście.
– Jeszcze nie zdążyłaś się rozwieść, a już…
– Szczerze, to jest na zawsze. Ma na imię Siergiej. I kocham go.
