Niekiedy życie pisze scenariusze, które przekraczają granice najśmielszych serialowych intryg. Nigdy bym nie pomyślała, że mój były partner okaże się tak pedantyczny i absurdalny w swoich poczynaniach. Wyobraźcie sobie: policzył śrubokręty z zestawu narzędzi, który dostał ode mnie w prezencie na Dzień Obrońcy Ojczyzny. I to nie raz, a dwukrotnie. Najpierw w milczeniu, potem z taką podejrzliwością, jakby podejrzewał, że jeden z nich postanowiłam sobie zatrzymać. Później biegał po całym mieszkaniu, gorączkowo zbierając swoje rzeczy, i z chorobliwą dbałością sprawdzał każdą półkę oraz każdy zakamarek, upewniając się, czy aby nie zapomniał swoich ortopedycznych wkładek – tych, bez których, jak twierdził, „życie traci sens”.
Dziesięć lat wspólnego życia rozpłynęło się w powietrzu, jakby nigdy ich nie było. Ja miałam pięćdziesiąt sześć lat, on sześćdziesiąt. Przez cały ten czas panowało wrażenie, że wiedliśmy prawdziwą idyllę: nasza dacza, ogórki dojrzewające na parapecie, wieczorny spokój przy herbatce i suszonych bułkach, oraz niekończąca się seria policyjnych seriali, które potrafił oglądać bez przerwy. Planowaliśmy nawet jesienią złożyć dokumenty w urzędzie stanu cywilnego, „aby wszystko było jak należy, bez zbędnego zwlekania”, jak sam mawiał.
Nagle, niczym grom z jasnego nieba, nadeszła katastrofa. Stał w przedpokoju, pomarszczony, jakby życie go sponiewierało, nerwowo gniótł w rękach swoją czapkę i wypowiedział słowa:
„Ludmiło, proszę, nie gniewaj się. Jesteś dobrą kobietą, niezawodną, ale wiesz, zbyt… przyziemną. A mnie jeszcze za wcześnie na emeryturę! Potrzebuję wrażeń, namiętności, dynamiki! Z tobą czuję się, jakbym już siedział w fotelu bujanym przed telewizorem. Potrzebuję żony, nie babci.”
Mało brakowało, a zakrztusiłabym się powietrzem. Babcia?! On to mówi do mnie?! Do mnie, która dwa razy dziennie mierzyła mu ciśnienie, pilnowała jego diety, cierpliwie tłumaczyła, dlaczego smażone potrawy po szesnastej są absolutnie zakazane?
„Mam inną” – wykrztusił. „Marina. Ma trzydzieści osiem lat. Przy niej łapię drugi oddech. Będziemy jeździć na snowboardzie, podróżować. Ona sprawia, że czuję się młodo.” Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a na kilka minut zapanowała absolutna cisza. W powietrzu unosił się tylko uporczywy zapach jego „ekonomicznego” eau de cologne i kropli walerianowych, którymi regularnie się „polewał” o porankach, jakby próbował zetrzeć z siebie piętno własnego wieku.
Przez pierwsze siedem dni właściwie nie opuszczałam łóżka. Leżałam twarzą do ściany i myślałam: „To koniec, Luda, kres. Oficjalnie zaliczam się do antyków.” Spojrzałam w lustro: w odbiciu zobaczyłam zmęczoną bułdożkę z pofałdowaną skórą i opuchniętymi powiekami.
Lecz nagle, ku mojemu zaskoczeniu, coś we mnie obudziło się. W sobotę, z dawnym nawykiem, wstałam o siódmej rano, bo zazwyczaj o tej porze przygotowywałam Siergiejowi jego ulubioną owsiankę. Powlokłam się do kuchni i zastygłam. „Po co?” – pomyślałam. Zaparzyłam sobie mocną, czarną kawę, dokładnie taką, jaką kiedyś uwielbiałam, ale której on mi zabraniał. Ukroiłam solidny kawałek „antydepresyjnego” tortu, kupionego wczoraj w „Kijewstarze” na Peczersku. Usiadłam przy oknie i po raz pierwszy od lat poczułam prawdziwy spokój. Nikt nie narzekał, nie szurał kapciami, nie zrzędził na wiadomości, ani nie walczył z moimi ulubionymi serialami.
I wtedy zrozumiałam: bycie samej wcale nie jest przerażające. Wręcz przeciwnie, odczuwałam zadziwiający spokój, a nawet przyjemność. Pieniądze zostały – Siergiej zawsze podkreślał, że „każdy płaci za siebie”, choć sam uwielbiał rozpieszczać się czerwonym łososiem. Czasu miałam teraz całe mnóstwo. I co najważniejsze, był tylko mój!
Nie zapisałam się na żadne „rękodzieło dla relaksu”, jak sugerują internetowi guru, lecz wybrałam taniec. Zumbę! Tańczyłam i śmiałam się w gronie równie energicznych kobiet. Nikt nie marudził: „Luda, po co ci to trzęsienie, siedź w domu”. Skróciłam włosy, rozjaśniłam je. Kupiłam dżinsy, które, według niego, „sprawiłyby, że włosy stanęłyby dęba”. Co zabawne, ból w plecach minął. Widocznie Siergiej zbyt długo „siedział mi na karku”, nie pozwalając swobodnie odetchnąć.
Po upływie pół roku wspominałam o nim jedynie z przyzwyczajenia, przeglądając stare zdjęcia. Pewnego dnia wybrałam się do centrum handlowego „Gulliver”, by kupić nowe buty do tańca, i nagle usłyszałam piskliwy głos:
„Sierioża, no pospiesz się! Spóźnimy się na film! I pamiętaj o popcornie, nie zapomnij!”
Odwróciłam się i oto była – Marina. Pędziła przed nim niczym ekspres, nie było w niej nic „ognistego”, ot kobieta po pięćdziesiątce, z gładkim czołem po zabiegach i ustami wyglądającymi jak pierogi, ubrana w krzykliwy kombinezon i na niewiarygodnie wysokich szpilkach. Siergiej wlókł się za nią, wychudzony, jakby rozciągnięty, w modnych, podartych dżinsach, które eksponowały jego żylakowate nogi, „cieszące oko” w szczególny sposób. W jednej ręce trzymał torby, w drugiej pudełko po pizzy i coś jeszcze.
„Marina, usiądźmy chociaż na chwilę, duszę się…” – wymamrotał ponuro, ledwo łapiąc oddech.
„Jaka tam zadyszka, Siergiej?! Sam mówiłeś, że jesteś sportowcem! Nie rób mi wstydu!”
W tej chwili jego wzrok natknął się na mnie. A ja stałam tam, świeża, po treningu, z rumieńcem na twarzy, w nowym płaszczu i modnych sneakersach. Uśmiechałam się. W środku panował absolutny spokój.
Patrzył na mnie tak, jakby wrzucono go w środku zimy do przerębla i oczekiwał, że natychmiast podbiegnę i go uratuję. Zrobił nawet krok w moją stronę… „Sierioża!” – wrzasnęła Marina. „Czyś ogłuchł?!”. On drgnął, wymamrotał coś niezrozumiałego i powlókł się za nią, mijając mnie, zgarbiony w pół.
Obserwowałam całą tę scenę i ledwo powstrzymywałam się od wybuchu śmiechu. Nie był to śmiech złośliwy, lecz pełen ulgi.
Chciał namiętności – proszę, oto ona. Tyle że teraz ta namiętność wyciska go do ostatniej kropli.
Myślał, że młodsza kobieta podaruje mu młodość, lecz młodości trzeba szukać w sobie, a nie w taniej wodzie kolońskiej i podartych dżinsach.
Pragnął żony, a nie babci. A teraz nie miał ani jednego, ani drugiego.
I kto teraz wygląda na zmęczonego dziadka obok rozkapryszonej wnuczki?
