O Boże, gdzieś ty ją w ogóle znalazł?! Przecież ona ma już swoje lata! Nie pojmuję cię, Oleg. To po prostu KROWA! Ani opisać, ani w bajce umieścić. Co w niej takiego dostrzegłeś? Mamo, no powiedz mu coś, błagała Lena, jej oburzenie rosło z każdą chwilą.
Daj spokój, Lenka, uspokój się. To jego wybór. Oleg będzie z nią żył. Niech sam radzi sobie ze swoją narzeczoną, Anna Wiktorowna spojrzała pytająco na syna.
Już się wygadaliście? Świetnie. Żenię się z Tanią. Co więcej, jesienią będziemy mieli dziecko. To tyle, moi drodzy, dyskusja jest zakończona, Oleg wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.
Oleg był już kiedyś żonaty. Z pięknością. I córka została z tamtego małżeństwa. Kochał żonę do szaleństwa. Ale widać, nie pasował do jej rodziny. Teściowa zrobiła wszystko, by zniszczyć ich związek. Oleg musiał odejść.
W tamtych dniach puścił się w wir szaleństwa. Pił bez opamiętania, wdawał się w bójki, zmieniał kobiety.
I nagle pojawiła się Tania. Poznali się w gronie przyjaciół. Tania od razu dostrzegła Olega. Wysoki, postawny, z ciętym językiem. A żartował tak, że nikt inny nie potrafił jej tak rozbawić.
Tania pracowała jako nauczycielka matematyki w szkole. Mieszkała z rodzicami w starym domu. Miała dwadzieścia cztery lata, kiedy spotkała Olega.
Czasem tak bywa – widzisz człowieka i od razu wiesz: to na zawsze. Bez powodu, po prostu. Bo on jest. I czujesz, jakbyś znała go od stu lat. Bez niego życie już nie istnieje. Tak właśnie stało się z Tanią.
A Oleg tego wieczoru nawet jej nie zauważył.
Po pierwsze, był kompletnie pijany. Po drugie, Tania nie była w jego typie. Absolutnie nie.
Po trzecie, przysiągł sobie, że nigdy więcej nie zwiąże się węzłem małżeńskim. „Mam dość. Nigdy się nie ożenię!” powtarzał przyjaciołom.
Ale w tej samej kompanii była jeszcze Katia. Piękność, od której nie można było oderwać wzroku. Oleg z łatwością nawiązał z nią rozmowę i nawet zabrał ją z dala od ciekawskich spojrzeń. Oddalili się do kuchni, a potem wyszli razem, trzymając się za ręce.
Z Katią było wesoło. Olegowi podobało się w niej wszystko. Dziewczyna była istnym ogniem. Mężczyźni odprowadzali ją wzrokiem i wzdychali.
Oleg przedstawił Katię swojej siostrze Lenie.
Ładna, stwierdziła Lena. Ale nie na żonę.
Wiem, odpowiedział Oleg.
Wkrótce Katia rzuciła go, wybierając innego.
Oleg nie cierpiał. Rozumiał: to nie była jego kobieta. Odszedł bez żalu.
A Tania czekała na swoją szansę. Oleg był wolny – czas działać.
Sama zaprosiła go na randkę. Nie od razu, ale się zgodził.
Tania zabrała Olega do domu, przedstawiła go rodzicom. Ojcu i matce chłopak od razu przypadł do gustu.
Oleg tonął w opiece. Tania kręciła się wokół niego jak ćma. Każde jego życzenie spełniała natychmiast.
Po pół roku Oleg postanowił opowiedzieć matce i siostrze o narzeczonej.
A ty ją kochasz, Oleżek? zapytała matka.
Nie. Kiedyś kochałem. Wiesz, mamo. To boli. Wystarczy mi, że Tania mnie kocha, Oleg zamyślił się.
Będzie ciężko, synku, z niekochaną kobietą. Czy przywykniesz? Anna Wiktorowna otarła łzę.
Zobaczymy, wymijająco odparł Oleg.
Wesele odbyło się w domu narzeczonej.
Żyjcie, kochajcie, kłóćcie się, ale zaraz się godźcie, pouczała teściowa.
Kłócili się, ale nie godzili. Oleg znów zaczął pić. Wrócił do rodziców.
Anna Wiktorowna pokręciła głową, lecz milczała.
Tania przybiegła jeszcze tego samego dnia:
Co zamierzasz, Oleg? Wracaj! Nikomu cię nie oddam!
Wrócił.
Urodził się syn.
Troski, zgiełk… Życie zakręciło się w wirze.
Oleg stopniowo przywiązywał się do tej rodziny.
Teść i teściowa uwielbiali go. Najlepszy kęs zawsze dla Olega.
Gdy wracał z pracy, wszyscy chodzili na palcach: niech odpocznie.
Oleg nigdy nie był grubiański wobec rodziców żony. Szanował ich.
Wszystko w gospodarstwie robił sam.
Tanię zawsze nazywał Taniuszką. Zawsze.
Syna uwielbiał.
Minęło dwadzieścia pięć lat. Jak jeden dzień.
Rodzice postarzeli się. Często chorowali. Przepadali w szpitalach.
Oleżek, idź do lekarza, zbadaj się, namawiała Tania.
Jak powiesz, Taniuszka, zgodził się Oleg.
Ciągle się spieszył: naprawić płot, wyremontować dom, uporządkować ogród. Ach, jak się spieszył…
Przyjechała karetka.
Pomóc już nie można. Nagła śmierć.
Ziemia usunęła się spod nóg. Tania runęła bez zmysłów.
Lekarze przywrócili ją do świadomości.
Jak to?! Oleżek dopiero co był u lekarzy! Mówili, że zdrowy! I nagle… Nie wierzę!!! Tania krzyczała.
Starzy siedzieli z boku, nic nie rozumiejąc.
My, starcy, powinniśmy umrzeć! My! Dlaczego taka niesprawiedliwość?! płakała matka Tani.
Oleżek! Jesteś moim życiem! Tylko oddychaj!!! Tania rzuciła się do męża.
Pochowali go.
Dwa miesiące później zmarł ojciec Tani. Przed śmiercią szeptał:
Jeszcze miesiąc później odeszła matka.
Po pół roku Tania sprzedała dom. Nie mogła tam żyć. Kupiła małe mieszkanie. Syna ożeniła.
Po siedmiu latach wyznała Lenie:
Lena, takiego męża jak Oleżek, nie da się znaleźć. Piekło przeżyłam, tracąc go. Nie uchroniłam…
Synowi nakazała: pochowaj mnie obok ojca.
A czas, Leneczko, nie leczy. On jedynie uczy, jak oddychać przez ból. Każdy poranek jest jak ten pierwszy po pogrzebie. Każdy wieczór jak pożegnanie. Lecz jestem wdzięczna za każdy nasz dzień, za każdy krzyk syna, za każde spojrzenie Olega, które pamiętam do dziś. Na początku mnie nie kochał, ale przez dwadzieścia pięć lat przeżył więcej niż inni przez całe życie. I to wystarczyło. Wystarczyło na wszystko.
