— Oleńka, Olechka, zaczekaj! Czekam na ciebie od rana. Twój adres dali mi w domu dziecka… — Ołga usłyszała za plecami obcy głos, ledwie wyszła z klatki.
— Kim pan jest?! — odwróciła się ostro, odruchowo zerkając na zegarek.
— Ja… jestem twoim ojcem, Oleńko — powiedział mężczyzna niepewnie, próbując się uśmiechnąć.
— Myli się pan. Nie mam ojca. I nigdy nie miałam. — Ołga rzuciła chłodno i, odwróciwszy się gwałtownie, ruszyła do samochodu stojącego przy domu.
Z zewnątrz wyglądała spokojnie, ale w środku wszystko ścisnęło się w twardy węzeł. Serce tłukło się jak oszalałe, a policzki piekły, jakby ktoś przyłożył do nich ogień.
Wpadła do auta, trzasnęła drzwiami, zapięła pas i gwałtownie przekręciła kluczyk.
— Oleńka, poczekaj! Ja tylko chciałem porozmawiać! — Mężczyzna rzucił się ku samochodowi, wyciągając ręce, ale Ołga już wciskała gaz. Po chwili jego sylwetka została daleko z tyłu, w lusterku.
Stał pośrodku podwórka, zagubiony, z bezradnie opuszczonymi rękami. Patrzył za odjeżdżającym autem.
Na stacji benzynowej Ołga kupiła kawę i drżącymi palcami wybrała numer męża.
— Dima, pod blokiem kręci się jakiś wariat. Kiedy wyjdziecie z Saszką na spacer, pilnuj go uważnie, dobrze? — Jej głos drżał, choć starała się brzmieć równo.
— Oł, jaki znowu wariat? — zaśmiał się Dmitrij.
— A skąd mam wiedzieć, jakiś facet!
— Może wielbiciel? — zażartował.
— Dima, to nie jest śmieszne. Ja już odjechałam.
— Dobrze, nie denerwuj się. Będę pilnował syna jak oka w głowie.
Ołga rozłączyła się i pognała do pracy. Tego dnia serce za nic nie chciało się uspokoić.
Nie miała ojca. To znaczy pewnie gdzieś istniał, ale Ołga nigdy go nie widziała. Wychowała się w domu dziecka. Matkę pamiętała mgliście — strzępy wspomnień, zapach perfum i ciepłe dłonie.
Później wychowawcy opowiedzieli jej resztę: matka zmarła młodo po chorobie, a żadnej rodziny nie odnaleziono. Dziewczynkę najpierw zabrano do ośrodka, a potem trafiła do domu dziecka.
Nie można było nazwać jej dzieciństwa szczęśliwym. Choć, jeśli porównywać, i tak miała więcej szczęścia niż inni. Dom dziecka był dobry, wychowawcy życzliwi. Większość dzieci była porzucona albo odebrana rodzinom. Takich jak Ołga, których matki zmarły, można było policzyć na palcach.
Z jednej strony wiedziała, że mama jej nie zostawiła. Z drugiej zazdrościła tym, których rodzice żyli. Oni przynajmniej mogli mieć nadzieję: może matka się rozmyśli, może kiedyś wróci i zabierze. Na Ołgę nikt już nie czekał.
— Oł, czemu dziś siedzisz jak struta? — zapytała przy obiedzie koleżanka Ira.
— Sama nie wiem… Chyba się nie wyspałam. — Ołga uśmiechnęła się blado.
Tak naprawdę przez cały dzień nie mogła odpędzić myśli o tamtym porannym spotkaniu. Czy ten człowiek naprawdę mógł być jej ojcem? I dlaczego zjawił się dopiero teraz? Pytania natrętnie krążyły jej po głowie jak muchy, nie dając spokoju.
Dopiero wieczorem Ołga jakoś się opanowała. Przecież przeżyła całe życie bez ojca i nic się nie stało. Po co więc teraz tak to przeżywać? Miała własną rodzinę — ukochanego męża i pięcioletniego Saszkę. Reszta nie miała znaczenia.
Z tą myślą wracała do domu, pewna, że ten starszy człowiek już więcej się nie pojawi. Ale wieczorem czekała ją niespodzianka.
— Jestem! — zawołała Ołga, zdejmując buty.
— O, a my już się za tobą stęskniliśmy! — odpowiedział z kuchni Dmitrij.
— I jak pierwszy dzień urlopu? Sasza dał ci popalić? Może niepotrzebnie zabraliśmy go z przedszkola?
— Nie, wszystko dobrze. Oglądamy bajki. Oł, słuchaj… Ten mężczyzna… to twój ojciec.
— Dima, przestań!
— Mam gdzieś, co on ci nagadał! Po co w ogóle z nim rozmawiałeś? Nawet jeśli to mój ojciec, to gdzie był przez te wszystkie lata?! Koniec tematu!
Noc minęła bez snu. Nawet tabletki nie pomogły. Rano Ołga mechanicznie przygotowała śniadanie, obudziła męża i wyszła do pracy.
I znów pod blokiem czekał ten sam mężczyzna. Stał ciszej niż wczoraj, nie wołał, tylko patrzył. W rękach trzymał sfatygowaną teczkę z dokumentami i fotografię w zwykłej ramce — młoda kobieta z dzieckiem na rękach. Ołga zwolniła. Coś w twarzy tej kobiety wydało jej się znajome. Mężczyzna bez słowa podał jej zdjęcie.
— To twoja mama i ty. Miała wtedy dwadzieścia trzy lata. Trzyma cię na rękach. Ja… ja nie wiedziałem, że zostałaś sama. Zamknęli mnie w tym samym roku. Kiedy wyszedłem, was już nie było. Szukałem was. Dziesięć lat szukałem…
Ołga mocniej zacisnęła palce na rączce torebki. Głos odmówił jej posłuszeństwa.
— Proszę to udowodnić.
Skinął głową, otworzył teczkę i wyjął stare świadectwo urodzenia — imię, nazwisko, jej imię, jego imię. I data.
Po raz pierwszy spojrzała na niego naprawdę. Zobaczyła w jego oczach coś, czego nie dało się sfałszować.
— Wybacz — szepnął. — Wiem, że jest za późno. Ale jestem tutaj. Jeśli pani… jeśli można, choć raz porozmawiać. Po prostu porozmawiać.
Wiatr poruszył brzeg fotografii. Ołga nie odwróciła wzroku.
— Proszę przyjść — powiedziała cicho. — Tylko nie teraz. Jutro. O tej samej porze.
