Od kilku miesięcy Oleg myślał o rozwodzie z Iriną, z którą spędził siedem lat w Warszawie, bez dzieci. Nagle poczuł, że rutyna pochłonęła jego życie i obok niej jest nudno. Poranki i wieczory, dni, tygodnie – wszystko powtarzało się w nieskończoność.
Irina była wzorową gospodynią – jej gotowanie zachwycało, a w mieszkaniu panował porządek. Nigdy nie brakowało jedzenia, wszystko lśniło czystością. Czasem Oleg pracował w gabinecie, myślał o kawie, a po chwili Irina podawała mu gorący napój.
– Jak zgadujesz moje myśli? – pytał.
– Po prostu czuję, bo kocham – odpowiadała uśmiechając się.
Kiedyś te słowa wywoływały u niego czułość, teraz jedynie lekkie poklepanie ręki.
– Dziękuję, Iro. Jeszcze muszę popracować – mówił, a Irina odchodziła, zajmując się swoimi sprawami.
Oleg prowadził duży dział i często wyjeżdżał na spotkania poza biurem. Nikt nie zdziwił się, gdy zaczął spędzać czas z młodą stażystką, Poliną. Dwudziestoletnia dziewczyna była ambitna, pewna siebie i umiała wodzić go za nos energią i uwodzicielskim spojrzeniem.
Pewnego dnia w windzie Polina nagle przysunęła się i pocałowała go w usta:
– Chciałam sprawdzić, jaki masz smak.
Winda zatrzymała się, ona wyszła, a Oleg stanął w bezruchu. W kolejnych dniach Polina zachowywała się normalnie, choć jej strój był odrobinę bardziej prowokujący. Oleg nie mógł oderwać od niej wzroku, a w domu wyobrażał sobie ją zamiast Iriny.
Irina niczego nie zauważała, była opiekuńcza jak zawsze. Oleg czuł jednak rosnące napięcie, jakby polowanie, które rozpoczęła Polina, pochłaniało jego myśli. Wymieniali spojrzenia, przypadkowe dotknięcia, aluzje w rozmowach. Budził się z myślą o Polinie i czuł podekscytowanie na myśl o spotkaniu.
W archiwum między regałami ich pożądanie eksplodowało. Potem wynajęli pokój w hotelu przy Sadowym i zatracili się w sobie, nie licząc godzin. Oleg po raz pierwszy wrócił do domu po północy. Kolacja czekała przykryta serwetką, Irina spała w sypialni. Spojrzał na jej spokojną twarz i wyszedł cicho, a Irina długo patrzyła w ciemność.
Kilka miesięcy później Oleg wyruszył w długą podróż służbową do Petersburga. Chciał powiadomić Irinę o rozwodzie, lecz zdecydował poczekać. Irina nie miała pojęcia o zbliżającym się końcu. Polina dołączyła do niego kilka dni później, a wieczory wypełniła namiętność.
Pewnego dnia Oleg spieszył się na spotkanie, gdy nagle samochód wjechał na chodnik. Kobieta z dzieckiem w wózku mogła zginąć, gdyby Oleg nie popchnął ich w bezpieczne miejsce. Sam został uderzony, stracił przytomność. Spędził kilka dni w śpiączce, a lekarze ostrzegali o możliwych konsekwencjach. Leżał w szpitalu w opatrunkach i gipsie, rozmyślając o przyszłości.
Polina odwiedziła go tylko raz, przerażona tym, co zobaczyła:
– Oleg, co teraz będzie? Kto zajmie twoje miejsce?
– Tylko to cię interesuje? Mogę zostać inwalidą, a ciebie to nie rusza?
– To było wcześniej! Po co ratowałeś tych ludzi? To ich los.
Polina wyszła, pozostawiając w pokoju zapach francuskich perfum. Wkrótce przyszła Irina i została przy mężu do wypisu, opiekując się nim cicho i troskliwie.
– Iro, odpocznij, przecież nie śpisz – próbował powstrzymać łzy Oleg.
– Śpię, gdy ty śpisz – odpowiedziała spokojnie.
Po powrocie do Warszawy Oleg został wezwany do biura na Łazienkowskiej:
– Proces nie czeka na nikogo, nawet takiego ważnego pracownika – powiedział dyrektor. – Odpoczywaj, Oleg. Kiedy będziesz gotowy, znajdziemy dla ciebie miejsce.
Oleg wyszedł przygnębiony, kuląc się o laskę. W drzwiach pojawiła się Polina z poważnym mężczyzną w garniturze i aktówką. Nie spojrzała na niego, a ekonomista podszedł i powiedział:
– To Georgij W. Zastąpił cię.
Miesiące mijały na wizytach u lekarzy, masażach i kosztownych zabiegach. Irina znosiła brak pieniędzy, gorycz męża i zapach leków. Oleg zrozumiał wreszcie, że jego zdrowie zawdzięcza jedynie jej – tej, która nie odeszła.
– Iriś, dziś chodźmy do restauracji! Spotkajmy się jak dawniej.
– Mam trochę pieniędzy, chciałabym je wydać na nas – powiedziała.
– Iro, dlaczego nie masz kolczyków, łańcuszka?
– Wszystko sprzedałam, nawet część ubrań na twoje leczenie. Nie chciałam, byś cierpiał.
Żyli skromnie, na pensję Iriny. Pewnego dnia dyrektor międzynarodowej firmy znalazł Olega i zaoferował prestiżową posadę: wyjazdy zagraniczne, wysoka pensja, premie.
– Dlaczego ja? – zapytał Oleg.
– Uratowałeś moją żonę i syna, jestem ci dozgonnie wdzięczny – odpowiedział dyrektor.
Oleg czekał na Irinę, wziął ją w ramiona i wirując po mieszkaniu wykrzyknął:
– Wszystko będzie dobrze! Kocham cię!
– Cieszę się z ciebie – szepnęła. – Ale nie możemy być razem. Odchodzę.
– Iro, co mówisz? – zapytał zszokowany.
– Wiedziałam o wszystkich zdradach, wybaczałam, wierzyłam, że jesteś przy mnie. Czułam jednak, że przestałeś mnie kochać. Teraz i ja cię nie kocham.
Trzy lata minęły. Oleg odzyskał sukces, zachowując jedynie formalny uśmiech wobec innych. Pewnego dnia w małym miasteczku pod Kijowem, podczas spaceru, przypadkiem spotkał trzyletniego chłopca. Maluch prawie wpadł pod samochód, a Oleg zdążył go złapać:
– Dokąd tak pędzisz, maluchu?
– Tata? – zapytał zaskoczony chłopiec, obejmując go. – Znalazłeś mnie, tato?
Przez tydzień Oleg, Irina i ich syn wrócili do Warszawy. Śmiech chłopca wypełnił mieszkanie, a Oleg zrozumiał, że ktoś z góry obdarzył go szczęściem, którego wcześniej nie doceniał.
