Od kilku miesięcy Mateusz nosił w sercu myśl o rozwodzie ze swoją żoną, Elżbietą. Siedem lat wspólnego życia w Warszawie minęło, a dzieci się nie pojawiły. Pewnego dnia poczuł, że rutyna wypełniła każdy dzień – poranek, wieczór, tydzień za tygodniem – i w jego życiu zabrakło iskry.
Elżbieta dbała o dom bez zarzutu, gotowała wyśmienicie, a mieszkanie zawsze było schludne. Mateusz nigdy nie widział pustej lodówki ani bałaganu w kuchni. Czasem, gdy pracował w gabinecie, myśląc o filiżance kawy, po chwili Elżbieta stawała przy nim z gorącym napojem.
– Skąd wiesz, czego chcę? – pytał z lekkim uśmiechem.
– Po prostu czuję, bo kocham – odpowiadała ona, uśmiechając się ciepło.
W takich momentach inni mężowie mogliby ją przytulić, pocałować, zabrać do sypialni. Mateusz kiedyś tak robił, teraz jedynie poklepał ją po ręce:
– Dziękuję, Elu. Przepraszam, muszę jeszcze popracować.
Elżbieta patrzyła na niego uważnie, po czym oddalała się, zajmując codziennymi obowiązkami. Mateusz kierował dużym działem, prowadził spotkania nie tylko w biurze na Żelaznej, ale również poza nim.
Nie zdziwiło nikogo, gdy coraz częściej spędzał czas z młodą stażystką, Pauliną – ambitną i odważną dziewczyną gotową na wiele dla sukcesu. W wieku dwudziestu lat Paulina doskonale potrafiła manipulować, a jej energia i pasja przyciągały Mateusza jak magnes.
Pewnego dnia znaleźli się razem w windzie służbowej, kiedy Paulina niespodziewanie przybliżyła się, przytuliła i pocałowała:
– Chciałam sprawdzić, jak smakuje…
Winda zatrzymała się, ona wyszła bez oglądania się, a Mateusz zamarł w bezruchu. W kolejnych dniach Paulina zachowywała się normalnie, stonowanie, jedynie jej strój był nieco odważniejszy.
Nie zwracała uwagi na spojrzenia Mateusza, mówiła o pracy, co doprowadzało go do szaleństwa. Coraz częściej myślał o niej w domu, wyobrażając ją zamiast Elżbiety.
Elżbieta niczego nie dostrzegała, nadal troskliwa. Jednak w sercu Mateusza budziła się inna żądza, gra, którą rozpoczęła Paulina, wciągała go w wymianę spojrzeń, przypadkowych dotknięć, sugestywnych słów. Budził się z myślą o Paulinie i czuł radość na myśl o ich spotkaniu.
Pewnego dnia spotkali się w archiwum, a wśród regałów namiętność wzięła górę. Potem wynajęli pokój w hotelu na Rondzie, oddając się sobie, nie zauważając upływu czasu. Po raz pierwszy Mateusz wrócił do domu po północy. W kuchni czekał przykryty obiad, Elżbieta spała w sypialni. Mateusz spojrzał na jej spokojną twarz i wyszedł cicho, a Elżbieta długo patrzyła w ciemność.
Minęły miesiące. Mateusz miał wyjazd służbowy do Gdańska; chciał powiedzieć Elżbiecie o rozwodzie, ale postanowił poczekać. Ona nie podejrzewała o zagrożeniu.
Podczas wyjazdu Paulina dołączyła do niego. Wieczory wypełniała dawna pasja.
Jednak los okazał się brutalny: Mateusz spiesząc na spotkanie, zauważył niekontrolowany samochód wjeżdżający na chodnik. Kobieta z wózkiem i dzieckiem mogła zginąć, gdyby nie jego szybka reakcja. Sam doznał ciężkiego urazu, tracąc przytomność.
Kilka dni spędził w śpiączce; lekarze ostrzegali o możliwych skutkach wypadku. W opatrunkach i gipsie leżał w szpitalu, myśląc o przyszłości.
Paulina odwiedziła go tylko raz, przerażona stanem:
– Mateuszu, co teraz będzie?
– Kto zajmie twoje miejsce?
– Tylko to cię interesuje? Mogę zostać inwalidą, a to cię nie obchodzi?
– Możesz zostać inwalidą?! Przepraszam, nie przewidziałam tego… Chcę żyć. Proponujesz, bym była przy tobie?
– To było wcześniej! I tak w ogóle, po co ratowałeś? To ich los…
Paulina wyszła, zostawiając w sali zapach francuskich perfum.
Za godzinę przyszła Elżbieta i została przy nim do wypisu, cicho, niezauważalnie opiekując się nim.
– Elu, odpocznij, przecież nie śpisz – próbował powstrzymać łzy Mateusz.
– Śpię, gdy ty śpisz.
Po powrocie do Warszawy Mateusz został wezwany do biura:
– Proces nie czeka, nawet na takiego pracownika – powiedział dyrektor. – Odpoczywaj, Mateusz. Gdy będziesz gotowy, znajdziemy dla ciebie miejsce.
Wyszedł przygnębiony, kulejąc o laskę, czekając na windę. Drzwi otworzyły się – wyszła Paulina, za nią poważny mężczyzna z teczką. Nie spojrzała na Mateusza. Podszedł kolega:
– To Grzegorz Władysławowicz. Zastąpił cię.
Mateusz milczał. Przypomniał sobie scenę z windą i poczuł, że wszystko odchodzi.
Miesiące wypełniły lekarze, masaże, zabiegi. Wszystko kosztowało fortunę; Mateusz nie liczył.
Elżbieta znosiła biedę, jego zgryźliwość, zapach leków. Ale pewnego dnia poczuł, że to dzięki niej odzyskał zdrowie – jedynej, która nie opuściła go.
– Elu, chcę zaprosić cię dziś do restauracji! Spotkajmy się jak dawniej.
– Mam trochę, odzyskałam dług. Chcę wydać na nas.
– Dlaczego nie założyłaś kolczyków, łańcuszka?
– Wszystko sprzedałam, nawet część ubrań, na twoje leczenie. Nie chciałam, by cierpiał.
– Elu, kochana… co mogę dla ciebie zrobić, by żyć dla ciebie?
– Nie, życie zostaw sobie, przyda ci się.
Nastały trudne dni, żyli tylko z jej pensji. Elżbieta zarządzała budżetem, gotowała smaczne posiłki, nigdy nie skarżyła się.