Po wypadku mężczyzna został kaleką. Kiedyś był silny, pewny siebie i świetnie radził sobie w biznesie. Teraz siedział na wózku, uzależniony od cudzej pomocy, cichy, przygaszony, niemal niewidzialny. Dla żony przestał być człowiekiem. Stał się ciężarem… ładnym, lecz bezużytecznym przedmiotem, który tylko trwa obok i niczego już nie daje.
Nie mogła od niego odejść. Rozwód oznaczałby dla niej stratę wszystkiego. Ale gdyby mąż „przypadkiem” zginął… cały majątek przeszedłby w jej ręce.
I wtedy ta podstępna kobieta ułożyła plan.
Zaproponowała mężowi wyjazd nad wodospad. Romantyczna wyprawa, świeże powietrze, piękne widoki — wszystko brzmiało idealnie. On z początku się wahał, lecz ona nagle stała się czuła, troskliwa, wręcz tkliwa. W końcu się zgodził.
Pojechał z nimi również kochanek — rzekomo jako bliski przyjaciel rodziny.
Tamtego dnia spokój wydawał się aż nienaturalny.
Dotarli aż na sam skraj. W dole rozciągała się przepaść, dudniła woda, a nad kamieniami unosiła się wilgotna mgła. Skały były mokre i śliskie. Wystarczył jeden zły ruch, by wszystko się skończyło.
Mężczyzna siedział na wózku i patrzył na wodospad. Wiatr poruszał jego włosami, a w jego oczach była dziwna, niepokojąca cisza.
Żona stanęła za nim. Kochanek podszedł z boku.
I właśnie wtedy on zrozumiał wszystko.
— Nie róbcie tego… proszę… — powiedział cicho, nawet się nie odwracając. — Wiem, co planujecie… zrobię wszystko, jak zechcecie.
Na moment oboje znieruchomieli. Potem spojrzeli na siebie.
— Za późno — odparła lodowatym tonem kobieta.
Mężczyzna odwrócił głowę. W jego spojrzeniu nie było paniki. Było tylko zmęczenie.
— Nie mam już nic… — wyszeptał. — Proszę…
Ale oni zdążyli już podjąć decyzję. Kochanek gwałtownie pchnął wózek.
Jedna sekunda — i ruszył prosto ku krawędzi. Koła ześlizgnęły się z mokrego kamienia… a mężczyzna runął w przepaść. Nawet nie spojrzeli w dół.
Żona zasłoniła twarz rękami, udając przerażenie. Kochanek od razu zaczął krzyczeć:
— On spadł! To był wypadek! Pomocy!
Prawie uwierzyli, że wygrali. Ale nie minęła nawet minuta, gdy wydarzyło się coś, czego nie byli w stanie przewidzieć.
Z dołu dobiegł głos.
Głośny. Wyraźny.
— Nie cieszcie się tak szybko.
Kochankowie zastygli.
Z mgły zaczęły wyłaniać się sylwetki. Kilku mężczyzn. A razem z nimi… ten sam niepełnosprawny człowiek. Żywy. Mokry, poturbowany, ale żywy.
Żona zbladła.
— Jak… to możliwe?..
Powoli uniósł głowę i spojrzał na nich.
— Od dawna wiedziałem o wszystkim.
Okazało się, że kilka dni przed wyjazdem przypadkiem usłyszał ich rozmowę. Najpierw nie chciał w to wierzyć. Potem sprawdził. I zrozumiał, że to prawda.
Wtedy przygotował własny plan.
Przepisał cały majątek na inne osoby. Sporządził dokumenty. A na dzień wyjazdu wcześniej umówił ekipę ratunkową, która czekała na niego na dole.
Wiedział, że to zrobią. Po prostu dał im okazję.
— Teraz nie macie już nic — powiedział spokojnie. — Ani pieniędzy. Ani wolności.
W tej samej chwili na skraj urwiska podeszli policjanci.
Żona zaczęła coś wykrzykiwać, tłumaczyć się, usprawiedliwiać. Kochanek cofnął się o krok.
Ale było już za późno.
