Z żoną rozwiodłem się ponad dziesięć lat temu. Rozstaliśmy się spokojnie, bez rzucania talerzami i bez sądowej wojny. Od tamtej pory przywykłem do samotnego życia.
Mam czterdzieści siedem lat. Mieszkam we własnym, zwyczajnym dwupokojowym mieszkaniu. Generalny remont zrobiłem tam sam: wymieniłem starą instalację, zlutowałem plastikowe rury, położyłem tapety. Mam też samochód, wysłużonego Renault Logana, już trochę zmęczonego życiem, ale nadal jeździ jak trzeba, bo dbam o niego. Nie żyję gorzej niż inni.
Nigdy nie byłem życiową niedorajdą. Umiem ugotować i soljankę, i upiec jakieś ciasto. Pranie i prasowanie też nie stanowią dla mnie żadnego problemu. W mieszkaniu zawsze mam porządek. Nie znoszę kurzu ani brudnych naczyń zostawionych w zlewie.
Przez dziesięć lat sam planowałem wydatki, kupowałem jedzenie, opłacałem rachunki i jakoś nie zarosłem brudem.
Pół roku temu poznałem Magdę. Ma czterdzieści trzy lata. Pracuje jako starsza kasjerka w markecie budowlanym. Miła kobieta, zadbana, mówi z sensem. Zaczęliśmy się spotykać, spacerowaliśmy po mieście, a potem coraz częściej zostawała u mnie na weekend.
Na początku wszystko układało się świetnie. Potem jednak zacząłem dostrzegać rzeczy, które naprawdę mnie niepokoiły. Moja męska pewność siebie topniała jak śnieg w marcowym słońcu.
Zaczęło się całkiem niewinnie. Magda postanowiła przejąć część domowych obowiązków. Nie miałem nic przeciwko. Wracasz po zmianie, a na kuchence czeka ciepła kolacja, w mieszkaniu pachnie świeżym ciastem. Każdy facet to doceni.
Dziękowałem jej, kupowałem kwiaty, po każdej wypłacie starałem się sprawić jej jakiś drobiazg.
Ale z czasem ta troska zaczęła przybierać dziwną, duszącą formę. Magda metodycznie wypychała mnie z mojego własnego codziennego życia. Robiła to z pozycji surowej nauczycielki, która strofuje tępego ucznia.
Ładuję swoje rzeczy do pralki. Wsypuję do szufladki proszek, którego zawsze używałem, ustawiam temperaturę. Magda wpada do łazienki jak burza, wciska przycisk anulowania i ciężko wzdycha, przewracając oczami.
– Sergiusz, co ty wyprawiasz? – kręci głową z wyrzutem. – Kto sypie taki proszek do kolorowych ubrań? Przecież zniszczysz materiał, wszystko wypłowieje i pójdzie plamami. Odsuń się od pralki, ja to zrobię. Wy, faceci, w domu jesteście jak ślepe kocięta. Gdyby nie ja, dawno zrujnowałbyś wszystkie porządne ciuchy.
Wtedy obróciłem to w żart. Powiedziałem, że od dziesięciu lat piorę w tym proszku i żadna koszulka się jeszcze nie rozpuściła. Ale spojrzała na mnie z taką pobłażliwą litością, że zrobiło mi się nieswojo.
Nic nie odpowiedziałem i wyszedłem z łazienki. Nie miałem ochoty kłócić się o pranie.
Potem było już tylko gorzej. Poszliśmy do osiedlowego sklepu po zakupy na cały tydzień. Sięgam z lodówki po kostkę masła. Znane niebieskie opakowanie, kupowałem tę markę od dobrych pięciu lat i smak mi odpowiadał. Magda wyrywa mi masło z ręki, obraca je przed oczami i cmoka z dezaprobatą.
– Ty w ogóle czytasz skład? Tu są same tłuszcze palmowe. Nie umiesz wybierać jedzenia. Gdyby cię samego puścić do sklepu, kiedyś byś nas otruł. Odłóż to na półkę, ja sama wybiorę porządne masło.
I odkładam. Ja, dorosły facet, stoję na środku sklepu z wózkiem i tłumaczę się z kostki masła.
Jej ulubione zdanie: „Beze mnie byś przepadł” zaczęło rozbrzmiewać w naszym mieszkaniu każdego dnia. Powtarzała je przy byle okazji. Za grubo pokroiłem chleb. Kupiłem nie tę markę papieru toaletowego. Źle starłem kurz z parapetu. Odstawiłem czysty kubek nie tam, gdzie trzeba.
– Sergiusz, kto tak myje patelnię? Na brzegu został tłuszcz. Co ty byś beze mnie zrobił? Utonąłbyś w brudzie.
– Znowu kupiłeś tę tanią herbatę w torebkach. Mówiłam ci, bierz liściastą. Ty w ogóle nie masz smaku. Ja naprawdę nie rozumiem, jak ty żyłeś przede mną.
Na początku mnie to drażniło. Potem zaczęło mnie naprawdę wściekać. A jeszcze później zacząłem jej wierzyć.
W zeszłym miesiącu w kuchni zaczął przeciekać stary kran. Naprawa nie wchodziła już w grę, gwint był kompletnie zjechany. Pojechałem do budowlanego po nowy, a Magda od razu pojechała ze mną. Zawsze sam wymieniałem baterie, to robota na piętnaście minut.
Podchodzimy do działu z armaturą. Biorę do ręki ciężki, mosiężny kran, przekręcam pokrętła, sprawdzam, czy chodzi płynnie. Podchodzi sprzedawca w firmowej koszulce.
– Dobry wybór – mówi chłopak. – Bierze pan? Zanieść do kasy?
Otwieram usta, żeby powiedzieć „tak”, ale wtedy wtrąca się Magda.
– Pani lepiej wie! – oznajmia głośno na cały dział. – Proszę go nie słuchać, on nie ma pojęcia o hydraulice. Sergiusz, odłóż ten badziew z powrotem! Za miesiąc będzie przeciekał. Potrzebujemy tego, z ceramiczną głowicą. Beze mnie kupiłbyś byle co i zalał sąsiadów z dołu!
Sprzedawca patrzy na mnie z jawnym współczuciem. Klienci przy sąsiednim regale odwracają się na hałas. Stoję z tym kranem w rękach jak idiota.
Mój autorytet i całe męskie doświadczenie zostały zdeptane przy obcych ludziach przez kawałek metalu.
W milczeniu odstawiłem baterię na półkę, odwróciłem się i poszedłem na parking do samochodu. Magda sama kupiła kran. Przez całą drogę do domu piłowała mnie za to, że obrażam się bez powodu i nie umiem docenić jej rad.
Po tej upokarzającej scenie w sklepie złapałem się na potwornej myśli. W środę po pracy wszedłem do spożywczaka po chleb i mleko. Stałem przed lodówką z nabiałem dobre dziesięć minut. I bałem się wziąć karton.
W głowie kręciła mi się idiotyczna myśl: „A jeśli Magda powie, że to złe mleko? A jeśli znowu wybiorę nie taką zawartość tłuszczu albo nie sprawdzę daty? Może lepiej do niej zadzwonić i zapytać o zgodę”.
Wyjąłem telefon z kieszeni, spojrzałem na ciemny ekran i nagle jakbym się ocknął.
Co się ze mną dzieje? Sam w wilgotnym garażu rozbierałem zawieszenie w swoim aucie. Na działce u rodzonego brata postawiłem saunę od fundamentu aż po dach. A teraz stoję w sklepie i boję się kupić mleko, bo kobieta wmówiła mi, że jestem kompletnym domowym kretynem.
Zrozumiałem, że nie chcę wracać do własnego mieszkania. I nie chcę słuchać kolejnego długiego wykładu o tym, że źle oddycham i źle stawiam kroki po podłodze.
Miałem wolne. Magda była akurat na zmianie w swoim sklepie. Postanowiłem zrobić porządną kolację, żeby rozładować ciężką atmosferę w domu. Kupiłem kawałek karkówki, ziemniaki i świeże pieczarki. Obrałem wszystko, pokroiłem na grubo i usmażyłem świetną pieczeń na patelni.
Zapach unosił się po całej klatce. Zmyłem górę naczyń, wytarłem zlew do sucha, nakryłem do stołu.
Wieczorem wróciła Magda. Zdejmuje płaszcz, wchodzi do kuchni. Nawet nie patrzy na stół ani na gorące jedzenie. Jej wzrok działa jak radar, przeczesuje teren w poszukiwaniu moich błędów.
Podchodzi do kuchenki, przesuwa palcem po płytkach przy dalszym palniku i z niesmakiem się krzywi. Została tam jedna maleńka, zastygła kropelka tłuszczu po smażeniu mięsa.
– Sergiusz, co to ma być? – pokazuje mi ubrudzony palec. – Kto tak gotuje? Tłuszcz pryskał ci na wszystkie strony aż pod sam sufit. Dopiero wczoraj wszystko tu domyłam. Jesteś jak mały flejtuch, po tobie kuchnię trzeba pół dnia szorować chlorem. Co ty byś beze mnie zrobił? Mieszkałbyś w chlewie i żywił się surowymi parówkami. Ty niczego nie potrafisz zrobić porządnie!
Spojrzałem na tę kobietę i poczułem już tylko ogromne zmęczenie.
– Wiesz co, Magda, masz rację. Przed tobą żyłem w kompletnym piekle.
– No właśnie! – uniosła brodę z triumfem.
– Tak – skinąłem powoli głową. – Spałem na brudnym materacu bez pościeli. Gryzłem suche skórki chleba. Do pracy chodziłem w rozdartych workach po cukrze. A wodę piłem z kałuży na podwórku. I wtedy pojawiłaś się ty, cała świetlista, i mnie uratowałaś.
Zacięła się. Dotarło do niej, że otwarcie z niej kpię.
– Co ty za bzdury opowiadasz? – zmarszczyła brwi.
– A ty co opowiadasz? Mieszkałem w tym mieszkaniu dziesięć lat. Sam. I zawsze miałem w domu czysto, spokojnie i co jeść. Nie potrzebuję całodobowej niańki. A ty próbujesz zrobić ze mnie bezradnego idiotę!
– Ja się o ciebie troszczę! – jej głos przeszedł w pisk. – Wkładam całą duszę w ten dom, a ty jesteś niewdzięcznym klocem! Bez mnie przepadniesz już następnego dnia!
– Ja to dopiero bez ciebie wreszcie odetchnę! Pakuj swoje rzeczy, Magda. Mojego domowego kretynizmu nie da się wyleczyć. Idź ratować kogoś innego.
Krzyczała, płakała, oskarżała mnie o oschłość. Mówiła, że nigdy nie znajdę tak dobrej i gospodarczej kobiety. Godzinę później podjechała po nią taksówka i odjechała.
Nałożyłem pieczeń do głębokiego talerza i zacząłem jeść w ciszy. Nikt nie stał nade mną i nie tłumaczył mi, jak prawidłowo trzymać widelec.
Czy wy też spotkaliście się kiedyś z taką duszącą troską w związku? Jak uważacie, to w ogóle jest normalne?