Ostatnio złapałam się na czymś, co jeszcze kilka lat temu wydałoby mi się absurdalne: zanim weszłam do sypialni, zapukałam.
Do swojej sypialni. Do naszej.
Brzmi śmiesznie? Dla mnie nie ma w tym nic zabawnego.
Z mężem żyjemy teraz trochę jak dwoje uprzejmych sąsiadów pod jednym dachem. Poprawni. Spokojni. Godni zaufania. On pamięta, że kawę piję bez cukru. Ja wiem, że deszczu nie znosi bardziej niż porannych korków. Mamy kredyt, omawiamy rachunki, komentujemy wiadomości, potrafimy nawet pokłócić się o to, który odkurzacz bardziej się opłaca. Na zewnątrz wszystko wygląda normalnie. Nawet bardzo porządnie.
Tylko że ja coraz częściej marzę jedynie o tym, żeby mnie objął.
Nie tak mimochodem. Nie dlatego, że wypada. Nie szybkim pocałunkiem w policzek przed snem, gdy już obraca się plecami do mnie i do całego świata. Chcę poczuć jego oddech przy szyi. Chcę, żeby jego ręka nie tylko przypadkiem musnęła moje ramię, ale została tam świadomie. Żebym znów wiedziała, że jestem dla niego kobietą, a nie osobą, z którą dzieli czynsz, lodówkę i łazienkę.
Jesteśmy razem dziesięć lat. Ja mam trzydzieści osiem lat. On ma czterdzieści trzy.
To nasze ciche „współlokatorstwo” nie przyszło nagle. Nie było sceny, w której ktoś trzaska drzwiami. Nie było zdrady. Nie było wielkiego zdania: „To koniec, odchodzę”. Ono po prostu wsunęło się między nas powoli, niemal bezszelestnie. Pewnego dnia zrozumiałam, że od bardzo dawna nie patrzyliśmy sobie w oczy dłużej niż przez kilka sekund.
Wieczorami on otwiera laptop. Ja biorę telefon. Czasem spotykamy się w kuchni, jak ludzie, którzy przypadkiem wynajęli to samo mieszkanie.
– Zjesz rybę?
– Zjem.
– Jest sól?
– Jest.
I właściwie tyle. Cała rozmowa.
Próbowałam coś zmienić. Naprawdę próbowałam. Kupiłam nową bieliznę, nie wulgarną, nie przesadzoną, po prostu ładną. Zauważył. Powiedział: „Bardzo dobrze wyglądasz”. I na tym się skończyło. Kiedy podeszłam bliżej, pocałował mnie w czoło i powiedział, że jest zmęczony.
A on naprawdę jest zmęczony. Praca, odpowiedzialność, raty, codzienność, która przyciska człowieka do ściany. Rozumiem to. Sama też nie wracam do domu jak kobieta z reklamy perfum, tylko jak ktoś, kto czasem marzy wyłącznie o ciszy.
Ale we mnie jest głód.
Nie tylko cielesny, chociaż tego też nie umiem udawać, że nie ma. Bardziej boli mnie tęsknota za poczuciem, że jeszcze jestem chciana. Że jego oczy zatrzymują się na mnie nie dlatego, że właśnie pytam o zakupy, ale dlatego, że widzi we mnie kobietę.
Nocami leżę obok niego i pytam samą siebie: może to ze mną jest coś nie w porządku? Może w tym wieku nie wypada już tak bardzo pragnąć dotyku? Może ludzie po latach po prostu przechodzą na tryb „partnerzy od spraw codziennych” i tak już jadą do samej starości?
A potem przychodzi poranek. Widzę go, gdy goli się w skupieniu, w zwykłym T-shircie lekko opinającym ramiona. I nagle coś we mnie znów drży. Chciałabym podejść, objąć go od tyłu, ugryźć lekko w ramię, zaśmiać się, poczuć, że jeszcze jesteśmy żywi…
Ale nie podchodzę.
Bo boję się usłyszeć: „Nie teraz”.
W końcu jednak zebrałam się na odwagę i powiedziałam to na głos.
Nie ostro. Nie słowami: „Już mnie nie pragniesz”. Spróbowałam łagodnie, niemal ostrożnie.
Siedzieliśmy w kuchni. Deszcz stukał o parapet, a ja patrzyłam na jego dłonie oparte o kubek. Wtedy zapytałam:
– Słuchaj, nie masz czasem wrażenia, że zrobiliśmy się tacy… sąsiedzcy?
Spojrzał na mnie zaskoczony.
– W jakim sensie?
– No… jesteśmy mili. Poprawni. Szanujemy się. Tylko że między nami prawie nie ma ciepła.
Zamilkł na chwilę.
– Myślałem, że tak ci pasuje – powiedział w końcu. – Przecież nigdy nie narzekałaś.
I właśnie w tym był cały problem.
Nie narzekałam. Zaciskałam zęby. Czekałam, że sam zobaczy. Że sam zatęskni. Że sam wyciągnie rękę w moją stronę.
A on po prostu uznał, że skoro milczę, to znaczy, że jest dobrze.
– Brakuje mi bliskości – powiedziałam, a głos nagle mi się załamał. – Nie tylko seksu. Brakuje mi po prostu… ciebie.
Milczał tak długo, że zaczęłam żałować, iż w ogóle otworzyłam usta.
– Boję się – odezwał się nagle, bardzo cicho.
– Czego?
– Że nie dam rady. Że cię rozczaruję. Że zobaczysz, że nie jestem już taki jak dawniej.
Patrzyłam na niego i nagle zaczęło do mnie docierać coś, czego wcześniej nie umiałam nazwać: my oboje żyjemy w strachu. Ja boję się, że zostanę odrzucona. On boi się, że okaże się niewystarczający.
I każde z nas ukrywa się za zakupami, obiadem, rachunkami i pytaniami o pogodę.
Tamtej nocy nie było żadnej filmowej sceny. Żadnego nagłego wybuchu namiętności, żadnego cudownego pojednania. Po prostu położyliśmy się trochę bliżej siebie. Objął mnie. Niepewnie, jakby przypominał sobie ruch, którego dawno nie wykonywał. Ja najpierw zesztywniałam, bo jego bliskość była tak upragniona, a jednocześnie tak obca.
I wtedy zaczęłam płakać.
Cicho. Wtulona w jego ramię.
Najpierw znieruchomiał. Potem poczułam, jak cały się napina. Jego ciało zrobiło się twarde, sztywne, jakby ktoś nagle odciął mu oddech.