Mężczyzna, z którym się spotykałam, od razu powiedział, że ma 52 lata i szuka lekkiego towarzystwa bez zobowiązań i zbędnych nadziei. Przyjęłam jego zasady, ale po naszym doskonałym spotkaniu nagle wysunął tak absurdalne roszczenie, że straciłam mowę.
Kiedy mój syn niedawno przeprowadził się do własnego mieszkania, w domu zrobiło się dziwnie cicho i pusto. Mając 49 lat, wiedziałam, że życie się nie kończy, więc postanowiłam spróbować randek online i zarejestrowałam się w aplikacji.
Z Jakubem od razu poczuliśmy „klik”. Miał pięćdziesiąt dwa lata. Pisał starannie, bez błędów i bez wulgarnych aluzji — to samo w sobie było miłym zaskoczeniem.
Już trzeciego dnia wysłał mi całą deklarację swoich zasad. Wiadomość była długa, konkretna i bez ogródek — nie pozostawiała miejsca na domysły.
„Ustalmy to od razu szczerze — pisało na ekranie. — Za sobą mam długi związek i trudny rozwód. Dzieci dorosłe, żyją własnym życiem. Teraz chcę wreszcie żyć dla siebie. W relacjach potrzebuję wolności. Chcę, aby ode mnie nic nie wymagano, nie odbierano energii i nie robiło się z tego dramatu. Szukam dojrzałej, rozsądnej kobiety. Od razu mówię: nie będę opłacał kobiecych kaprysów. Perfumy, sukienki, salony urody — to nie moja bajka. Potrzebuję spokojnego, równego związku”.
Przeczytałam jego wiadomość dwa razy. Szczerze mówiąc, takie deklaracje nie przerażają mnie od dawna, a wręcz cieszą. Mam stabilną pracę i mogę sama sobie pozwolić na wszystko, co chcę. Nie planowałam wchodzić w czyjś portfel ani szukać sponsora.
Otwartość i jasne zasady? Świetnie. Gry, ukryte manipulacje i ludzie starający się pokazać, że są kimś innym niż są, irytują mnie od dawna.
„Rozumiem cię, Jakubie — odpisałam. — Prosta i szczera komunikacja jest mi bliska, a korzyści i ukryte oczekiwania mnie nie interesują. Spotkajmy się i porozmawiajmy spokojnie”.
Umówiliśmy się na sobotnie popołudnie.
Skoro mężczyzna tak nalegał na równość i brak nadmiernych oczekiwań, postanowiłam dać mu dokładnie to — w najczystszej formie. Nie zamieniałam zwykłego spotkania w pokaz mody ani próbę wystąpienia na czerwonym dywanie. Bez godzinnych przygotowań przed lustrem.
Wybrałam ulubione niebieskie jeansy, prostą koszulkę i na wierzch szarą, w kratę koszulę. Na nogi wygodne sneakersy. Włosy związałam w praktyczny koński ogon.
Rozmowa rozpoczęła się lekko i szybko poczułam, że mam do czynienia z naprawdę interesującą osobą. Pierwsze spotkania zwykle są albo pełne niezręcznej ciszy, albo przypominają przesłuchanie o byłych partnerach. Tutaj było inaczej. Rozmowa płynęła swobodnie, prawie bez przerw.
— Widziałaś ostatnią premierę w teatrze dramatycznym? — zapytał, odcinając ostrożnie kawałek ciasta. — Reżyser przesadził z dekoracjami. Sama idea była mocna, ale wykonanie zawiodło. Z klasyką nie można tak lekko obchodzić się.
— Tak, zauważyłam — przytaknęłam, odkładając pusty talerz po sałatce. — Dekoracje kontrowersyjne, zgadzam się. Ale główny aktor dosłownie uratował spektakl. Jego mimika była fantastyczna, potrafił wywołać śmiech prawie z niczego.
— Właśnie! Myślałem dokładnie tak samo! — ożywił się. — A scena z listem? To był najwyższy poziom!
Dyskutowaliśmy o książkach, naukowych nowinkach, przeskakiwaliśmy z tematu na temat. Jakub był uprzejmy, słuchał uważnie, nie przerywał i wyraźnie interesował się moimi opiniami.
Czułam się przy nim niespodziewanie spokojnie i swobodnie. Złapałam się na tym, że już myślę, dokąd moglibyśmy pójść następnym razem.
Gdy kelnerka przyniosła rachunek w drewnianej skrzynce, położyła ją na krawędzi stołu. Jakub nawet nie ruszył się w jej stronę. Spokojnie upił łyk wody i spojrzał na mnie pytająco.
— Swój sałatkę i deser opłacę sama — powiedziałam, wyciągając kartę z torebki.
Mój rachunek wyniósł około 80 złotych. Jakub zadowolony, wyciągnął pieniądze za swoją kawę i ciasto i włożył je do skrzynki. Ani cienia próby „romantycznego” gestu, ani chęci poczęstowania kobiety.
Nie przeszkadzało mi to. W końcu jesteśmy dorośli i wcześniej wszystko ustaliliśmy. W wiadomościach jasno napisał, że nie zamierza za kogoś płacić. Wszystko uczciwie, bez niespodzianek.
Wyszliśmy na chłodną ulicę, pożegnaliśmy się ciepło przy wejściu do metra i pojechaliśmy w swoje strony. Czułam lekkość w sercu. Rzadkie, udane spotkanie, po którym naprawdę chciało się kontynuacji.
Wróciłam do domu, zdarłam sneakersy, powiesiłam koszulę i koszulkę w szafie. Wtedy telefon w kieszeni dżinsów krótko zawibrował.
Otworzyłam go, oczekując miłego komunikatu typu: „Dziękuję za wieczór, świetna rozmówczyni, spotkajmy się jeszcze”.
Ale na ekranie pojawiła się długa wiadomość od Jakuba. Z każdą linijką unosiłam brwi coraz wyżej z niedowierzania.
„Wera, powiem ci prosto. Jestem bardzo rozczarowany naszym spotkaniem. Liczyłem na piękną, zadbaną kobietę, a ty nawet nie próbowałaś zrobić wrażenia. Przyszłaś w zwykłej koszulce i sneakersach! Nie pachniałaś perfumami! Kobieta powinna być świętem, cieszyć oko swojego mężczyzny. A ty wyglądałaś, jakbyś wyszła wyrzucić śmieci. Z takim podejściem do siebie i wyglądu nikomu się nie spodobasz. Przepraszam za szczerość, ale ewidentnie się nie nadajemy”.