Mężczyzna, z którym się spotykałam, od razu powiedział, że ma 52 lata i szuka lekkiego towarzystwa bez zobowiązań i zbędnych nadziei. Przyjęłam jego zasady, ale po naszym doskonałym spotkaniu nagle wysunął tak absurdalne roszczenie, że straciłam mowę.
Kiedy mój syn niedawno przeprowadził się do własnego mieszkania, w domu zrobiło się dziwnie cicho i pusto. Mając 49 lat, wiedziałam, że życie się nie kończy, więc postanowiłam spróbować randek online i zarejestrowałam się w aplikacji.
Z Jakubem od razu poczuliśmy „klik”. Miał pięćdziesiąt dwa lata. Pisał starannie, bez błędów i bez wulgarnych aluzji — to samo w sobie było miłym zaskoczeniem.
Już trzeciego dnia wysłał mi całą deklarację swoich zasad. Wiadomość była długa, konkretna i bez ogródek — nie pozostawiała miejsca na domysły.
„Ustalmy to od razu szczerze — pisało na ekranie. — Za sobą mam długi związek i trudny rozwód. Dzieci dorosłe, żyją własnym życiem. Teraz chcę wreszcie żyć dla siebie. W relacjach potrzebuję wolności. Chcę, aby ode mnie nic nie wymagano, nie odbierano energii i nie robiło się z tego dramatu. Szukam dojrzałej, rozsądnej kobiety. Od razu mówię: nie będę opłacał kobiecych kaprysów. Perfumy, sukienki, salony urody — to nie moja bajka. Potrzebuję spokojnego, równego związku”.
Przeczytałam jego wiadomość dwa razy. Szczerze mówiąc, takie deklaracje nie przerażają mnie od dawna, a wręcz cieszą. Mam stabilną pracę i mogę sama sobie pozwolić na wszystko, co chcę. Nie planowałam wchodzić w czyjś portfel ani szukać sponsora.
Otwartość i jasne zasady? Świetnie. Gry, ukryte manipulacje i ludzie starający się pokazać, że są kimś innym niż są, irytują mnie od dawna.
„Rozumiem cię, Jakubie — odpisałam. — Prosta i szczera komunikacja jest mi bliska, a korzyści i ukryte oczekiwania mnie nie interesują. Spotkajmy się i porozmawiajmy spokojnie”.
Umówiliśmy się na sobotnie popołudnie.
Skoro mężczyzna tak nalegał na równość i brak nadmiernych oczekiwań, postanowiłam dać mu dokładnie to — w najczystszej formie. Nie zamieniałam zwykłego spotkania w pokaz mody ani próbę wystąpienia na czerwonym dywanie. Bez godzinnych przygotowań przed lustrem.
Wybrałam ulubione niebieskie jeansy, prostą koszulkę i na wierzch szarą, w kratę koszulę. Na nogi wygodne sneakersy. Włosy związałam w praktyczny koński ogon.
Rozmowa rozpoczęła się lekko i szybko poczułam, że mam do czynienia z naprawdę interesującą osobą. Pierwsze spotkania zwykle są albo pełne niezręcznej ciszy, albo przypominają przesłuchanie o byłych partnerach. Tutaj było inaczej. Rozmowa płynęła swobodnie, prawie bez przerw.
— Widziałaś ostatnią premierę w teatrze dramatycznym? — zapytał, odcinając ostrożnie kawałek ciasta. — Reżyser przesadził z dekoracjami. Sama idea była mocna, ale wykonanie zawiodło. Z klasyką nie można tak lekko obchodzić się.
— Tak, zauważyłam — przytaknęłam, odkładając pusty talerz po sałatce. — Dekoracje kontrowersyjne, zgadzam się. Ale główny aktor dosłownie uratował spektakl. Jego mimika była fantastyczna, potrafił wywołać śmiech prawie z niczego.
— Właśnie! Myślałem dokładnie tak samo! — ożywił się. — A scena z listem? To był najwyższy poziom!
Dyskutowaliśmy o książkach, naukowych nowinkach, przeskakiwaliśmy z tematu na temat. Jakub był uprzejmy, słuchał uważnie, nie przerywał i wyraźnie interesował się moimi opiniami.
Czułam się przy nim niespodziewanie spokojnie i swobodnie. Złapałam się na tym, że już myślę, dokąd moglibyśmy pójść następnym razem.
Gdy kelnerka przyniosła rachunek w drewnianej skrzynce, położyła ją na krawędzi stołu. Jakub nawet nie ruszył się w jej stronę. Spokojnie upił łyk wody i spojrzał na mnie pytająco.
— Swój sałatkę i deser opłacę sama — powiedziałam, wyciągając kartę z torebki.
Mój rachunek wyniósł około 80 złotych. Jakub zadowolony, wyciągnął pieniądze za swoją kawę i ciasto i włożył je do skrzynki. Ani cienia próby „romantycznego” gestu, ani chęci poczęstowania kobiety.
Nie przeszkadzało mi to. W końcu jesteśmy dorośli i wcześniej wszystko ustaliliśmy. W wiadomościach jasno napisał, że nie zamierza za kogoś płacić. Wszystko uczciwie, bez niespodzianek.
Wyszliśmy na chłodną ulicę, pożegnaliśmy się ciepło przy wejściu do metra i pojechaliśmy w swoje strony. Czułam lekkość w sercu. Rzadkie, udane spotkanie, po którym naprawdę chciało się kontynuacji.
Wróciłam do domu, zdarłam sneakersy, powiesiłam koszulę i koszulkę w szafie. Wtedy telefon w kieszeni dżinsów krótko zawibrował.
Otworzyłam go, oczekując miłego komunikatu typu: „Dziękuję za wieczór, świetna rozmówczyni, spotkajmy się jeszcze”.
Ale na ekranie pojawiła się długa wiadomość od Jakuba. Z każdą linijką unosiłam brwi coraz wyżej z niedowierzania.
„Wera, powiem ci prosto. Jestem bardzo rozczarowany naszym spotkaniem. Liczyłem na piękną, zadbaną kobietę, a ty nawet nie próbowałaś zrobić wrażenia. Przyszłaś w zwykłej koszulce i sneakersach! Nie pachniałaś perfumami! Kobieta powinna być świętem, cieszyć oko swojego mężczyzny. A ty wyglądałaś, jakbyś wyszła wyrzucić śmieci. Z takim podejściem do siebie i wyglądu nikomu się nie spodobasz. Przepraszam za szczerość, ale ewidentnie się nie nadajemy”.
Moje dobre samopoczucie ulotniło się natychmiast. Zostało uczucie krzywdy, niesprawiedliwości i gorzkiej złości.
Czyli facet jasno stwierdził, że nie będzie płacił za perfumy, manicure, fryzury i salony, a jednocześnie jest oburzony, że kobieta nie wydała swoich pieniędzy ani czasu, by ucieszyć jego oko! Czysta, bezkompromisowa bezczelność.
Usiadłam na kanapie i zaczęłam pisać odpowiedź.
„Jakubie, dziękuję za szczerość — pisałam, nie wygładzając słów. — Spójrzmy na fakty. Na spotkanie przyszedłeś nie w eleganckim garniturze, a w starym swetrze i wytartych jeansach. Ja ubrałam się w tym samym tonie. Chciałeś szczerości? Oto ona: przyszłam tak, jak jestem na co dzień — w wygodnych ubraniach, bez oczekiwań finansowych wobec ciebie. Ty po prostu przyszedłeś i zrobiłeś to samo. Jesteśmy równorzędnymi partnerami, tak jak sam deklarowałeś”.
Zrobiłam pauzę, ale gniew wciąż buzował. Palce znów tańczyły po ekranie. Druga wiadomość była już ostateczna.
„Jeśli potrzebujesz kobiety‑wizytówki — efektownej, perfekcyjnie uczesanej, w drogim sukienkach, na obcasach, z makijażem wieczorowym i śladem drogich perfum — to zupełnie inny wymóg. Taka prezencja wymaga ogromnych pieniędzy, czasu i wysiłku. Kobieta nie otrzymuje tego w prezencie od natury. Jeśli chcesz luksusową towarzyszkę, powinieneś postępować odpowiednio: przywitać kwiatami, przyjechać dobrym autem, zapłacić rachunek. Nie można wymagać drogiej wystawności, jeśli nie jesteś gotów w nią inwestować i liczyć każdą złotówkę. Chcesz korzystać z luksusowej limuzyny, płacąc jak za bilet tramwajem. Tak to nie działa”.
Kliknęłam „wyślij”. Wiadomości od razu zostały oznaczone dwoma niebieskimi ptaszkami. Odczytał je niemal natychmiast.
Ale w czacie nie pojawiło się magiczne „pisze…”. Czekałam dziesięć minut. Odpowiedzi nie było. Jakub typowo i tchórzliwie zamilkł, nie znajdując ani jednego logicznego argumentu przeciw zwykłej logice.
Od tamtej pory już nigdy nie napisał.
Odkładając telefon, wzięłam głęboki oddech. Byłam zdenerwowana? Oczywiście. Ale nie dlatego, że straciłam tego mężczyznę. Uderzyło mnie coś innego: dorosły, oczytany facet w wieku 52 lat okazał się tak beznadziejnie hipokrytyczny i banalnie drobny.
Niektórzy mężczyźni lubią powtarzać, że współczesne kobiety są zbyt materialistyczne. Domagają się pełnej równości, rozdzielnego płacenia i całkowitej samodzielności. Chcą, by kobieta sama się utrzymywała i w niczym nie potrzebowała ich, nawet w drobnych sprawach.
Jednak dziwnym trafem uważają, że ta samodzielna, zmęczona po pracy kobieta powinna wydawać własne pieniądze na kosmetyki, salony i stroje wyłącznie po to, by zaspokajać ich wymagające oko. A kiedy odmawia, obrażają się śmiertelnie.
A wy, jak reagujecie na takich oszczędnych adoratorów kobiecego piękna? Stawiacie ich do pionu, czy po prostu blokujecie bez słowa, nie tracąc energii na bezsensowne dyskusje?
