Już dawno obiecałam sobie, że nie będę wracać na portale randkowe. Wydawałoby się, że po pewnym wieku ludzie mają za sobą życie, doświadczenia, rozczarowania i choć odrobinę zdrowego rozsądku — więc powinni umieć patrzeć na siebie i innych bez złudzeń.
Ale w zeszły piątek przyjaciółka namówiła mnie, żebym jeszcze raz zajrzała do aplikacji. Siedziała obok, śmiała się do łez i czytała mi na głos „perełki” miejscowych kawalerów, jedna lepsza od drugiej. W końcu nie wytrzymałam, zainstalowałam aplikację ponownie — i po niespełna dziesięciu minutach wiedziałam, że trafiłam na prawdziwy okaz.
Z ekranu patrzył na mnie surowo mężczyzna. Na oko miał spokojnie ponad sześćdziesiąt lat, choć w profilu z dumą widniało: 58. Zdjęcie zrobił sobie od dołu, zapewne po to, żeby twarz wyglądała poważniej, dostojniej i bardziej „męsko”.
Najciekawsze czekało jednak w opisie. Przeczytałam go dwa razy, bo za pierwszym razem pomyślałam, że to musi być żart. Naprawdę trudno było uwierzyć, że ktoś napisał coś takiego na poważnie. Brzmiało to mniej więcej tak:
„Szukam kobiety do poważnego życia. Wiek wyłącznie do 45 lat (mnie nikt nie daje mojego wieku, duchem jestem młody). Szczupła, bez nadprogramowych kilogramów i bez nałogów. Własne mieszkanie obowiązkowe — do siebie nie zaproszę, mam dość interesownych pań, którym chodzi tylko o moje metry. Wymagania: tworzyć domową atmosferę, dobrze gotować, dbać o mężczyznę, nie robić scen. Kobiety z dziećmi i problemami finansowymi proszę, żeby nie pisały”.
Siedziałam na kanapie i czułam, jak jednocześnie rośnie we mnie oburzenie i jakiś zupełnie dziki zapał. Czyli ten „młody duchem” dżentelmen na tle starej meblościanki szuka kobiety młodszej, szczupłej, samodzielnej, z mieszkaniem, która jeszcze będzie się nim zajmować? Tylko dlatego, że postanowił zaszczycić ją swoją obecnością?
Zwykle takich panów po prostu przesuwam dalej. Bez komentarza, bez emocji. Tym razem jednak obudziła się we mnie czysta ciekawość badawcza. Bardzo chciałam zobaczyć, jaki skarb kryje się za tak imponującą listą oczekiwań.
Mój profil był niemal pusty: bez twarzy, tylko zdjęcie od tyłu, zrobione nad Bałtykiem. Wiek podałam prawdziwy — 43 lata. I napisałam do niego pierwsza.
„Panie Waldemarze, dobry wieczór! Przeczytałam pana opis i od razu pomyślałam: oto mężczyzna marzeń, który naprawdę wie, czego chce. Myślę, że pasuję: jestem szczupła, mieszkam sama we własnym trzypokojowym mieszkaniu w centrum, lubię gotować barszcz i lepić pierogi. Tylko wciąż nie mogę spotkać człowieka, o którego chciałoby się troszczyć. Czy jest pan jeszcze wolny?”
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast — po jakichś trzech minutach. Najwyraźniej Waldemar czuwał przy telefonie, wypatrując swojej idealnej kobiety.
„Dobry wieczór. Tak, jestem wolny. Ale od razu uprzedzam: jestem mężczyzną z wymaganiami. Dla mnie ważne jest, żeby kobieta rozumiała swoją rolę. Jaki wzrost i waga?”
O mało nie zakrztusiłam się herbatą, ale odpisałam zgodnie z prawdą: 165 i 60. Te parametry Waldemarowi odpowiadały. Od razu zaproponował najpierw rozmowę telefoniczną, a potem spotkanie. Umówił mnie na następny dzień w skwerze przy stacji metra.
Kiedy zasugerowałam, żebyśmy usiedli w kawiarni, bo prognoza zapowiadała deszcz, Waldemar odpisał z wymowną stanowczością:
„Wolę spacery na świeżym powietrzu. Nie lubię tych lokali, gdzie biorą pieniądze właściwie za nic”.
Wtedy wszystko stało się jasne do końca. Nasz książę okazał się również człowiekiem rzadkiej oszczędności. Do skweru przyszłam przygotowana. Ubrałam się prosto, ale schludnie i z gustem. Waldemar już siedział na ławce. W rzeczywistości wyglądał na swój prawdziwy wiek, a nawet na kilka lat więcej. Miał na sobie znoszoną wiatrówkę, a w dłoni obracał kluczyki od samochodu.
Przywitaliśmy się. Od razu obejrzał mnie od stóp do głów uważnym, niemal księgowym spojrzeniem. Najwidoczniej test sylwetki zdałam, bo skinął głową z łaskawą aprobatą i zaproponował, żebyśmy się przeszli.
Przez pierwsze piętnaście minut Waldemar mówił wyłącznie o sobie. A właściwie głównie narzekał. Na byłą żonę, która podobno nie umiała oszczędzać, na przełożonych, którzy nie poznali się na jego talentach (pracował jako ochroniarz w systemie dobowym), na młodzież, na ceny i oczywiście na wyrachowane kobiety, którym chodzi od niego wyłącznie o pieniądze. Jakie dokładnie pieniądze przy takim zajęciu — tego już nie dopytywałam.
— A pani — przypomniał sobie wreszcie o moim istnieniu — mówiła, że ma trzypokojowe mieszkanie w centrum. Rodzice zostawili czy po byłym mężu pani wywalczyła?
Powiedział to takim tonem, jakby w myślach już przestawiał swoje rzeczy w moim salonie. I właśnie wtedy zrozumiałam, że pora rozpocząć małą próbę. Westchnęłam ciężko, przybrałam najbardziej nieszczęśliwą minę, na jaką było mnie stać, i spojrzałam mu prosto w oczy.
— Panie Waldemarze, jest pan takim przenikliwym mężczyzną… Muszę się do czegoś przyznać. Nie chcę zaczynać znajomości od kłamstwa.
Natychmiast się spiął. Nawet krok mu zwolnił.
— Mieszkanie rzeczywiście mam — ciągnęłam niemal tragicznym szeptem. — Ale miesiąc temu wydarzyło się nieszczęście. Córka rozstała się z mężem, on ją wyrzucił. I przyjechała do mnie. Z trójką dzieci. I dwoma labradorami.
Oczy Waldemara zaczęły się wyraźnie zaokrąglać.
— U mnie w domu jest teraz po prostu koszmar — powiedziałam, prawie łamiącym się głosem. — Ciągły hałas, dzieci biegają, psy szczekają, nie ma gdzie odetchnąć. Jestem taka zmęczona! I kiedy zobaczyłam pana profil, od razu pomyślałam: to przeznaczenie. Przecież pan chce ciepła i opieki! Będę panu gotować zupę, drugie danie, kompot, wieczorami masować stopy, troszczyć się, chuchać i dmuchać… Tylko, panie Waldku, kochany, niech mnie pan przyjmie do siebie! Chociaż na rok, dopóki córka nie załatwi sprawy z kredytem. Przecież znajdzie się u pana mały kącik dla pańskiej muzy? Ja naprawdę nie zajmę dużo miejsca!
Zapadła taka cisza, że słychać było nawet samochody z sąsiedniej alei. Waldemar stanął jak wryty. Jego twarz, jeszcze przed chwilą pełna pewnej siebie wyższości, nagle pokryła się czerwonymi plamami.
— Eee… — wycisnął z siebie, ostrożnie cofając się o pół kroku. — Zamieszkać? U mnie?
— Oczywiście! Przecież jest pan mężczyzną, oparciem, gospodarzem, żywicielem! A ja będę obok, cicha i oddana. Przywiozę nawet swoje firanki, żeby zrobiło się u pana przytulniej. I naleśniki każdego ranka…
— Wie pani co! — wybuchnął nagle „książę”. — Niech mi pani tutaj głowy nie zawraca! Wyraźnie napisałem w profilu: z problemami mieszkaniowymi proszę nie pisać! No pięknie, chciała się pani urządzić na cudzym metrażu! A ja myślałem, że ma pani trochę klasy!
Odwrócił się tak gwałtownie, że prawie potknął się o własną nogę, po czym niemal biegiem ruszył w stronę wyjścia ze skweru. Nawet się nie pożegnał. Po prostu zniknął w tłumie, ratując swoje bezcenne metry kwadratowe przed straszną najeźdźczynią.
A ja stałam pośrodku alejki i śmiałam się tak głośno, że ludzie zaczęli oglądać się za mną.
Kiedy wróciłam do domu, pierwsze, co zrobiłam, to otworzyłam aplikację. Oczywiście Waldemar zdążył mnie już zablokować. Ale jego profil nigdzie nie zniknął. Wciąż szukał szczupłej, bezproblemowej kobiety z mieszkaniem, która ozdobi jego życie i zapewni mu spokojną, sycącą starość.
Śmieszne? Tak. Ale tylko do połowy. Bo pod tym śmiechem kryje się też smutek. Skąd u niektórych mężczyzn w tak poważnym wieku bierze się ta betonowa pewność własnej wyjątkowości?
Dlaczego naprawdę wierzą, że sam fakt ich istnienia wystarczy, by kobieta z mieszkaniem, zadbana, spokojna i poukładana, z radością wzięła ich na pełną domową obsługę?
Może kiedyś, dawno temu, ktoś wmówił im, że są prezentem od losu — i oni po prostu nigdy nie potrafili przestać w to wierzyć?
