Tak właśnie myślałam aż do ostatniego piątkowego wieczoru.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako główna księgowa w niewielkiej firmie spedycyjno-transportowej. Moje życie jest spokojne, poukładane, dzieci zdążyły już dorosnąć, więc pewnego dnia pomyślałam: a może jeszcze nie wszystko stracone, może warto dać sobie szansę na bliskość? W ten sposób trafiłam na portal randkowy. Wśród dziesiątek podobnych profili i nijakich wiadomości od razu zauważyłam Wiesława.
Miał pięćdziesiąt osiem lat. Na zdjęciach prezentował się naprawdę dostojnie: szlachetna siwizna przy skroniach, elegancki garnitur, pewne spojrzenie i porządny samochód w tle. W opisie profilu napisał:
„Jestem mężczyzną spełnionym, cenię domowe ciepło, wysoki poziom życia i szukam kobiety do poważnej relacji — takiej, która ma już dość chłopców i darmozjadów”.
Muszę przyznać, że brzmiało to całkiem kusząco. Pisaliśmy do siebie przez mniej więcej tydzień. Wiesław używał poprawnego języka, zgrabnie wplatał cytaty, dużo mówił o zasadach i sprawiał wrażenie człowieka z dawnej szkoły, dla którego honor, dane słowo i godność wciąż coś znaczą.
Kiedy zaproponował spotkanie, sam wybrał znaną steakownię w centrum Warszawy. Lokal z pewnością nie należał do tanich: przygaszone, miękkie światło, ciężkie skórzane kanapy, a w sali witryny z dojrzewającym mięsem. Już wtedy przemknęło mi przez głowę, że ten mężczyzna najwyraźniej chce zrobić naprawdę mocne wrażenie.
Przyszłam punktualnie, ułożyłam lekko włosy i włożyłam moją ulubioną szmaragdową sukienkę. Wiesław siedział już przy stoliku. Na żywo okazał się odrobinę niższy i wyraźnie tęższy niż na fotografiach, ale zachowywał się pewnie — nawet z pewną protekcjonalną swobodą kogoś, kto rzekomo wiele przeżył i jeszcze więcej zrozumiał.
„Wie pani, tydzień był po prostu potworny. Negocjacje, kontrahenci, ciągłe napięcie… organizm domaga się białka” — oznajmił głośno kelnerowi, tak żeby słyszano go przy sąsiednich stolikach. „Poproszę ribeye. Wysmażenie medium. A właściwie, skoro już tu jesteśmy, nie będziemy się rozdrabniać. Proszę podać dwa. Dziś jestem głodny jak wilk. I butelkę najlepszego shiraza”.
Kelner uprzejmie skinął głową i odszedł. Oczywiście zdziwił mnie ten apetyt, ale nic nie powiedziałam. W końcu dorosły, majętny mężczyzna ma prawo zjeść kolację tak, jak lubi, zwłaszcza w piątkowy wieczór.
Gdy czekaliśmy na zamówienie, Wiesław rozpoczął prawdziwy monolog. Opowiadał o swoich rzekomo wielkich sukcesach zawodowych, o tym, jak bardzo szanują go pracownicy, jak partnerzy biznesowi liczą się z jego zdaniem, a potem płynnie przeszedł do tematu, który z jakiegoś powodu szczególnie upodobali sobie panowie z portali randkowych — „interesowności współczesnych kobiet”.
„Widziała pani, pani Ewo — powiedział tonem wykładowcy, kiedy kelner otwierał drogą butelkę wina i nalewał mu do kieliszka. Mnie nawet nie zaproponował, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — Dzisiejszym kobietom chodzi wyłącznie o pieniądze. Nikt już nie patrzy na mężczyznę jak na człowieka. Każda szuka portfela.
A ja bankomatem nie jestem. Potrzebuję relacji partnerskiej, równości. Tak jak na Zachodzie”.
Uprzejmie kiwałam głową, delikatnie nabijając widelcem krewetki z sałatki. W tym czasie przed Wiesławem pojawiło się mięso. Dwa ogromne kawały marmurkowanej wołowiny leżały na drewnianej desce, parując i rozsiewając zapach przypraw. W powietrzu mieszały się aromaty rozmarynu, masła i mocno przypieczonej skórki.
Mój towarzysz rzucił się na steki z taką łapczywością, że mimo woli odwróciłam wzrok. Kroił mięso na wielkie kęsy, pakował je do ust, popijał winem i jednocześnie nie przestawał mówić o godności, zasadach oraz „kobietach z klasą”. Na brodzie błyszczał mu mięsny sok. Widok był, najdelikatniej mówiąc, daleki od romantycznego.
Pod koniec kolacji po dwóch stekach została już tylko pusta deska i tłuste smugi, a butelka shiraza została opróżniona do ostatniej kropli. Ja dawno skończyłam herbatę i czekałam już tylko na to, aż całe to przedstawienie wreszcie dobiegnie końca.
Wiesław donośnie odbił w serwetkę, rozparł się na kanapie i pstryknął palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, młody człowieku!”
Na stole pojawiła się czarna skórzana teczka. Wiesław otworzył ją leniwie, przebiegł wzrokiem po kwocie i jego zadowolona mina natychmiast zmieniła się w służbową powagę. Po chwili spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No dobrze, pani Ewo. Razem wychodzi siedemset dwadzieścia złotych. Od pani — trzysta sześćdziesiąt”.
Przez krótką chwilę dosłownie znieruchomiałam. Jakby ktoś we mnie nacisnął pauzę. Spojrzałam na paragon, potem na Wiesława, a później znowu na paragon.
„Przepraszam, Wiesławie, czy ja dobrze usłyszałam? Proponujesz, żebym zapłaciła połowę całego rachunku?”
Popatrzył na mnie z wyraźną irytacją, jakbym zadała pytanie tak głupie, że aż obraźliwe.
„A co panią w tym dziwi? W restauracji rachunek dzieli się po równo. Nie jestem sponsorem, żebym utrzymywał kobiety, które ledwo znam. Jesteśmy przecież nowoczesnymi ludźmi. Od początku mówiłem, że zależy mi na równych zasadach. Czy pani należy do tych, które gotowe są sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności, szczerze mówiąc, dawno nie spotkałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie pięćdziesiąt dwa złote. Cała reszta — ponad sześćset sześćdziesiąt złotych — przypadała na jego dwa ogromne steki i butelkę drogiego wina, których nawet nie tknęłam. W gruncie rzeczy postanowił zjeść wystawną kolację w połowie na mój koszt, przykrywając zwykłe skąpstwo ładnymi słowami o partnerskiej równości.
W pierwszych sekundach miałam ogromną ochotę zrobić awanturę. Chciałam powiedzieć temu zadowolonemu z siebie manipulatorowi w dobrym garniturze wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Przywykłam do liczb i wiem jedno: tam, gdzie wystarczy precyzyjne rozliczenie, nie warto marnować energii na nadmiar emocji.
Uśmiechnęłam się do niego najczarującej, jak potrafiłam.
„Wiesz, Wiesławie, masz całkowitą rację. Ja też jestem za zachodnim podejściem, samodzielnością i finansową uczciwością. Wybacz, odejdę dosłownie na minutkę przypudrować nos, a potem wszystko spokojnie załatwimy”.
Uśmiechnął się z wyższością, najwyraźniej przekonany, że jego prosty manewr się powiódł. Oparł się wygodniej o kanapę i zaczął dłubać wykałaczką w zębach.
Wstałam, wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę toalety. Po drodze skręciłam jednak do stanowiska menedżera sali, gdzie akurat stał nasz kelner.
„Proszę pana — powiedziałam cicho, ale stanowczo — byłby pan tak uprzejmy i wystawił mi osobny rachunek? Przy stoliku numer cztery zamawiałam tylko zieloną sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner najwyraźniej zdążył już zorientować się w sytuacji i bez zbędnych pytań skinął głową. Szybko wcisnął kilka przycisków na terminalu.
„Pięćdziesiąt dwa złote” — poinformował.
Przyłożyłam kartę, zapłaciłam za swoje zamówienie i dołożyłam mu jeszcze dwadzieścia złotych napiwku w gotówce.
„A całą resztę — zrobiłam krótką pauzę — włącznie z dwoma ribeyeami i butelką wina, proszę przekazać mojemu towarzyszowi. Bardzo nalegał na osobne rozliczenie, jak prawdziwy Europejczyk”.
Do stolika już nie wróciłam. Spokojnie przeszłam przez salę tak, żeby Wiesław mnie zauważył. Przy samym wyjściu złapałam jego spojrzenie. Wciąż siedział i czekał, pewien, że za moment wrócę i potulnie wyjmę portfel. Posłałam mu całusa w powietrzu, przyjaźnie pomachałam ręką i wyszłam w chłodny warszawski wieczór.
Kiedy jechałam taksówką do domu, telefon dosłownie nie dawał mi spokoju. Wiesław dzwonił chyba pięć razy z rzędu. Potem zaczęły przychodzić wiadomości. Najpierw zagubione: „Ewo, gdzie pani jest? Kelner żąda zapłaty”. Potem oburzone: „Co pani sobie wyobraża?” A na końcu już otwarcie wściekłe: „Jest pani drobiazgową, pazerną oszustką! Normalni ludzie tak się nie zachowują!”
Później okazało się, że „człowiek sukcesu” nie miał nawet na karcie wystarczającej kwoty, żeby opłacić kolację, którą sam sobie zamówił. Musiał wydzwaniać do znajomych i prosić o pożyczkę, by zamknąć rachunek za własną chciwość.
Z ogromną satysfakcją zablokowałam jego numer i usunęłam całą korespondencję. Tak poznałam prawdziwego nowoczesnego „zwolennika dzielenia rachunków” — mężczyznę, który tak panicznie boi się, że ktoś go wykorzysta, że sam z przyjemnością próbuje usiąść kobiecie na karku, nazywając swoje skąpstwo pięknymi słowami o równości.
A wam zdarzali się tacy ludzie — osoby, które próbowały rozwiązać własne problemy finansowe pod pozorem uczciwego partnerstwa i współczesnego równouprawnienia? Jak wychodziliście z podobnych sytuacji?
