— Zosiu, ile ty masz lat? — zapytał ojciec przyciszonym głosem.
— Zosiu, ile ty masz lat? — zapytał ojciec cicho.
— Kasiu, ile ty masz lat? — spytał ojciec tak spokojnie, że od tego spokoju zrobiło się jeszcze ciężej. — Słucham cię i mam wrażenie, jakbyś nie była studentką pierwszego roku na uniwersytecie, tylko uczennicą pierwszej klasy podstawówki. Miłość miłością, ale gdzieś trzeba mieszkać, prawda? Codziennie trzeba coś jeść? Trzeba. Dokąd wy tak pędzicie? Naprawdę musicie brać ślub już jutro, bo inaczej świat się zawali? Nikt nie jest przeciwko twojemu Michałowi. Niech przyjdzie, poznamy go normalnie, porozmawiamy, spotkamy się z jego rodzicami. Dobrze mówię?
— Piotrze, długo jeszcze będziesz? — zapytała Anna, kiedy zadzwoniła do męża do pracy.
— Niedługo. Już prawie kończę — odpowiedział.
— To wracaj, proszę, nie przeciągaj. Musimy porozmawiać — powiedziała nagle żona.
— Coś się stało? — zaniepokoił się Piotr.
— Jak ci to powiedzieć… jeszcze się nie stało, ale porozmawiać trzeba — w głosie Anny wyraźnie drżało napięcie, choć z tonu można było wywnioskować, że na razie nie wydarzyło się nic nieodwracalnego.
Kwadrans później głowa rodziny przekraczała już próg mieszkania.
— No dobrze, co tu się u was wydarzyło? — zapytał ostrożnie, patrząc na żonę.
— Najpierw się przebierz, umyj ręce i nie rzucaj się od razu ratować całego świata — Anna pocałowała go lekko i popchnęła w stronę łazienki.
Po kilku minutach Piotr zrobił wszystko, co trzeba było zrobić po powrocie z pracy, zmienił koszulę i wyszedł do salonu.
— Chodź — żona zaprowadziła go do pokoju córki. Kasia siedziała na swoim łóżku, a jej oczy były czerwone i spuchnięte od płaczu.
— No więc? Co się stało? — Piotr starał się mówić spokojnie.
— Zapytaj córkę — prychnęła Anna. — No, proszę bardzo, opowiedz ojcu, co sobie wymyśliłaś!
Kasia jeszcze bardziej zacisnęła usta, odwróciła twarz w stronę okna i całym swoim zachowaniem pokazała, że nie zamierza rozmawiać o tym, co ją boli.
— Dobrze, dziewczyny — Piotr stanowczo uderzył dłonią w blat biurka. — Albo teraz, bez krzyków, histerii i teatralnych scen, mówicie mi, o co chodzi, albo rozwiązujcie to same, a ja po pracy idę odpocząć!
— Nasza córka wybiera się za mąż — oznajmiła Anna z jadowitą ironią. — Najlepiej od razu dziś, bez zbędnego czekania!
— To znaczy? — Piotr uniósł brwi. — Tak po prostu za mąż? A za kogo, jeśli wolno zapytać?
Ponieważ Kasia uparcie milczała, odpowiedź znów musiała paść z ust matki:
— Michał Nowak. Pamiętasz, ostatnio często do nas wpadał.
— Aha. Czyli tak… Kasiu?
Kasia nadal nie powiedziała ani słowa.
— No dobrze, kochanie. Koniec tej zabawy. Mam tu przed tobą tańczyć, żeby się czegokolwiek dowiedzieć? — głos ojca stał się już poważny.
— My z Michałem się kochamy! — wyrzuciła z siebie nagle córka. — On jest najlepszy na świecie i my się pobierzemy!
— No, wreszcie pojawił się jakiś konkret — westchnął Piotr. — Studiuje z tobą?
— Tak. Jesteśmy w jednej grupie.
— Pierwszy rok — powiedział Piotr z westchnieniem, w którym mieszało się zrozumienie i bezradność. — Dzieci…
— Nie jesteśmy dziećmi! — oburzyła się Kasia. — Mamy po osiemnaście lat. Jesteśmy pełnoletni!
— Dobrze. Skoro jesteście pełnoletni, to mam rozumieć, że jesteście dorośli. A jeśli jesteście dorośli, będziemy rozmawiać jak dorośli.
— Ja nie chcę rozmawiać! — wybuchnęła. — Zaraz się zacznie: „Jesteście jeszcze młodzi, trzeba poczekać, stanąć na nogi, sprawdzić uczucia” i inne nudne kazania. Wy jesteście tacy dorośli, rozsądni, idealni, a nie potraficie pojąć najprostszej rzeczy: my się kochamy, my naprawdę coś do siebie czujemy! A wy chcecie wszystko zniszczyć!
— Córeczko, ja nie zamierzam niczego niszczyć — ojciec westchnął ze zmęczeniem. — Ja chcę zrozumieć, co się dzieje. Czyli ty i Michał się kochacie, tak? — Kasia zadziornie skinęła głową. — To już coś. I chcecie wziąć ślub? Oboje tego chcecie czy tylko ty?
— Tato, nie próbuj obrażać Michała. On też chce, żebyśmy byli małżeństwem.
— Świetnie. Czyli chęci macie. A gdzie zamierzacie mieszkać? Za co żyć? O tym pomyśleliście?
— To nie ma znaczenia! Kiedy ludzie się kochają, cała reszta nie jest ważna! — zawołała z gorącym przekonaniem.
— Kasiu, ile ty masz lat? — zapytał ojciec bardzo cicho. — Naprawdę odnoszę wrażenie, że nie jesteś na pierwszym roku studiów, tylko w pierwszej klasie podstawówki. Nawet największa miłość nie zastąpi dachu nad głową. Jedzenie też samo nie pojawi się na stole, prawda? Dokąd wam tak pilno? Musicie pobrać się natychmiast, bo nie możecie wytrzymać kilku tygodni? Nikt nie przekreśla twojego Michała. Niech przyjdzie, usiądziemy, porozmawiamy, poznamy jego rodziców. Dobrze mówię? — odwrócił się do żony.
— Bardzo dobrze, kochanie. Tylko jest jeden szczegół. Oni naprawdę mają powód, żeby się spieszyć.
— Co, Michała biorą do wojska?
— Nie do wojska. I nie Michała. Kasiu, czemu milczysz? Ja mam wszystko powiedzieć za ciebie?
— Nie milczę — burknęła córka z gniewem. — Ja i Michał będziemy mieli dziecko.
— A więc tak… — Piotr wypowiedział te słowa powoli, z wyraźnym zdumieniem. — I co wy zamierzacie zrobić?
— Pobrać się! Urodzić! I nawet nie próbujcie mnie od tego odwodzić! Nasze dziecko przyjdzie na świat!
— Dobrze, spokojnie. Uspokój się. Nikt cię od niczego teraz nie odwodzi. Najpierw trzeba wszystko uporządkować. Powiedz lepiej, czy rodzice Michała już wiedzą?
— On dzisiaj… Umówiliśmy się, że każde z nas porozmawia dziś ze swoimi rodzicami.
— I co? Nie zadzwonił jeszcze, jak poszło?
— Jeszcze nie.
— Dobrze. Jak zadzwoni, powiesz mi. A teraz dajcie mi zjeść kolację, bo przez te wasze dramaty zostanę dziś głodny.
Piotr z Anną poszli do kuchni. Żona szybko odgrzała obiad, postawiła talerz przed mężem i usiadła naprzeciwko, nie mogąc znaleźć sobie miejsca.
— I co my z tym zrobimy? — zapytała szeptem.
— Na razie nie wiem. Naprawdę nie wiem. Poczekajmy, co powiedzą jego rodzice. Może razem uda się znaleźć jakieś rozsądne wyjście.
Kolacja ledwie dobiegła końca, kiedy od Michała przyszła przygnębiająca wiadomość: jego rodzice byli kategorycznie przeciwni, rozmowa była ciężka i zakończyła się awanturą. Sprawy wyglądały źle.
Po kolejnych piętnastu minutach Kasia weszła do salonu z telefonem w dłoni i cicho powiedziała, zasłaniając mikrofon:
— Mama Michała. Chce porozmawiać z którymś z was.
Anna skrzyżowała ręce na piersi.
— Kochanie, porozmawiaj ty, proszę. Ja nie dam rady.
Piotr spojrzał na żonę z wyrzutem, ale wziął telefon, włączył głośnik i przyłożył palec do ust, nakazując ciszę.
— Halo, dobry wieczór. Mówi ojciec Kasi, Piotr Zieliński.
— Ewa. Matka Michała. Nasz syn oznajmił dziś, że spotyka się z państwa córką. A sądząc po jej sytuacji, zdążyli już posunąć się dalej. I mają wielkie plany. Państwo o tym wiedzą?
— Tak. Rozmawialiśmy z Kasią.
— Doskonale. W takim razie proszę przyjąć do wiadomości, że my jesteśmy zdecydowanie przeciwni tym wielkim planom — wypowiedziała ostatnie słowa z ostrym, szyderczym naciskiem. — Planom! Nasz syn ma studiować, zdobyć zawód, zbudować karierę. Małżeństwo na pierwszym roku, a tym bardziej dziecko, nie mieszczą się w naszych zamierzeniach.
— W naszych zamiarach pośpieszny ślub córki też, proszę mi wierzyć, nie figurował. Ale Kasia jest w ciąży. Z państwa synem, nawiasem mówiąc. I co mamy z tym zrobić?
— To, proszę pana, jest już państwa problem, panie Piotrze. Po pierwsze, wcale nie mam pewności, że to dziecko Michała. Po drugie, nawet jeśli tak jest, numer pod tytułem „bierzemy szybko ślub, bo jestem w ciąży” u nas nie przejdzie. Państwa córka, jak wiele dziewczyn, chce wyjść za mąż, a że Michał pochodzi z nie najgorszego domu, ma perspektywy, mieszkanie i pozycję rodziny, to jako kobieta oczywiście wszystko rozumiem. Ale jako matka zrobię wszystko, żeby zostawili państwo mojego syna w spokoju. To nie tylko moje zdanie. Mąż myśli tak samo. Porozmawialiśmy z Michałem, on przyznał nam rację i prosił przekazać państwa córce, żeby więcej go nie niepokoiła. Niech robi, co chce. Niech rodzi albo… to nas nie dotyczy. Dobranoc.
W słuchawce rozległ się krótki, bezlitosny sygnał. Piotr ciężko spojrzał na obie swoje kobiety i ponuro powiedział:
— Wszyscy słyszeli? Krótko mówiąc: będziemy rodzić. Dziecko nie jest winne temu, że jego ojciec okazał się łajdakiem. Nic strasznego. Weźmiesz urlop dziekański, potem wrócisz na studia. Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Finansowo pomożemy, z dzieckiem też posiedzimy. A z tamtymi jeszcze się policzymy. Draństwo! „To nie ja, to nie moje, ja nic nie wiem”. Dobra, uspokójcie się. Popłaczcie, jeśli musicie, ale nie za długo. Damy radę.
Odciągnął żonę na bok i powiedział cicho:
— Weź dziś Kasię do siebie, dobrze? Żeby z rozpaczy nie zrobiła czegoś głupiego. Porozmawiaj z nią, przytul ją, uspokój. A ja położę się u niej w pokoju.
Godzinę później zadzwonił dzwonek do drzwi.
— Kogo tu jeszcze niesie o tej porze? — mruknął ze złością Piotr i poszedł otworzyć.
Po chwili wrócił do salonu razem z młodym mężczyzną.
— Michał! — Kasia zerwała się i rzuciła do niego. — Przyszedłeś po mnie?
— Tak. Po ciebie. Panie Piotrze, pani Anno, przyjechałem zabrać Kasię.
— Zabrać? A dokąd, jeśli to nie tajemnica?
— Jeszcze nie wiem. Pewnie wynajmiemy mieszkanie. Jesteśmy pełnoletni, więc proszę nam nie przeszkadzać. Pojedziesz ze mną? — zwrócił się do Kasi.
— Oczywiście! Dokądkolwiek!
— Stop — ojciec uniósł rękę. — Mam kilka pytań. Twoja matka powiedziała, że cała wasza rodzina jest przeciwna waszej decyzji z Kasią. Ty również.
— Niezupełnie tak, panie Piotrze. To zdecydowała mama. Ojciec zgadza się z nią apriorycznie — wypowiedział to słowo zupełnie naturalnie — a ja tylko udawałem, że dali radę mnie przekonać. Potem wziąłem portfel, dowód, kartę i jestem tutaj.
— No proszę… ciekawe — Piotr nie ukrywał, że jest mile zaskoczony. — Czyli chcesz zabrać Kasię, wynająć mieszkanie… A za co, przepraszam, zamierzacie żyć?
— Mam stypendium naukowe, poza tym dorabiam zdalnie przy stronach internetowych. Na początek wystarczy. A później znajdę coś jeszcze.
— Aha. To brzmi już inaczej. Co powiesz, żono, wypuścimy córkę? Chłopak chyba nie jest taki prosty, jak nam się wydawało.
— Sama nie wiem — Anna wzruszyła ramionami. — Gdzie oni teraz pojadą? Noc za oknem…
— Dobrze myślisz. Po nocy nie będziemy ich nigdzie wypuszczać. Teraz ustalamy konkrety. Chcecie się pobrać?
— Tak! — odpowiedzieli jednocześnie.
— I dziecko ma się urodzić?
Odpowiedź była taka sama.
— W takim razie my was wesprzemy, ale pod pewnymi warunkami. Po pierwsze, ty zrobisz wszystko, żeby pogodzić się z rodzicami, a ty, Kasiu, będziesz go w tym wspierać. Michał zostaje dziś u nas. Jest noc, nigdzie nie pojedziecie. Pościelimy ci w salonie, bo na razie jesteś tu gościem i przyjacielem naszej córki. Napiszesz swoim, że nocujesz u znajomych. Potem przygotujesz ich na prawdę, ale bez awantur. Studiów nie rzucacie. Szczególnie ty — skinął głową w stronę Michała. — Kasia pójdzie na dziekański, później nadrobi. Pomożemy wam, jak będziemy mogli: pieniędzmi, opieką nad dzieckiem, czym się da. Ale życia za was nie przeżyjemy i pracować za was nie będziemy. Ślub proponuję na razie skromny. Trzeba oszczędzać. Wesele można zrobić później. Zgadzacie się?
— Tak — odpowiedział Michał bez chwili wahania.
— A ja jednak marzyłam o weselu… prawdziwym. Z welonem, limuzyną, gośćmi — powiedziała Kasia rozczarowanym głosem.
— To nie jest teraz najważniejsze — sprzeciwił się narzeczony. — Podpiszemy papiery spokojnie, bez hałasu, a za rok albo dwa wyprawimy takie wesele, jakie będziesz chciała.
— No dobrze… Skoro tak mówisz.
— W porządku, dzieci. Plany są jasne, zadania rozdane. Przygotowujemy się do spania, bo jutro wszyscy muszą wcześnie wstać.
Mimo wszystko Anna zatrzymała męża, kiedy wszedł do kuchni napić się wody.
— Posłuchaj, jak ty tak szybko zmieniłeś zdanie?
— Szybko? — Piotr spojrzał na nią uważnie. — Po rozmowie z jego matką aż mną trzęsło. A potem zjawia się on, ten chłopak, o którym już myślałem, że jest maminsynkiem bez kręgosłupa. A okazało się, że zachował się jak mężczyzna. Nie cofnął się, nie zostawił dziewczyny, którą kocha. Za takiego można córkę wydać.
— Jak zawsze masz rację, kochany — Anna pocałowała go i poszła rozdzielać wszystkim miejsca do spania.
Życie dało im wszystkim lekcję, której nie da się nauczyć z podręczników: miłości nie sprawdza się pięknymi słowami, lecz czynami. I czasem właśnie najcięższa próba pokazuje, które więzi naprawdę są warte wszystkiego.
— Zosiu, ile ty masz lat? — zapytał ojciec cicho. — Mam wrażenie, że nie jesteś na pierwszym roku…
Szwagierka powiedziała o jedno zdanie za dużo podczas rodzinnej kolacji, a ja wystawiłam jej walizkę za drzwi