Matka oddała je do domu dziecka tuż po Nowym Roku…
Dziewczynki płakały tak, jak płaczą dzieci, którym nagle wyrwano spod nóg cały świat. Były zwyczajne, domowe, przyzwyczajone do ciepłej kuchni, babcinego fartucha i tego, że wieczorem ktoś poprawi im kołdrę. Kiedy matka po raz kolejny układała sobie życie osobiste, a robiła to z uporem, jakby od tego zależało jej szczęście, siostry, Kasia i Ania, mieszkały u babci. Ale w okolicach mikołajek babci zabrakło. I wtedy matka zawiozła córki do domu dziecka. Nie, nie była kobietą z marginesu. Nie piła, nie paliła, nie prowadziła się źle. Tylko czy to sprawiedliwe, że były mąż może żyć, jak mu wygodnie, a ona ma sama ciągnąć życie z dwiema córkami u boku?
Rozpinała Ani mały płaszczyk i mówiła tonem, jakby tłumaczyła coś oczywistego: „Nie beczcie. Tak się ułożyło, co ja na to poradzę? Będzie wam tu dobrze, jeszcze mi kiedyś podziękujecie!” Ania zanosiła się już od płaczu. Miała zaledwie trzy lata i nie pojmowała do końca, dlaczego mama zostawia ją w obcym miejscu. Ale widziała twarde, rozgniewane oczy matki i przerażoną, zapłakaną twarz starszej siostry, siedmioletniej Kasi, więc czuła całym ciałem, że dzieje się coś strasznego. Matka syknęła: „Nie róbcie mi wstydu. Przecież się was nie wyrzekam. Jak tylko stanę na nogi, zabiorę was. Na Wielkanoc przyjadę, słyszycie? Na Wielkanoc!” Dziewczynki, wciąż pociągając nosami, ucichły. Mama przecież powiedziała, że wróci.
Przyzwyczajały się do domu dziecka boleśnie i powoli, choć wychowawczynie szybko je polubiły. Żal im było tych dwóch małych istot za ich brak zadziorności, za bystre spojrzenia i za to wzruszające trzymanie się razem, jakby jedna bez drugiej nie umiała oddychać. Kasia ujmowała wszystkich poważnymi, ciemnymi oczami, a Ania przypominała jasną, pulchną kuleczkę, dobrą i ufną mimo wszystkiego. Ania szarpała Kasię za rękaw: „A kiedy ta Wielkanoć przypłynie? Ona przypłynie i zabierze nas do mamy?” Kasia po raz setny wyjaśniała cierpliwie: „Wielkanoc to święto, Aniu. Jest wiosną. Pamiętasz, jak babcia malowała jajka?” Ania kiwała z ważną miną, że pamięta, ale gdy tylko wracała myślą do babci, na jej rzęsach zbierały się drobne łzy. Kasia sama chciała wiedzieć, kiedy wreszcie będzie Wielkanoc. Poszła więc z tym pytaniem do wychowawczyni. Pani Maria zdziwiła się, bo dzieci zwykle czekają na Gwiazdkę, Mikołaja albo urodziny. Mimo to dała Kasi mały kalendarzyk: „Popatrz, tego dnia będzie Wielkanoc, zaznaczyłam ci kółkiem. A dzisiaj mamy ten dzień. Każda liczba to jeden dzień. Kiedy chodziłam do szkoły, skreślałam tak dni do wakacji”. Od tamtej pory Kasia też skreślała kolejne daty, a ogonek cyfr prowadzących do przyjazdu mamy stawał się coraz krótszy.
W poranek wielkanocny Ania przybiegła do Kasi, ściskając w piąstce czerwone jajko: „Kasiu! Kasiu! Dziś mama przypłynie, ja jestem taka ścęśliwa, taka ścęśliwa! A ty, Kasieńko, też?” Kasia sama nie mogła doczekać się matki. Najpierw czekanie było radosne, pełne drżenia i nadziei, ale po obiedzie i leżakowaniu serce zaczęło ją boleć tak, że chciało jej się płakać. A Ania kręciła się obok bez przerwy, pytała, marudziła, wyglądała przez okno. Pod wieczór Kasia zrozumiała, że mama je oszukała, ale nadal uspokajała młodszą siostrę: „Pewnie mama jechała autobusem i autobus utknął. Naprawdę słyszałam, że drogi są okropne, wszystkie panie tak mówią. Aniu, nie płacz. Wyciągną autobus i mama jutro na pewno przyjedzie. Dziś pewnie przenocuje gdzieś we wsi”. Mała kiwała głową, przełykając łzy. Tylko że matka nie przyjechała ani następnego dnia, ani później, choć dziewczynki czekały codziennie, wymyślając dla niej coraz to nowe usprawiedliwienia.
Pewnego ranka Kasia nie znalazła Ani. Wychowawczynie powiedziały jej, że młodszą siostrę zabrała matka. Dopiero dużo później Kasia dowiedziała się, że na nią matka podpisała zrzeczenie. Ale los mimo wszystko nie zamknął przed nią wszystkich drzwi: po dwóch latach odnalazła ją siostra ojca. Ciocia Ewa była dobrą kobietą i Kasia nawet nie zauważyła momentu, w którym zaczęła mówić do niej „mamo”. Ciepło cioci i jej rodziny powoli goiło rany w sercu dziewczynki. O matce i o siostrze starała się nie myśleć. Wiedziała, że Ania była wtedy malutka i nie rozumiała prawie niczego, ale mimo to…
Minęły lata. Kasia skończyła szkołę pielęgniarską, wyszła za mąż, urodziła syna. Żyli skromnie, bez wielkich pieniędzy, za to spokojnie i razem. I nagle pewnego dnia przyszły do Kasi listy. Jeden z nich był od Ani.
„Witaj, moja kochana siostrzyczko! Pewnie wcale mnie już nie pamiętasz? Ja pamiętam tylko twoje warkoczyki i kapcie w kratkę. Tak bardzo chcę cię zobaczyć! Niedawno wróciliśmy w nasze strony, mieszkamy w Brzezinach. Jeśli nie masz nic przeciwko, mogłabym przyjechać do ciebie w odwiedziny?”
Kasia wzruszyła ramionami. Dziwne to było: sama nie zaprasza, tylko od razu prosi się w gości… A jednak odpisała, że może przyjechać.