Randkowanie po czterdziestce piątce przypomina osobną loterię, w której zamiast szczęśliwego losu zbyt często trafiają się niedocenieni „geniusze”, nadal mieszkający u matki, albo wieczni męczennicy, którzy już przy pierwszej kawie zaczynają szczegółowo opowiadać, jak potworna była ich była żona. W wieku czterdziestu siedmiu lat zdążyłam już nabrać odporności na takie historie i traktowałam spotkania niemal jak służbowe rozmowy — bez nerwów, bez wielkich nadziei, jak kolejne uprzejme przesłuchanie kwalifikacyjne.
Restaurację wybrał naprawdę znakomitą — jedno z tych miejsc, gdzie muzyka sączy się cicho i nie przeszkadza w rozmowie, kelnerzy pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy są potrzebni, a ciepłe, przygaszone światło łagodzi rysy twarzy i jakby zdejmuje z człowieka zmęczenie po długim tygodniu. Paweł czekał na mnie przy wejściu z niewielkim, ale bardzo eleganckim bukietem. Był zadbany, schludny, pachniał drogimi perfumami, a jego uśmiech wydawał się szczery i swobodny.
Przy stoliku spędziliśmy prawie cztery godziny i przez cały ten czas czułam się zaskakująco lekko. Śmialiśmy się ze wspomnień z czasów studiów, opowiadaliśmy sobie zabawne epizody z życia, aż w pewnej chwili złapałam się na tym, że dawno nie siedziałam obok mężczyzny z takim spokojem. Paweł okazał się świetnym rozmówcą: mówił ciekawie, żartował z wyczuciem i — co dla mnie szczególnie ważne — potrafił śmiać się także z samego siebie.
Słuchając jego przyjemnego, opanowanego głosu, układałam sobie w myślach listę: inteligentny, stabilny, hojny, z poczuciem humoru — niemal rzadki okaz.
Wszystko jednak pękło w jednej chwili, kiedy kelner przyniósł rachunek. Właśnie wtedy ta miła, niemal idealna scena zaczęła pokrywać się rysami.
Paweł, nadal z uśmiechem, wyjął z portfela czarną kartę bankową i pewnym ruchem przyłożył ją do terminala, nawet nie patrząc na kwotę.
Terminal wydał długi, nieprzyjemny sygnał.
Kelner — młody chłopak o twarzy doskonale niewzruszonej — zerknął na ekran i powiedział sucho:
— Brak środków na koncie.
Uśmiech Pawła zgasł natychmiast, jakby ktoś nacisnął wyłącznik.
— Zaraz, to musi być jakaś pomyłka — rzucił szybko i sięgnął po telefon. Spróbował zapłacić przez aplikację bankową, ale terminal znów odpowiedział tym samym drażniącym dźwiękiem.
Widać było, że zaczyna tracić grunt pod nogami. Pobladł, jego ruchy stały się nerwowe i gwałtowne. Gorączkowo próbował otworzyć aplikację, ale internet w restauracji, jak na złość, prawie nie działał. Na ekranie bez końca kręciło się kółeczko ładowania, a program zawieszał się uparcie akurat w najmniej odpowiednim momencie.
A w mojej głowie natychmiast zapalił się czerwony napis: „Naciągacz. Klasyka gatunku. Zaraz usłyszę, że zapomniał portfela, bank zawinił, była żona zablokowała pieniądze albo wydarzyła się jeszcze jakaś równie wygodna katastrofa”. W środku zesztywniałam i przygotowałam się na najbardziej przewidywalny finał wieczoru.
Przyjrzałam mu się uważnie. Jeszcze przed chwilą siedział naprzeciwko mnie pewny siebie, dorosły mężczyzna, sprawiający wrażenie kogoś, kto nad wszystkim panuje. Teraz wyglądał jak zagubiony uczeń wywołany nagle do tablicy, który nie nauczył się ani jednego zdania. Na czole pojawiły mu się krople potu, palce nerwowo przeszukiwały kieszenie marynarki, jakby mogło się tam nagle znaleźć cudowne rozwiązanie.
Dla mężczyzny w jego wieku znaleźć się na pierwszej randce w sytuacji, w której nie jest w stanie zapłacić za kolację, to nie tylko niezręczność. To cios w dumę, prawie publiczna porażka.
Kelner tymczasem nadal stał obok z uprzejmym, ale już lodowatym wyrazem twarzy, za którym bez trudu dało się wyczuć irytację: dorośli ludzie, a nie potrafili sprawdzić stanu konta.
— Aniu, ja… Ja naprawdę nie wiem, co się stało. Wczoraj przelali mi premię, tam na pewno była normalna kwota — Paweł patrzył na mnie z tak autentycznym zawstydzeniem i bezradnością, że moje podejrzenia zaczęły mięknąć. On nie grał. Naprawdę wpadł w paskudną sytuację.
Gdybym miała dwadzieścia lat, pewnie przewróciłabym ostentacyjnie oczami i urządziła mały teatr. Ale po czterdziestce siedem patrzy się na takie rzeczy inaczej — technika zawodzi, banki blokują transakcje, aplikacje potrafią odmówić posłuszeństwa. To przykre, ale nie jest powodem, żeby zmieniać wieczór w skandal.
Bez słowa wyjęłam swoją kartę, delikatnie odsunęłam jego rękę od terminala i przyłożyłam plastik. Terminal od razu piknął wesoło, a po chwili wydrukował paragon.
— Aniu, co ty robisz? Nie trzeba! Zaraz zadzwonię do syna, od razu mi przeleje! — Paweł zaczerwienił się jeszcze bardziej i zupełnie stracił pewność siebie.
— Paweł, spokojnie — uśmiechnęłam się najłagodniej, jak umiałam, próbując rozładować napięcie. — Jeśli będziemy czekać, aż wszystko ci się tam załaduje, wyślą nas na zmywak do kuchni. A ja, tak się składa, wczoraj zrobiłam manicure.
Próbował się uśmiechnąć, ale wyszło mu to niezgrabnie i z poczuciem winy.
— Tak mi wstyd… Nawet boję się myśleć, co teraz o mnie pomyślałaś. To jakiś koszmar.
— Pomyślałam, że w zeszłym tygodniu moja karta dokładnie tak samo odmówiła współpracy przy kasie — powiedziałam spokojnie, chowając paragon do torebki. — Za mną stała kolejka, wszyscy z pełnymi koszykami, a ja też miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Takie rzeczy się zdarzają. Nie nakręcaj się. Uznajmy, że dzisiaj ja cię zaprosiłam. A następnym razem kawa i deser są po twojej stronie. Idziemy?
Wyszliśmy na ulicę, a on odprowadził mnie do taksówki. Przez całą drogę Paweł był przygaszony, wciąż przepraszał i nerwowo miął guzik przy płaszczu.
W domu zmyłam makijaż i z lekkim westchnieniem podsumowałam wieczór. Najpewniej na tym wszystko się skończy. Męska duma bywa krucha, zwłaszcza po takiej wpadce na pierwszym spotkaniu. Byłam niemal pewna, że zniknie: przestanie pisać, uda, że nic się nie wydarzyło, albo po prostu zablokuje mój numer. Było mi szkoda, bo naprawdę mi się spodobał.
Z tą myślą zasnęłam.
Następnego ranka w biurze wszystko toczyło się jak zwykle: raporty, tabelki, telefony, rozmowy o niczym. O randce prawie nie myślałam — praca szybko wciągnęła mnie w znajomy rytm.
Przed południem zadzwonił telefon wewnętrzny. Dziewczyna z recepcji powiedziała energicznie:
— Pani Anno, proszę zejść na dół, jest kurier. Mówi, że musi przekazać przesyłkę osobiście.
Zeszłam, spodziewając się kolejnej koperty z dokumentami od dostawców. Ale w holu stał Paweł we własnej osobie. Jak się okazało, zapamiętał nazwę firmy, którą mimochodem wspomniałam przy kolacji.
Wyglądał nienagannie: elegancki garnitur, gładko ogolona twarz, spokojna postawa. Tylko w jego spojrzeniu mieszały się zakłopotanie i determinacja — jakby przyszedł jednocześnie przeprosić i udowodnić, że wczorajsza katastrofa była tylko przypadkiem. W rękach trzymał ogromny bukiet i prezentową torbę.
— Bank zablokował konto, bo w ciągu dnia próbowałem zapłacić za jakiś zakup na podejrzanej chińskiej stronie! — wypalił zamiast przywitania, podając mi kwiaty.
Nie wytrzymałam i roześmiałam się na środku holu.
— Aniu, dziękuję ci za wczoraj — tym razem uśmiechnął się już normalnie, bez spięcia. — Za to, że nie zrobiłaś przedstawienia i po prostu po ludzku mnie uratowałaś.
W torbie były eklerki z drogiej cukierni i voucher do salonu spa. Wartość tego wszystkiego wyraźnie przewyższała rachunek z restauracji.
— To za nerwy, które zafundowałem ci wczoraj przy terminalu — powiedział i puścił do mnie oko.
Od tamtej pory już drugi miesiąc spotykamy się na kawę. I ani razu nie żałowałam, że wtedy nie odegrałam obrażonej królowej, tylko spokojnie zapłaciłam za kolację. Czasem wystarczy nie dobijać człowieka w najbardziej niezręcznej i bezbronnej chwili, żeby w odpowiedzi otrzymać nie wymówki, lecz szczerą wdzięczność, szacunek i prawdziwą uwagę.
