Tamtego wieczoru Piotr Wysocki przywiózł swoją żonę Annę Kowalską na najważniejsze towarzyskie wydarzenie w całej swojej karierze i niemal od razu dał jej do zrozumienia, że ma nie rzucać się nikomu w oczy. Anna miała na sobie prostą, granatową sukienkę, bez połysku, kosztownej biżuterii i modnych ozdób — schludną, wyprasowaną, z niewielką łatką przy samym brzegu dołu, którą przyszyła własnymi rękami zaledwie kilka godzin przed wyjściem. Dla obcych byłaby to tylko tania kreacja, nic więcej. Dla Anny znaczyła jednak o wiele więcej. Przypominała jej kobietę, która kiedyś ją ocaliła, dała jej dach nad głową i stała się dla niej niemal matką — panią Zofię Majewską.
Przed wejściem do eleganckiego hotelu Piotr mówił do niej chłodno, tak obco, jakby nie była osobą, z którą dzielił życie. W rzeczywistości nie wstydził się jej samej, lecz tego, jak mogła wyglądać obok starannie zbudowanego wizerunku człowieka sukcesu. W jego głosie pobrzmiewał rozkaz, kiedy ostrzegał ją, żeby nie skompromitowała go przed inwestorami, urzędnikami i gośćmi, których uznawał za ważniejszych od własnej żony. Anna cicho odparła, że przyszła tylko po to, by go wspierać, ale zamiast wdzięczności dostała bolesne upokorzenie: według niego wyglądała tak, jakby powinna roznosić tace, a nie stać pośród zaproszonych.
„Trzymaj się gdzieś przy kuchni albo przy toaletach. A jeśli ktoś zapyta — nawet nie próbuj mówić, że jesteś moją żoną”.
