Poranek po ślubie miał być początkiem najszczęśliwszego tygodnia w życiu Julii. Zamiast tego jeden niespodziewany telefon z Urzędu Stanu Cywilnego zburzył wszystko, w co wierzyła. Urzędniczka zażądała, by przyjechała natychmiast, i kilkakrotnie podkreśliła, że nie wolno jej mówić o tym mężowi. Gdy Julia zrozumiała, dlaczego została wezwana, nie było już drogi powrotnej.
Hotelowy apartament wypełniał intensywny zapach białych lilii, delikatna woń drogich perfum i gorzkawy aromat kawy, która zdążyła zupełnie wystygnąć. Przez szczelinę między ciężkimi zasłonami wpadały promienie porannego słońca. Kładły złociste smugi na otwartych walizkach i białym welonie niedbale przerzuconym przez oparcie fotela.
Julia siedziała na brzegu łóżka i w milczeniu przyglądała się śpiącemu Markowi. W łagodnym świetle jego twarz wyglądała wyjątkowo spokojnie. Bez czujnego spojrzenia i stanowczego wyrazu ust przypominał niemal chłopaka, którym musiał być wiele lat wcześniej.
Za pięć godzin mieli samolot do Lizbony. Miesiącami planowali podróż poślubną, wybierali hotel, układali listę miejsc, które chcieli odwiedzić, i żartowali, że przez cały tydzień nie odbiorą ani jednego telefonu z pracy.
Wibracja komórki rozdarła ciszę tak gwałtownie, że Julia drgnęła. Natychmiast chwyciła aparat leżący na stoliku nocnym, bojąc się, że hałas obudzi Marka. Na ekranie zobaczyła nieznany numer stacjonarny z Warszawy.
— Słucham? — wyszeptała.
Wyszła na balkon i ostrożnie domknęła za sobą drzwi.
— Czy rozmawiam z panią Julią Kowalską? — odezwała się kobieta. — Nazywam się Elżbieta Wrona. Jestem starszym inspektorem w urzędzie, w którym wczoraj zawierali państwo małżeństwo. Dzwonię w niezwykle pilnej sprawie.
Głos urzędniczki brzmiał oficjalnie, lecz pod chłodną uprzejmością wyraźnie kryło się napięcie.
— Podczas weryfikacji dokumentów system wykazał bardzo poważną niezgodność. Musi pani osobiście stawić się w urzędzie. Najlepiej natychmiast.
— Ale za kilka godzin mamy samolot — odpowiedziała Julia, czując, jak w jej piersi rozlewa się lodowaty niepokój. — Nie da się tego wyjaśnić później? Albo przez telefon?
— Niestety nie.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Pani Julio, proszę posłuchać mnie bardzo uważnie. Musi pani przyjechać sama. Niech pani niczego nie mówi Markowi Andrzejowi Sobczakowi. Ani jednego słowa. To dla pani bezpieczeństwa. Będę czekała w pokoju numer dwanaście.
Połączenie zostało przerwane.
Julia przez dłuższą chwilę stała nieruchomo na środku balkonu, wsłuchując się w głuchy sygnał telefonu. Chłodne powietrze poranka nie przynosiło ulgi. Przeciwnie, miała wrażenie, że coś zaciska się wokół jej szyi.
„Przyjedź sama. Niczego nie mów mężowi”.
Te słowa powracały z taką uporczywością, że nie potrafiła znaleźć żadnego rozsądnego wyjaśnienia. Może w dokumentach pomylono numer PESEL? Może zabrakło podpisu? Może pracownik urzędu źle zeskanował jeden z dowodów?
Żaden z tych powodów nie tłumaczył jednak ostrzeżenia, by zachowała wszystko w tajemnicy przed Markiem.
Kiedy wróciła do pokoju, mąż już nie spał. Przeciągnął się, spojrzał na nią i uśmiechnął dokładnie tak, jak robił to każdego ranka podczas dwóch lat ich znajomości.
— Dzień dobry, żono — powiedział pogodnie.
To jedno słowo sprawiło Julii niemal fizyczny ból. Jeszcze poprzedniego wieczoru brzmiało jak spełnienie marzenia. Teraz stało się ciężarem, którego nie umiała unieść.
— Marek, dzwonili z firmy — zaczęła, usiłując zapanować nad głosem. — W dokumentacji ostatniego przetargu znaleźli jakiś błąd. Dyrektor podobno wpadł w szał. Muszę pilnie podjechać i podpisać protokół, bo inaczej wstrzymają wypłatę premii.
Uśmiech zniknął z twarzy Marka.
— W niedzielę? I to dzień po naszym ślubie? Ludzie naprawdę nie mają sumienia. Ubieram się i cię zawiozę.
— Nie!
Odpowiedziała zbyt szybko. Zobaczyła jego krótkie, uważne spojrzenie i natychmiast złagodziła ton.
— Nie ma sensu, żebyśmy oboje tracili czas. Zostań, odpocznij jeszcze trochę. Pojadę taksówką, podpiszę papiery i wrócę najwyżej za godzinę. Ty w tym czasie sprawdź walizki. Wczoraj byliśmy tak zmęczeni, że mogliśmy o czymś zapomnieć.
Marek przyglądał jej się przez kilka sekund, jakby próbował dostrzec coś ukrytego za jej słowami.
W końcu skinął głową.
— Dobrze. Tylko nie daj im się zatrzymać na pół dnia.
Czterdzieści minut później taksówka zatrzymała się przed okazałym kamiennym budynkiem Urzędu Stanu Cywilnego. Jeszcze wczoraj Julia wchodziła przez główne drzwi przy dźwiękach marsza Mendelssohna, ściskając dłoń Marka i czując, że właśnie rozpoczyna nowe życie.
Tego ranka skierowano ją do bocznego wejścia przeznaczonego dla pracowników.
Przemierzała niemal puste korytarze, czując się tak, jakby sama popełniła coś niewybaczalnego. Jej kroki odbijały się od jasnych ścian i marmurowej posadzki, a każde echo tylko potęgowało lęk.
W pokoju numer dwanaście czekała na nią kobieta po pięćdziesiątce, w okularach o grubych, ciemnych oprawkach. Na biurku leżała cienka teczka. Była niepozorna, a jednak Julia miała wrażenie, że zawiera coś tak ciężkiego, iż mogłoby zmiażdżyć całe jej dotychczasowe życie.