— Wymyśl cokolwiek! — Tomasz rozłożył ręce w bezradnym geście, a w jego głosie drżała już niemal panika. — Jesteś kobietą, jesteś gospodynią tego domu! Pokrój wędlinę, zrób jakąś sałatkę, cokolwiek… Wrzuć coś na patelnię! I na litość boską, przebierz się! Wyglądasz teraz jak… jak służąca, której dano wolny wieczór!
Magdalena zamknęła za sobą ciężkie drzwi mieszkania i przez kilka sekund stała oparta o nie plecami. Powoli wypuściła powietrze, jakby razem z nim mogła wyrzucić z siebie całe napięcie minionego tygodnia.
Piątek.
Samo brzmienie tego słowa było dla niej jak obietnica ratunku. Za nią zostało pięć dni niekończących się zestawień, kontroli, korekt, raportów i spotkań, po których człowiek marzył już wyłącznie o ciszy.
Stanowisko starszej audytorki w dużej firmie konsultingowej potrafiło wycisnąć z niej resztki energii, a jednak Magdalena nadal lubiła swoją pracę. Ceniła w niej porządek, logikę i przewidywalność. Właśnie tych trzech rzeczy coraz bardziej brakowało jej we własnym domu i małżeństwie.
Zdjęła ciasne czółenka na obcasie i niemal jęknęła z ulgą, kiedy obolałe stopy dotknęły chłodnego parkietu. W mieszkaniu panowała cisza. Cudowna, niemal święta cisza.
Tomasz zwykle wracał w piątki późno. Zostawał po pracy z kolegami w pubie, gdzie omawiali „sprawy zawodowe w mniej oficjalnych warunkach”, a do domu przychodził dopiero przed północą. Kierował działem sprzedaży, był przebojowy, ambitny i, jak Magdalena coraz wyraźniej zauważała w ciągu ostatniego roku, niezdrowo uzależniony od tego, jakie wrażenie robi na innych.
Przeszła do sypialni, zdjęła dopasowany garnitur, który pod koniec dnia ciążył na niej niczym zbroja, i otworzyła szafę. Na osobnym wieszaku czekał jej ulubiony szlafrok. Miękki, brzoskwiniowy, lekko wyblakły po wielu praniach, a przez to jeszcze bardziej swojski.
Nie był dla niej zwykłym ubraniem domowym. Oznaczał spokój, bezpieczeństwo i te rzadkie godziny, kiedy nie musiała należeć do firmy, klientów, terminów ani cudzych oczekiwań. Narzuciła go na ramiona, zawiązała pasek i poczuła, jak resztki służbowego napięcia rozpływają się w miękkim materiale.
Plan na wieczór był prosty, a przez to doskonały: gorąca kąpiel, kieliszek ulubionego wina, dostawa czegoś smacznego i nieprzyzwoicie kalorycznego, a potem stary film, który mogła oglądać bez końca. Żadnych wskaźników, żadnych terminów, żadnych harmonogramów i problemów innych ludzi. Tylko ona i odpoczynek, na który uczciwie zapracowała.
Szła właśnie do kuchni po wodę, kiedy w przedpokoju szczęknął zamek. Drzwi otworzyły się z takim impetem, że uderzyły o ogranicznik. W progu stał Tomasz. Oddychał ciężko, krawat zsunął mu się na bok, a w oczach miał czystą panikę.
— Magda! — wyrzucił z siebie, zrzucając buty byle jak na wycieraczkę. — Dlaczego ty tak wyglądasz?!
Zatrzymała się ze szklanką w dłoni i spojrzała na niego zdezorientowana.
— Jak wyglądam? Tomasz, co się stało? Przecież miałeś dziś iść gdzieś z chłopakami z działu.
Mąż rozejrzał się nerwowo po mieszkaniu, jakby oglądał miejsce katastrofy. Na kuchennym stole leżała poczta, której rano nie zdążyła przejrzeć, na oparciu krzesła wisiał domowy sweter, a ona sama stała pośrodku kuchni w brzoskwiniowym szlafroku, z niedbałym kokiem i czystą twarzą bez makijażu.
— Dlaczego jesteś w szlafroku? Goście będą tu za chwilę! — wysyczał, chwytając się za głowę.
Znaczenie tych słów dotarło do niej dopiero po paru sekundach.
— Jacy goście? O czym ty w ogóle mówisz?
— Moi współpracownicy! Robert i Joanna! — Tomasz przeszedł na nerwowy półszept, jakby oboje stali już na klatce schodowej. — Zaprosiłem ich na kolację! Robert jest moim szefem, chyba pamiętasz? Od tego wieczoru może zależeć mój awans. On bardzo ceni rodzinność, przytulny dom, normalną atmosferę. Lubi zobaczyć, jak żyją jego pracownicy. A Joanna postanowiła dołączyć, bo jej mąż wyjechał służbowo.
— Zapomniałeś mi powiedzieć, że zaprosiłeś swoich kolegów na kolację — powiedziała Magdalena powoli, akcentując każde słowo. W środku już podnosiła się w niej fala gorącego, nieprzyjemnego rozdrażnienia. Znała ten sygnał. Za chwilę miała nadejść złość. — Nic. Mi. Nie. Powiedziałeś.
— Powiedziałem! — odburknął natychmiast, lecz jego wzrok od razu uciekł w bok. — We wtorek rano. Pamiętam doskonale.
— We wtorek rano szukałeś niebieskiej koszuli i przeklinałeś korki na Trasie Łazienkowskiej. Nie powiedziałeś ani słowa o gościach. Czy ty w ogóle rozumiesz sytuację? W lodówce jest pół garnka wczorajszej zupy ogórkowej i dwa jogurty. Nie byłam w sklepie. Miałam dziś koszmarny dzień.
— No to wymyśl coś! — Tomasz znów rozłożył ręce, tym razem gwałtownie. W jego głosie słychać było już prawdziwą panikę. — Jesteś kobietą, jesteś gospodynią tego domu! Pokrój szynkę, zrób sałatkę, nie wiem… Usmaż cokolwiek! I, proszę cię, przebierz się! W tej chwili wyglądasz jak… jak służąca, której dali wychodne!
Słowa uderzyły ją mocniej, niż gdyby wymierzył jej policzek.