Kiedy Joanna poczuła, że naprawdę nie daje już rady, poprosiła w pracy o dzień wolny, wróciła do mieszkania i niemal od razu wsunęła się pod kołdrę. Jakiś czas później wyrwał ją ze snu cichy odgłos klucza obracającego się w zamku. Michał zapewniał, że wyjechał służbowo, więc nie spodziewała się absolutnie nikogo. Ukryta za kanapą zamarła, gdy zobaczyła własnego męża. Nie był sam. Towarzyszyła mu nieznajoma kobieta, a oboje zachowywali się tak, jakby byli pewni, że mieszkanie jest puste…
O wpół do siódmej rano budzik zadzwonił tak ostro, że Joanna aż drgnęła. Z trudem uniosła powieki. Skronie pulsowały, mięśnie bolały przy każdym ruchu, a gardło piekło tak bardzo, że nawet kilka łyków wody stało się nieprzyjemnym wysiłkiem. Spróbowała usiąść, lecz nogi miała ciężkie i bezwładne, więc po chwili znowu opadła na poduszkę. Za oknami od świtu padał deszcz. Niskie, stalowoszare chmury wisiały nad dachami, potęgując wrażenie chłodu i całkowitego wyczerpania.
Miejsce obok niej było już puste. Michał, jak każdego dnia, wyszedł do pracy kilka minut przed siódmą. Zanim zamknął drzwi, pochylił się nad żoną, delikatnie pocałował ją w czoło i powiedział:
— Powinnaś dziś zostać w domu. Ostatnio zupełnie o siebie nie dbasz.
Joanna odpowiedziała bladym uśmiechem.
— Nic mi nie będzie. Muszę oddać ważne zestawienie, nie mogę po prostu nie przyjść.
Michał pokręcił głową.
— Ciągle myślisz wyłącznie o pracy. Spróbuj choć raz pomyśleć o sobie.
Kiedy wyszedł, jeszcze przez kilka minut leżała nieruchomo, wpatrując się w sufit. W końcu zebrała resztki sił i podniosła się z łóżka.
W łazienkowym lustrze zobaczyła twarz, której niemal nie rozpoznawała. Skóra była nienaturalnie blada, powieki opuchnięte, a oczy zaczerwienione. Termometr po chwili pokazał 38,7 stopnia. Joanna ciężko westchnęła. Przez osiem lat pracy w księgowości prawie nigdy nie brała zwolnienia, nawet wtedy, gdy czuła się fatalnie. Zawsze uważała, że nie może zawieść współpracowników ani zrzucić na nich własnych obowiązków. Tego ranka jej organizm wyraźnie odmówił jednak dalszej współpracy. Odszukała numer przełożonego i zadzwoniła.
— Panie Andrzeju, bardzo przepraszam, ale czuję się dziś naprawdę źle. Czy mogłabym wziąć dzień wolny?
— Oczywiście. I proszę nawet nie myśleć o przyjeżdżaniu do biura — odpowiedział bez wahania. — Proszę odpocząć i dojść do siebie. Dokumenty mogą poczekać.
Joanna podziękowała i zakończyła rozmowę. Później zeszła do niewielkiej apteki przy osiedlowym rynku, kupiła leki, herbatę, słoik miodu oraz kilka cytryn. Gdy wróciła, w przedpokoju zakręciło jej się w głowie tak mocno, że musiała oprzeć dłoń o ścianę, by nie upaść. Szybko przebrała się w domowe ubrania, połknęła tabletki, zaparzyła gorącą herbatę i, nie zdejmując grubych skarpet, wsunęła się pod kołdrę. Po kilku minutach poczuła lekką ulgę. Powieki zrobiły się ciężkie, oddech się uspokoił i niemal natychmiast zapadła w płytki sen.
Obudził ją cichy trzask.
Brzmiał dokładnie tak, jakby ktoś właśnie otworzył drzwi wejściowe.
Joanna spojrzała na elektroniczny zegar. Była 11:15. „To pewnie sąsiedzi” — pomyślała, próbując ponownie zamknąć oczy. Po chwili jednak z przedpokoju dobiegły ostrożne, niemal bezgłośne kroki. Nie, nie przesłyszała się. Ktoś naprawdę był w środku.
Powoli uniosła się z łóżka. Serce zaczęło bić coraz szybciej. Michał nigdy nie wracał o tej porze. Joanna podeszła na palcach do drzwi sypialni i uchyliła je zaledwie na szerokość dwóch palców. Od strony kuchni dochodziły przyciszone głosy. Jeden rozpoznała od razu — należał do jej męża. Drugi był kobiecy i zupełnie obcy. W piersi Joanny pojawił się bolesny ucisk.
— Nie martw się, na pewno jest teraz w biurze — powiedział cicho Michał.
Kobieta zaśmiała się pod nosem.
— To dobrze. Będziemy mogli spokojnie przejrzeć wszystkie dokumenty.
„Jakie dokumenty?” — przemknęło Joannie przez głowę. Spodziewała się usłyszeć coś zupełnie innego. Przez wąską szparę widziała fragment kuchni. Michał siedział przy stole naprzeciw nieznajomej. Między nimi leżała gruba teczka, kilka luźnych kartek, koperty oraz otwarty laptop. Joanna wstrzymała oddech i zaczęła słuchać jeszcze uważniej.
— Jesteś pewien, że niczego nie podejrzewa? — zapytała kobieta.
— Absolutnie — odparł spokojnie Michał. — To będzie dla niej prawdziwa niespodzianka.
Joanna zmarszczyła brwi. O jakiej niespodziance mówili? Dlaczego mąż wchodził do własnego mieszkania tak ostrożnie, jakby się skradał? Skąd pewność, że żona jest w pracy? Miała coraz więcej pytań. Już chciała otworzyć drzwi szerzej i stanąć przed nimi, lecz wtedy usłyszała kolejne zdanie.
— Najważniejsze, żeby wszystko było gotowe przed jej urodzinami.
Kobieta skinęła głową.
— Wtedy naprawdę wyjdzie idealnie.
Napięcie w ramionach Joanny odrobinę zelżało. Może Michał rzeczywiście przygotowywał dla niej prezent. Tylko po co ta cała tajemnica, te papiery i spotkanie z nieznajomą kobietą pod jej nieobecność? W następnej chwili mąż wyjął z teczki kilka fotografii.
Joanna znieruchomiała.
Na zdjęciach była ona sama sprzed kilku lat, podczas firmowego wieczoru integracyjnego. Obok stał jej dawny kierownik, z którym nigdy nie miała łatwych relacji. Doskonale pamiętała te fotografie. Zrobiono je przypadkiem, ale współpracownicy jeszcze długo żartowali z niefortunnego ujęcia. Wtedy Joanna machnęła na to ręką i śmiała się razem z nimi. Michał sprawiał wrażenie, jakby zdjęcia w ogóle go nie obeszły. Dlaczego więc teraz rozkładał je na stole?
— Znalazłem je w starym albumie — wyjaśnił. — Zawsze mówiła, że nie znosi tamtego wieczoru, ale mam wrażenie, że właśnie na tych zdjęciach uśmiecha się naprawdę. Pamiętasz, opowiadałem ci, że wtedy zobaczyliśmy się po raz pierwszy?
Kobieta uśmiechnęła się ze zrozumieniem.
— Jasne, że pamiętam. Dlatego chcesz zrobić dla niej kolaż?
— Nie tylko — odpowiedział tajemniczo Michał i wyjął z koperty kilka biletów. — Jedziemy do Wrocławia. Na całe dwa tygodnie. Chcę, żeby w swoje urodziny wreszcie przypomniała sobie, jak to jest odpoczywać, nie patrzeć na zegarek i nigdzie się nie spieszyć. Te zdjęcia trafią do albumu, który jej podaruję. Chcę zebrać nasze wspólne wspomnienia. Ostatnio pracuje tak dużo, że niemal zapomniała, jak kiedyś spacerowaliśmy po Ostrowie Tumskim, piliśmy grzane wino na rynku i śmialiśmy się bez żadnego powodu. Sama zgodziłaś się pomóc mi wszystko przygotować. Musiałem tylko odebrać od ciebie klucze i dokumenty do mieszkania we Wrocławiu.
Kobieta parsknęła cichym śmiechem.
— I naprawdę nadal o niczym nie wie?
— O niczym. Powiedziałem jej, że wyjechałaś służbowo do Poznania. W rzeczywistości pojechałaś wcześniej do Wrocławia, sprawdziłaś nocleg i przygotowałaś wszystko przed naszym przyjazdem.
Joanna przycisnęła dłoń do piersi. Serce wciąż uderzało szybko, lecz tym razem z ulgi i nagłej, przejmującej czułości. Przypomniała sobie, jak niedawno skarżyła się Michałowi, że od kilku lat nie miała prawdziwego urlopu. Mówiła, że chciałaby znowu przejść wieczorem przez Most Tumski, zobaczyć rozświetlony rynek i choć przez kilka dni nie myśleć o terminach. On zapamiętał każde słowo. W tajemnicy zaplanował całą podróż, zadbał o najdrobniejsze szczegóły i poprosił o pomoc jej przyjaciółkę. A ona, schowana w sypialni, zdążyła wyobrazić sobie wszystko, co najgorsze.
Wyszła z pokoju.
Jej kroki zabrzmiały w ciszy zaskakująco głośno. Michał odwrócił się natychmiast. Kiedy zobaczył żonę, najpierw pobladł, a sekundę później jego twarz pokryła się rumieńcem.
— Joasiu? Co ty… dlaczego jesteś w domu? — wyjąkał, zasłaniając dłońmi otwartą teczkę.
— Wzięłam wolne — odpowiedziała cicho, czując, że oczy zaczynają ją piec od łez. — Mam gorączkę. Byłam przekonana, że wyjechałeś w delegację…
Michał zerwał się z krzesła, podszedł do niej i ostrożnie przyłożył dłoń do jej czoła.
— Boże, przecież ty cała płoniesz! Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? A ja nawet nie uprzedziłem, że wrócę… Byłem pewien, że siedzisz w pracy. Chciałem przygotować wszystko wcześniej i później zrobić ci niespodziankę. Wybacz, zachowałem się jak kompletny idiota.
Kobieta siedząca przy stole również wstała. Dopiero teraz Joanna rozpoznała w niej swoją przyjaciółkę Agnieszkę. Uśmiechnęła się do niej niepewnie.
— Joasiu, naprawdę nie chcieliśmy cię przestraszyć. To wszystko pomysł Michała. Twój mąż jest niepoprawnym romantykiem — powiedziała, wskazując na bilety. — Chcieliśmy tylko przygotować dla ciebie wyjątkowe urodziny.
Joanna patrzyła na męża bez słowa. W jego oczach widziała szczere poczucie winy, a w dłoniach nadal trzymał stare zdjęcia. Dopiero teraz zrozumiała, dlaczego wybrał właśnie te fotografie. Była na nich radosna, swobodna, pozbawiona zwykłego napięcia i zmęczenia. Wyglądała jak kobieta, która nie musi niczego kontrolować ani nikomu niczego udowadniać — może po prostu być sobą.
— Dziękuję — wyszeptała i zrobiła krok w jego stronę. — Nie masz pojęcia, jak bardzo tęsknię za Wrocławiem. I jak bardzo chcę pojechać tam właśnie z tobą.
Michał objął ją ostrożnie, jakby bał się, że sprawi jej ból.
— Jutro rano idziemy do lekarza — oznajmił stanowczo. — I nie chcę już słyszeć ani słowa o pilnych zestawieniach. Mam tylko jedną ciebie.
Agnieszka położyła klucze na brzegu stołu.
— Zadzwonię jutro, dobrze? A teraz powinniście odpocząć. Wracaj szybko do zdrowia, Joasiu.
Gdy wyszła, Michał posadził żonę na kanapie, otulił ją miękkim kocem i zrobił herbatę z miodem.
— Bardzo się na mnie gniewasz za to całe przedstawienie? — zapytał, siadając obok.
— Gniewam się — odpowiedziała Joanna z uśmiechem i oparła głowę na jego ramieniu. — Ale tylko troszeczkę. Za to teraz mam przed sobą dwa tygodnie urlopu, z którego na pewno nie zrezygnuję.
Deszcz nadal szeleścił za szybami, lecz Joannie wydawało się, że w mieszkaniu zrobiło się jaśniej i cieplej. Zamknęła oczy i po raz pierwszy od bardzo dawna pozwoliła sobie oddychać spokojnie, bez myślenia o tabelach, liczbach, raportach i kolejnych terminach. Obok siedział człowiek, który kochał ją tak mocno, że w tajemnicy przygotował niezwykłą niespodziankę, ryzykując, że w każdej chwili zostanie przyłapany.
Następnego ranka Joanna obudziła się nie przez natarczywy dźwięk budzika, lecz przez ciepły zapach świeżo usmażonych naleśników. Michał stał przy kuchence, nucił pod nosem starą melodię i uśmiechał się do siebie.
— Nawet nie próbuj wstawać — powiedział, kiedy zauważył, że otworzyła oczy. — Przyniosę ci śniadanie do łóżka. I jeszcze jedno: wyjeżdżamy już za tydzień. Zdążyłem zadzwonić do twojego szefa i wszystko z nim ustalić.
Joanna roześmiała się, po czym natychmiast zakaszlała. Mimo to po raz pierwszy od kilku dni poczuła, że osłabienie powoli ustępuje. Nie miała już żadnych wątpliwości, że te urodziny okażą się najlepszymi w jej życiu. Wyjazd nie był bowiem zwykłym prezentem. Przypominał jej, że nie jest jedynie księgową, która bez końca rozwiązuje cudze problemy, lecz także ukochaną kobietą — ważną, oczekiwaną i wartą tego, by dla niej podejmować najbardziej nieoczekiwane, sekretne i odrobinę szalone działania.
