Ciepły czerwcowy wieczór osiadał na świeżo pomalowanych ścianach werandy łagodnym, brzoskwiniowym blaskiem. Anna stała pośrodku salonu z rękami splecionymi na piersi i z przyjemnością wdychała zapach nowych desek, farby oraz jaśminu kwitnącego tuż pod otwartym oknem. Jasnooliwkowe zasłony z prawdziwego lnu, uszyte na zamówienie w niewielkiej pracowni z Łodzi, poruszały się niemal niedostrzegalnie przy każdym podmuchu. Wyglądało to tak, jakby wraz z nimi oddychał cały dom.
— Paweł, chodź na chwilę. Musisz to zobaczyć — zawołała cicho do męża. — Czy one nie są cudowne? Czekałam na nie dwa miesiące.
Paweł wszedł z ganku, wsunął telefon do kieszeni i zajrzał do salonu. Był zmęczony. Już drugi weekend z rzędu spędzali w domku pod miastem, poprawiając ostatnie drobiazgi po remoncie. Mimo to spojrzał na żonę z prawdziwym uśmiechem.
— Wyszło pięknie — powiedział. — Jesteś niesamowita.
— Nie tylko niesamowita — odparła Anna, odwracając się ku niemu z błyskiem w oczach. — Każdą z tych ścian malowałam sama. Wszystkie krzewy sadziłam własnymi rękami. Pamiętasz, jak późną jesienią kończyłam rabatę obok altany? Palce goiły mi się potem przez tydzień.
— Pamiętam — Paweł podszedł bliżej i objął ją ramieniem. — Ale teraz mamy swoje miejsce. Ciszę, świeże powietrze i żadnych obcych ludzi dookoła.
— Właśnie o to chodzi — szepnęła, wtulając się w niego. — Nikogo poza nami. Dzieci są dorosłe i mieszkają osobno. Wreszcie mamy kąt, który należy tylko do nas. Mój własny kawałek szczęścia.
Przesunęła palcami po chłodnej tkaninie. Na lnie biegł delikatny wzór cienkich gałązek, widoczny dopiero z bliska. Anna długo wybierała materiał, kilka razy odsyłała próbki i porównywała odcienie, aż znalazła ten, który idealnie współgrał z kolorem ścian.
— Wiesz, co jest tutaj dla mnie najważniejsze? — zapytała, patrząc przez okno na równo przycięte krzewy róż. — Wszystko wybrałam sama. Każdy gwóźdź, każdą deskę, każdą roślinę. Włożyłam w ten dom tyle siły, Paweł.
— Włożyliśmy — poprawił ją łagodnie.
— Włożyliśmy — zgodziła się, choć oboje wiedzieli, na czyich barkach spoczywała większość pracy.
Paweł znów sięgnął po telefon i zaczął przeglądać wiadomości. Anna nie poczuła złości. Przywykła do tego dawno temu. Najważniejsze było, że remont dobiegł końca. Jej marzenie, pielęgnowane przez lata, wreszcie stało się prawdziwe.
Minęły niespełna trzy tygodnie.
Po wyjątkowo ciężkim tygodniu w pracy Anna jechała za miasto z bagażnikiem pełnym sadzonek. Planowała posadzić przy ścieżce lawendę i zamocować na werandzie nowe skrzynki na kwiaty. W myślach słyszała już cichą muzykę nadchodzącego weekendu: poranną kawę, chłodną ziemię pod bosymi stopami i dwa dni bez huku samochodów oraz cudzych rozmów za ścianą.
Gdy podjechała pod posesję, od razu zauważyła otwartą na oścież furtkę.
Na werandzie stały trzy wielkie torby w kratę i stara walizka na kółkach.
Anna zatrzymała się w pół kroku.
Nie zdążyła jeszcze zrozumieć, co się dzieje, ale w żołądku poczuła ciężki, nieprzyjemny ucisk.
W kuchni szumiał czajnik.
Przy stole siedziała Halina Nowak, matka Pawła. Przed nią, ustawione w równych rzędach, leżały pudełka z tabletkami, fiolki i słoiczki z lekami.
Kiedy zobaczyła synową, skinęła jej ledwie zauważalnie, jakby Anna była pracownicą pensjonatu, która przyszła sprawdzić, czy nowej lokatorce niczego nie brakuje.
— Paweł — Anna odnalazła męża przy szopie. Starała się mówić spokojnie, lecz głos już jej drżał. — Wyjaśnij mi, co się dzieje. Dlaczego twoja mama tu jest? I czyje są te wszystkie bagaże?
Paweł unikał jej wzroku.
Obracał w palcach pustą paczkę papierosów, choć nie palił od prawie dwóch lat.
— Aniu, zrozum… Mamie źle się mieszka latem w mieście. Upał, duchota, ciśnienie ciągle skacze. Lekarz zalecił jej więcej świeżego powietrza. Pomyślałem, że pobędzie tutaj przez kilka miesięcy. Do jesieni. Przecież nic wielkiego się nie stanie.
— Pomyślałeś? — Anna przełknęła ślinę. — Sam? A pomyśleć o tym, żeby zapytać mnie, już nie potrafiłeś? Nie przyszło ci do głowy, że moje zdanie także ma znaczenie?
— Chciałem do ciebie zadzwonić — odpowiedział, wreszcie podnosząc oczy. — Ale mama powiedziała, że czuje się bardzo źle i musi wyjechać natychmiast. Nie mogłem odmówić. To przecież moja matka.
— A to jest mój dom, Paweł — powiedziała Anna tak cicho, że niemal szeptała. — Przez pięć lat nie brałam porządnego urlopu. Z każdej wypłaty odkładałam pieniądze. Sama malowałam ściany, sadziłam rośliny i wybierałam meble. Ty po prostu przywozisz tu swoją matkę i nawet mnie o tym nie uprzedzasz.
— Aniu, tylko nie zaczynaj — skrzywił się. — To zaledwie parę miesięcy. Lato szybko minie. Mama odpocznie, będzie cicho siedzieć i nikomu nie przeszkodzi.
Anna patrzyła na niego długo, wciąż licząc na to, że zobaczy na jego twarzy choć odrobinę zrozumienia.
Paweł jednak znów spuścił wzrok na telefon.
— Dobrze — powiedziała w końcu. — Kilka miesięcy. Ale naprawdę tylko kilka. I ta rozmowa jeszcze się nie skończyła.