O wpół do siódmej rano budzik rozdzwonił się tak przenikliwie, że Agnieszka z trudem otworzyła oczy. Pulsowało jej w skroniach, bolały ją mięśnie, a gardło piekło tak mocno, że nawet łyk zwykłej wody sprawiał jej przykrość. Spróbowała podnieść się z łóżka, jednak nogi wydawały się ciężkie i pozbawione siły, więc po chwili znowu opadła na poduszkę. Za oknem bez przerwy padał deszcz, a niskie, stalowoszare chmury wisiały nad dachami i sprawiały, że poranek wydawał się jeszcze bardziej ponury.
Miejsce obok niej było już puste. Jej mąż Piotr, jak każdego dnia, szykował się do wyjścia mniej więcej o siódmej. Zanim zamknął drzwi, pochylił się nad żoną, delikatnie pocałował ją w czoło i powiedział:
— Powinnaś dzisiaj odpocząć. Ostatnio zupełnie się nie oszczędzasz.
Agnieszka zdobyła się na słaby uśmiech.
— Nic mi nie będzie. Muszę dzisiaj oddać ważny raport, nie mogę zostać w domu.
Piotr tylko pokręcił głową.
— Ty bez przerwy myślisz o pracy. Chociaż raz pomyśl o sobie.
Kiedy wyszedł, Agnieszka jeszcze przez kilka minut leżała nieruchomo, wpatrując się w sufit. W końcu jednak zmusiła się, by wstać.
W łazienkowym lustrze zobaczyła kobietę, której niemal nie poznawała. Miała bladą twarz, zaczerwienione, podpuchnięte oczy i zmęczony wzrok. Termometr pokazał 38,7 stopnia. Agnieszka ciężko westchnęła. Przez osiem lat pracy jako księgowa niemal nigdy nie brała wolnego z powodu choroby. Nawet kiedy czuła się fatalnie, wychodziła z założenia, że nie może zostawić współpracowników z własnymi obowiązkami. Tego ranka organizm jednak wyraźnie odmówił dalszej współpracy.
Sięgnęła po telefon i wybrała numer przełożonego.
— Panie Andrzeju, bardzo przepraszam, ale naprawdę źle się dziś czuję. Czy mogłabym wziąć dzień wolnego?
— Oczywiście. I proszę nawet nie myśleć o przyjeżdżaniu do biura — odpowiedział bez chwili wahania. — Proszę się porządnie wykurować. Praca poczeka.
Agnieszka podziękowała i zakończyła połączenie. Później zeszła do niewielkiej apteki niedaleko domu. Kupiła potrzebne leki, herbatę, słoik miodu oraz kilka cytryn. Gdy wróciła do mieszkania, zakręciło jej się w głowie tak mocno, że w przedpokoju musiała oprzeć się o ścianę.
Przebrała się w wygodne ubrania, połknęła tabletki, zrobiła gorącą herbatę i, nie zdejmując nawet grubych skarpet, wsunęła się pod kołdrę. Po kilku minutach poczuła lekką ulgę. Powieki zrobiły się ciężkie i zaczęły same opadać.
Była już niemal pogrążona we śnie, kiedy usłyszała cichy szczęk.
Jakby ktoś wsunął klucz do zamka i otworzył drzwi wejściowe.
Agnieszka natychmiast się rozbudziła.
Spojrzała na elektroniczny zegar. Była 11:15.
„Pewnie sąsiedzi” — pomyślała.
Chwilę później z przedpokoju dobiegły jednak ostrożne kroki.
Nie mogła się mylić.
Ktoś znajdował się w mieszkaniu.
Usiadła powoli na łóżku, czując coraz szybsze bicie serca. Piotr nigdy nie wracał z pracy o tej porze. Co więcej, poprzedniego wieczoru wspominał jej o wyjeździe służbowym, który miał zająć większą część dnia.
Agnieszka bezszelestnie podeszła do drzwi sypialni i uchyliła je zaledwie na kilka centymetrów.
Od strony kuchni dochodziły przyciszone głosy.
Pierwszy rozpoznała natychmiast.
To był Piotr.
Drugi należał do kobiety.
Obcej kobiety.
Agnieszkę ścisnęło w piersi.
— Spokojnie, o tej porze na pewno jest w pracy — powiedział cicho Piotr.
Kobieta zaśmiała się pod nosem.
— To świetnie. Będziemy mogli bez pośpiechu przejrzeć wszystkie dokumenty.
Agnieszka zmarszczyła brwi.
Jakie dokumenty?
Spodziewała się usłyszeć coś zupełnie innego, coś, czego już sam fakt obecności nieznajomej kobiety kazał jej się obawiać.
Przez wąską szczelinę widziała fragment kuchni. Piotr i nieznajoma siedzieli naprzeciwko siebie przy stole. Leżała na nim gruba teczka, kilka kartek, koperty oraz otwarty laptop.
Agnieszka wstrzymała oddech i zaczęła słuchać jeszcze uważniej.
— Jesteś pewien, że niczego nie podejrzewa? — zapytała kobieta.
— Absolutnie — odpowiedział spokojnie Piotr. — Dla niej to będzie prawdziwa niespodzianka.
Niespodzianka?
Agnieszka kompletnie nie rozumiała, o czym rozmawiają. Jeśli mąż rzeczywiście coś dla niej przygotowywał, dlaczego wchodził do własnego mieszkania niemal jak złodziej? Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, żeby była w pracy?
Miała już otworzyć drzwi szerzej i wyjść do kuchni, kiedy padły kolejne słowa.
— Najważniejsze, żeby wszystko było gotowe przed jej urodzinami.
Kobieta skinęła głową.
— Wtedy wyjdzie idealnie.
Napięcie w ciele Agnieszki nieco zelżało. Być może rzeczywiście chodziło o prezent.
Tylko po co aż taka konspiracja?
W następnej chwili Piotr sięgnął do teczki i wyjął kilka fotografii.
Agnieszka znieruchomiała.
Na zdjęciach była ona.
Fotografie zrobiono kilka lat wcześniej podczas firmowej imprezy. Obok niej stał jej dawny szef, człowiek, z którym relacje służbowe bywały wtedy dość napięte. Agnieszka pamiętała te zdjęcia doskonale. Powstały zupełnie przypadkowo, ale później współpracownicy przez długi czas sobie z nich żartowali.
Ona sama nie przywiązywała do tego większej wagi i śmiała się razem z nimi. Piotr również wtedy nie wydawał się zainteresowany fotografiami.
Dlaczego więc teraz je wyciągnął?
— Znalazłem je w starym albumie — powiedział, rozkładając zdjęcia na stole. — Zawsze twierdziła, że nie cierpi wspominać tamtego wieczoru, ale spójrz na nią. Chyba właśnie na tych zdjęciach uśmiecha się najbardziej szczerze. Pamiętasz, jak mówiłem ci, że właśnie wtedy zobaczyłem ją po raz pierwszy?
Nieznajoma uśmiechnęła się ze zrozumieniem.
— Jasne, że pamiętam. Dlatego chcesz zrobić dla niej kolaż?
— Nie tylko.
Piotr sięgnął do jednej z kopert i wyjął z niej kilka biletów.
— Lecimy do Krakowa. Na całe dwa tygodnie. Chcę, żeby w swoje urodziny wreszcie przypomniała sobie, jak to jest odpoczywać, nie patrzeć co pięć minut na zegarek i nie martwić się kolejnym terminem. Te zdjęcia będą częścią albumu, który chcę jej podarować. Chciałbym przypomnieć jej nasze wspólne chwile. Teraz pracuje tak dużo, że chyba zapomniała już, jak kiedyś spacerowaliśmy bez celu po starych uliczkach, piliśmy grzane wino i śmialiśmy się z byle czego. Znasz przecież jej przyjaciółkę Martę. Zgodziła się pomóc mi wszystko zorganizować. Musiałem tylko odebrać od niej klucze i dokumenty do mieszkania w Krakowie.
Kobieta parsknęła cicho śmiechem.
— I naprawdę nadal nie ma o niczym pojęcia?
— Ani trochę. Powiedziałem jej, że Marta wyjechała służbowo do innego miasta. Tymczasem ona jest już na miejscu, wszystko sprawdza i przygotowuje na nasz przyjazd.
Agnieszka przycisnęła dłoń do piersi.
Serce wciąż waliło jej jak młotem, ale tym razem nie ze strachu.
Poczuła tak ogromną ulgę, że niemal zakręciło jej się w głowie. Chwilę później przyszło wzruszenie.
Przypomniała sobie rozmowę sprzed kilku tygodni. Narzekała wtedy Piotrowi, że od kilku lat nie miała prawdziwego urlopu. Mówiła, że chciałaby w końcu pojechać do Krakowa, spacerować po Rynku i starych ulicach, nie myśląc o pracy. Jak zwykle jednak kończyła rozmowę tym samym zdaniem: może kiedyś, kiedy będzie spokojniej.
Piotr najwyraźniej zapamiętał każde słowo.
Nie tylko słuchał.
Zorganizował wszystko w tajemnicy, zadbał o bilety, mieszkanie i pomoc jej najlepszej przyjaciółki.
A ona przez ostatnich kilka minut wyobrażała sobie rzeczy, których teraz aż wstydziła się przed samą sobą.
Agnieszka wyszła z sypialni.
Jej kroki zabrzmiały w ciszy zaskakująco głośno.
Piotr odwrócił się natychmiast.
Kiedy zobaczył żonę, najpierw zbladł, a sekundę później cały poczerwieniał. W pośpiechu spróbował zasłonić dłońmi otwartą teczkę.
— Aga? Ty… co ty tutaj robisz?
— Wzięłam wolne — odpowiedziała cicho, czując, że oczy zaczynają jej wilgotnieć. — Mam gorączkę. Myślałam, że jesteś w delegacji.
Piotr natychmiast zerwał się z krzesła. Podszedł do niej i przyłożył dłoń do jej czoła.
— Boże, przecież ty cała płoniesz! Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? A ja nawet nie uprzedziłem, że wrócę… Byłem przekonany, że jesteś w pracy. Chciałem wszystko przygotować, zanim się zorientujesz. Miała być niespodzianka. Przepraszam. Jestem kompletnym idiotą.
Kobieta siedząca przy stole również wstała.
Teraz, gdy Agnieszka zobaczyła ją dokładnie, rozpoznała Martę.
Przyjaciółka uśmiechnęła się trochę niezręcznie.
— Aga, naprawdę nie chcieliśmy cię przestraszyć. To wszystko pomysł Piotrka. Masz w domu nieuleczalnego romantyka — powiedziała, wskazując na leżące na stole bilety. — Chcieliśmy po prostu przygotować ci piękny prezent.
Agnieszka przez dłuższą chwilę nic nie mówiła.
Patrzyła na męża.
W jego oczach widziała autentyczne poczucie winy, a w dłoniach nadal trzymał stare fotografie.
Dopiero wtedy dotarło do niej coś jeszcze.
Piotr wybrał właśnie te zdjęcia, na których była beztroska i naprawdę szczęśliwa.
Nie spięta.
Nie zmęczona.
Nie zatopiona myślami w tabelach, terminach i rachunkach.
Była na nich po prostu sobą.
— Dziękuję — wyszeptała i zrobiła krok w jego stronę. — Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałam tam pojechać. I jak bardzo chcę, żebyś był tam razem ze mną.
Piotr objął ją ostrożnie, jakby bał się, że mocniejszym uściskiem sprawi jej ból.
— Jutro rano idziemy do lekarza — powiedział stanowczo. — I nie chcę już słyszeć o żadnych pilnych raportach. Ciebie mam tylko jedną.
Marta położyła klucze na brzegu stołu.
— Zadzwonię jutro, dobrze? Teraz oboje musicie odpocząć. Wracaj szybko do zdrowia, Aga.
Kiedy przyjaciółka wyszła, Piotr zaprowadził żonę na kanapę, otulił ją miękkim kocem i przygotował świeżą herbatę z miodem.
Usiadł obok.
— Bardzo jesteś na mnie zła przez całą tę tajną operację?
Agnieszka uśmiechnęła się i oparła głowę na jego ramieniu.
— Jestem.
Piotr spojrzał na nią z niepokojem.
— Ale tylko trochę — dodała. — Za to teraz mam przed sobą całe dwa tygodnie urlopu, z którego na pewno nie zrezygnuję.
Za oknem nadal jednostajnie szumiał deszcz, lecz Agnieszce wydawało się, że w mieszkaniu zrobiło się nagle cieplej i jaśniej.
Zamknęła oczy.
Po raz pierwszy od bardzo dawna pozwoliła sobie po prostu spokojnie oddychać.
Nie myśleć o liczbach.
Nie układać w głowie zestawień.
Nie przypominać sobie o raportach.
Nie sprawdzać terminów.
Obok siedział człowiek, który kochał ją tak bardzo, że w tajemnicy przygotowywał dla niej niezwykłą niespodziankę, ryzykując, że w każdej chwili cały plan wyjdzie na jaw.
Następnego ranka Agnieszki nie obudził drażniący alarm telefonu.
Ze snu wyrwał ją ciepły, przyjemny zapach świeżo usmażonych naleśników.
Piotr stał przy kuchence, cicho nucił starą melodię i uśmiechał się pod nosem.
Kiedy zauważył, że żona otworzyła oczy, natychmiast się odezwał:
— Nawet nie próbuj wstawać. Przyniosę ci śniadanie do łóżka. I mam jeszcze jedną wiadomość.
Agnieszka uniosła brwi.
— Jaką?
— Wylatujemy już za tydzień. Zadzwoniłem do twojego szefa i wszystko z nim ustaliłem.
Agnieszka roześmiała się, po czym natychmiast zaczęła kaszleć.
Mimo to po raz pierwszy od kilku dni poczuła, że osłabienie powoli ustępuje.
Nie miała już żadnych wątpliwości.
Te urodziny zapamięta na zawsze.
Nie dlatego, że dostała wyjazd.
Nie przez bilety, apartament ani album ze zdjęciami.
Najważniejsze było coś zupełnie innego.
Piotr przypomniał jej, że nie jest wyłącznie księgową, która ma obowiązek rozwiązywać cudze problemy, pilnować liczb i żyć od jednego terminu do następnego.
Była również kobietą, którą ktoś kochał, cenił i znał na tyle dobrze, by zauważyć zmęczenie, którego ona sama od miesięcy nie chciała przed sobą przyznać.
Kobietą, dla której można było przygotować coś niespodziewanego, tajnego, trochę szalonego i jednocześnie tak czułego, że jeszcze dzień wcześniej nawet nie przyszłoby jej do głowy, iż jej mąż właśnie po to ukrywał przed nią prawdę.