Przez długi czas udawałam, że nie słyszę jego kąśliwych uwag. Każdą z nich puszczałam mimo uszu, tłumacząc sobie, że nie warto brać wszystkiego do serca. Dziś, kiedy wracam myślami do tamtych tygodni, dziwię się tylko jednemu: że tak długo nie rozumiałam, iż cierpliwość też ma swój kres.
O piątej rano elektroniczny zegar w dziecięcym pokoju świecił błękitnymi cyframi, a mała Zosia wreszcie uspokoiła się na moim ramieniu. Kołysałam się w wysłużonym fotelu, tym samym, w którym trzy lata wcześniej karmiłam Jasia. Wiedziałam, że za chwilę telefon przypomni mi o odciąganiu mleka, a potem trzeba będzie wziąć szybki prysznic i rozpocząć kolejny dzień.
Z korytarza dobiegł cichy głos.
— Mamusiu? To jest już prawdziwy ranek czy jeszcze taki nocny ranek?
Uśmiechnęłam się mimo zmęczenia.
— Jeszcze cichy ranek, kochanie. Idź położyć się do taty. Zaraz do ciebie przyjdę.
Przez moment znów poruszałam fotelem w równym rytmie.
— Tata chrapie.
— Wiem, skarbie. Jest w tym naprawdę świetny.
Usłyszałam człapanie małych stóp, potem głuche uderzenie dochodzące z sypialni i wreszcie ciszę. Zamknęłam oczy może na cztery sekundy. Zosia czknęła, poruszyła się i natychmiast znów otworzyła oczy.
O siódmej stałam już w kuchni. Pod luźnym żakietem pracował laktator, jedną ręką mieszałam owsiankę, a na otwartym laptopie ładowała się prezentacja marketingowa, którą miałam pokazać podczas spotkania o dziewiątej.
Wróciłam do pracy zaledwie kilka tygodni po narodzinach Zosi. Nie dlatego, że marzyłam o błyskawicznym powrocie do zawodowego rytmu. Marek, mój mąż, stracił pracę podczas kolejnej firmowej „restrukturyzacji” i nagle to moja pensja stała się tym, na czym opierał się nasz dom.
Marek wszedł do kuchni powoli, z włosami sterczącymi we wszystkie strony. Telefon trzymał już w dłoni.
— Jest kawa?
— Musisz sobie zrobić.
— Ciężka noc?
— Zosia obudziła się o drugiej, czwartej i piątej.
Mruknął coś pod nosem i dalej przewijał ekran. Kiedy zauważył, że na niego patrzę, odruchowo obrócił telefon tak, żebym nie widziała wyświetlacza.
Pomyślałam, że ogląda wiadomości sportowe. Albo oferty pracy.
Wybrałam tę drugą możliwość, bo nie miałam siły zastanawiać się nad żadną inną.
— Wczoraj wpadła Alicja — powiedziałam, próbując zabrzmieć pogodnie. — Przyniosła zapiekankę z kurczakiem. Powiedziała też, że wyglądam na kompletnie wykończoną. Ale tak sympatycznie, wiesz? Jakby naprawdę się o mnie martwiła.
— Alicja potrafi być troskliwa.
— Piotr ma szczęście.
— Mhm.
Nie oderwał wzroku od telefonu.
Kiedy poszłam po buty Jasia, zatrzymałam się na moment przed lustrem w przedpokoju. Zobaczyłam poplamioną bluzę i włosy związane w ten sam kucyk, który zrobiłam poprzedniego dnia.
Kiedyś istniała kobieta, która na piątkową kolację wkładała szpilki i malowała usta nawet wtedy, gdy wychodziła tylko wyrzucić śmieci. Chciałam wierzyć, że nadal gdzieś we mnie jest.
Najpewniej spała.
Odwiozłam dzieci do przedszkola i żłobka, a na spotkanie wpadłam trzydzieści sekund przed rozpoczęciem. Po raz kolejny powtórzyłam sobie zdanie, którym uspokajałam się od kilku tygodni.
Kiedy Marek przechodzi przez trudny okres, ja podtrzymuję naszą rodzinę. Gdy sytuacja się ustabilizuje, on zrobi to samo dla mnie.
Przecież właśnie na tym powinno polegać małżeństwo.
Wieczorem, kiedy oboje dzieci wreszcie zasnęli, opadłam na kanapę obok męża. Marek oglądał telewizję.
— Co za dzień — westchnęłam.
— U mnie też ciężko. Zajmowałem się szukaniem pracy.
— I jak?
— Powoli idzie.
Zawahał się, po czym spojrzał na mnie.
— Słuchaj, kochanie, nie chcę zabrzmieć nieprzyjemnie, ale jak wszystko trochę się uspokoi, powinnaś chyba pomyśleć o siłowni. Ostatnio naprawdę sporo przytyłaś.
Odwróciłam głowę.
— Słucham?
— Nic złego nie mówię. Po prostu patrzę na Alicję. Ona znajduje czas na zajęcia, ćwiczenia i całą resztę. Tobie też dobrze by to zrobiło.
Alicja była świeżo poślubioną żoną jego brata Piotra, czyli moją nową szwagierką.
Zaśmiałam się. Nie dlatego, że było zabawnie. Po prostu wiedziałam, że jeśli się nie roześmieję, rozpłaczę się prosto w dekoracyjną poduszkę, która nadal lekko pachniała ulanym mlekiem.
Pracowałam na pełnych obrotach, niemal nie spałam, opiekowałam się niemowlęciem i trzyletnim synem. W domu nieustannie coś trzeba było wyprać, wytrzeć, ugotować, pozbierać, przewinąć albo umyć.
W całym tym chaosie ja sama zeszłam na sam koniec listy rzeczy wymagających uwagi.
Nie pamiętałam już, jak wygląda spokojna wizyta na siłowni. Makijaż był czymś, co robiłam kiedyś. Sukienki i szpilki wisiały w szafie jak ubrania należące do kogoś innego.
Po prostu nie miałam na to czasu.
— Marek, od trzech lat nie mogę nawet spokojnie pójść sama do łazienki.
— Tylko powiedziałem.
— Rozumiem. W porządku.
Znów odpuściłam.
Wmawiałam sobie, że nie chciał zabrzmieć tak okrutnie, jak zabrzmiał.
Wtedy jeszcze wiele rzeczy potrafiłam sobie wmówić.
Następne tygodnie zlały mi się w jeden długi, rozmazany dzień.