Sierpniowe słońce rozgrzało chodniki tak mocno, że powietrze nad asfaltem falowało jak nad rozpaloną kuchenką. Anna stała w przedpokoju z dwiema ciężkimi torbami zakupów i słuchała głosu Pawła dobiegającego z salonu. Mówił spokojnie, niemal leniwie, tym znajomym tonem pełnym chłodu i obojętności.
— Znowu kupiłaś to najtańsze masło? Ile razy mam ci mówić, żebyś brała porządne? Chociaż właściwie czego ja od ciebie wymagam. Przecież ty nigdy nie miałaś gustu.
Anna postawiła torby przy szafce. Robiła to ostrożnie, powoli, żeby nic nie przewróciło się ani nie potoczyło po podłodze. Do podobnych uwag przywykła już dawno. Przez dwanaście lat stały się częścią codzienności, czymś równie zwyczajnym jak buczenie lodówki czy skrzypienie starego parkietu.
— Kupiłam też kurczaka i warzywa. Pomyślałam, że zrobię zapiekaną paprykę, tę, którą lubisz.
— Tę, którą lubię? — prychnął Paweł. — Przez tyle lat ani razu nie zapamiętałaś, jak ją lubię. Kroisz paprykę, jakbyś rąbała drewno. I popatrz wreszcie na siebie. Znowu chodzisz w tej rozciągniętej bluzie. Naprawdę kompletnie cię nie obchodzi, jak wyglądasz? Potem ja muszę się za ciebie wstydzić.
Anna spuściła oczy. Wiedziała już, jak działa ten mechanizm. Jeśli będzie milczeć, Paweł w końcu się znudzi. Jeśli odpowie, rozpocznie się długa wyliczanka wszystkich jej błędów, wad i rzeczy, które według niego robiła „nie tak”. Tę rachubę upokorzeń znała niemal na pamięć.
— Jestem tylko zmęczona. Zosia cały dzień przygotowywała się do sprawdzianów. Pomagałam jej.
— No właśnie. Zawsze jesteś zmęczona. Tylko czym? Siedzisz w domu i właściwie nic konkretnego nie robisz. Inne kobiety potrafią o siebie zadbać i jeszcze ze wszystkim się wyrabiają. A ty? Ty jesteś już tylko funkcją. Obsługą domu. I szczerze mówiąc, nawet wynajęta pomoc radziłaby sobie lepiej.
Nie podniósł głosu. Nie brzmiał nawet na zdenerwowanego.
Powiedział to tak, jak mówi się o temperaturze na zewnątrz albo cenie paliwa. Bez emocji, jak o czymś oczywistym.
I właśnie ta zwyczajność bolała Annę bardziej niż krzyk.
— Paweł, proszę. Nie mów tak przy Zosi.
— A co Zosia? Ma czternaście lat. Wszystko widzi. Nie jest małym dzieckiem. Widzi, że jej matka zamieniła się w cień. Zresztą nikt cię tu nie trzyma, Anka. Nikt.
Słyszała te słowa już wcześniej.
Za pierwszym razem przeszyły ją jak nóż. Później paliły. Jeszcze później zmieniły się w tępy ból, z którym nauczyła się funkcjonować.
Ale tego dnia wydarzyło się coś innego.
Anna spojrzała na zakupy stojące przy szafce, potem na własne dłonie i wycieraczkę przy drzwiach. Następnie zdjęła z wieszaka płaszcz. Wyglądał absurdalnie w sierpniowym upale, ale zarzuciła go na ramiona.
— Dokąd ty idziesz? Halo! Rozmawiam z tobą!
Anna zatrzymała się na sekundę.
— Słyszę cię, Paweł. Od dwunastu lat cię słyszę.
Otworzyła drzwi i wyszła.
Nie trzasnęła nimi. Nie krzyczała. Nie płakała. Po prostu nacisnęła klamkę i znalazła się w rozgrzanym, ciężkim powietrzu.
Paweł nawet nie wstał z kanapy.
Apteka znajdowała się dwie przecznice dalej. Anna weszła do środka właściwie bez planu. Nagle poczuła, że nogi odmawiają jej posłuszeństwa, a przed oczami wszystko zaczyna lekko wirować. Zatrzymała się przy półce z witaminami i mocno chwyciła krawędź szklanej gabloty.
— Dobrze się pani czuje?
Za ladą stała niewysoka kobieta około pięćdziesiątki, z krótkimi włosami i uważnym spojrzeniem. Już nalewała Annie wodę do kubka.
Anna przyjęła go i wypiła kilka łyków. Chłód spływający po gardle trochę ją otrzeźwił.
— Dziękuję. Chyba przez ten upał zrobiło mi się słabo.
— Proszę usiąść. Może ciśnienie? Mamy ciśnieniomierz.
— Nie, dziękuję. To raczej nie ciśnienie. To… coś innego.
Farmaceutka przyglądała jej się przez chwilę. Nie było w jej oczach litości. Było za to coś znacznie trudniejszego do zniesienia — zrozumienie.
Annie natychmiast zaszkliły się oczy.
Na identyfikatorze kobiety widniało imię „Ewa”, ale litery rozmywały się przed Anną.
— Wie pani, nie jestem psychologiem — odezwała się cicho Ewa. — Ale chyba nie weszła pani tutaj tylko dlatego, że na zewnątrz jest gorąco. Czasami odejście jest jedynym sposobem, żeby uratować samą siebie. To nie słabość. To decyzja.
Anna uniosła głowę.
Obca kobieta wypowiedziała te słowa tak naturalnie, jakby mówiła o czymś najprostszym na świecie. I właśnie dlatego trafiły w Annę z niezwykłą siłą.
— Naprawdę można tak po prostu… wyjść i nie wrócić?
Ewa lekko wzruszyła ramionami.
— Przecież pani już wyszła. Skoro jest pani tutaj, to znaczy, że nogi zrozumiały szybciej niż głowa. Teraz głowa musi je tylko dogonić.
Anna dopiła wodę, podziękowała i ponownie znalazła się na ulicy.
Stanęła w cieniu kamienicy, wyjęła telefon i zaczęła przewijać listę kontaktów.
Zatrzymała się na literze K.
Katarzyna.
Nie rozmawiały od półtora roku. Od tamtych urodzin, podczas których Paweł przy wszystkich bezceremonialnie wyśmiał jej przyjaciółkę. Annie było potem tak wstyd, że zamiast zadzwonić i przeprosić, zaczęła unikać Katarzyny.
Nacisnęła zieloną słuchawkę.
— Halo?