Nazywam się Michał Zieliński, mam trzydzieści sześć lat i od ponad roku próbuję żyć bez mojej żony Katarzyny. Rak o gwałtownym przebiegu odebrał ją w ciągu zaledwie sześciu miesięcy. Od tamtej pory codzienność moja i sześciu córek zamieniła się w chaos, którego nie potrafiły uporządkować nawet pieniądze.
Jestem założycielem firmy technologicznej TechPol, wycenianej na ponad miliard złotych. Dla ludzi z zewnątrz mam wszystko: wielką willę w Wilanowie, luksusowe samochody i majątek, który mógłby zapewnić dostatnie życie kilku pokoleniom. Jednak kiedy człowiek nosi w sobie pustkę, przestronne pokoje i cyfry na koncie nie przynoszą ulgi. Przeciwnie — sprawiają, że cisza odbija się jeszcze głośniejszym echem. W ciągu ostatnich dwóch tygodni przez próg mojego domu przewinęło się trzydzieści siedem niań.
Jedne wychodziły zapłakane, inne zarzekały się, że nie wrócą nawet za wszystkie pieniądze Warszawy. Agencje opiekunek wpisały moją rodzinę na nieoficjalną czarną listę. Mówiono o nas jak o przypadku bez nadziei. Nie potrafiłem mieć pretensji ani do siebie, ani do dziewczynek. Wszystko zaczęło się od rany, jaką pozostawiła śmierć Katarzyny. Rana nie chciała się zabliźnić. Każdego dnia otwierała się na nowo, a milczenie w kolejnych pomieszczeniach brzmiało jak niemy krzyk.
Kiedyś nasz dom wypełniały śmiech, śpiew i zapach świeżo upieczonego chleba. Teraz unosiła się w nim woń farby, porozrzucanych zabawek i łez, które zbyt długo były powstrzymywane. A moje córki… Boże, moje biedne dzieci. Zofia, najstarsza, miała dwanaście lat i najbystrzejszy umysł, z jakim kiedykolwiek spotkałem się u dziecka. Rządziła młodszymi siostrami niczym dowódczyni małego oddziału prowadzącego wojnę z całym światem.
W dniu pogrzebu matki Zofia spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała:
— Żadna kobieta nigdy jej nie zastąpi, tato. Żadna.
Od tamtej chwili każda nowa niania stawała się dla niej wrogiem, którego należało jak najszybciej przepędzić. Zaraz za Zofią były sześcioletnie bliźniaczki, Alicja i Aniela. Uśmiechały się wyłącznie wtedy, gdy właśnie wymyśliły kolejną psotę. Chowały gumowe owady w butach, smarowały klamki klejem i upychały jedzenie w szufladach mebli.
Czasem ich śmiech wydawał mi się rozpaczliwą próbą zasłonięcia bólu, którego nie umiały jeszcze nazwać. Dziesięcioletnia Marta walczyła z własnym lękiem w zupełnie inny sposób. Po śmierci Katarzyny zaczęła wyrywać sobie włosy całymi garściami. Na jej głowie pojawiły się wyraźne łyse miejsca — ślady niepokoju, z którym nie poradzili sobie nawet najdrożsi psychologowie. Dziewięcioletnia Julia dostawała napadów paniki, szczególnie nocą.
Nieraz budził mnie jej krzyk dobiegający z drugiego końca korytarza:
— Mamo!
Stałem wtedy pod drzwiami jej pokoju, bezradny i sparaliżowany, nie wiedząc, co mógłbym zrobić, żeby przynieść jej choć odrobinę ulgi. Ośmioletnia Pola znów zaczęła moczyć łóżko. Nie z lenistwa ani przez przypadek. Jej dziecięcy umysł nie potrafił zapanować nad strachem i emocjonalnym cofnięciem, które pojawiły się po śmierci matki. Najmłodsza była trzyletnia Iga. Po odejściu mamy niemal przestała mówić. Od czasu do czasu wypowiadała jedno, najwyżej dwa słowa, a normalnie jadła tylko wtedy, gdy prawie zasypiała.
Tego dnia stałem przy oknie i patrzyłem, jak kolejna opiekunka ucieka z naszego domu. Miała rozdarty uniform, a jej jasne włosy nagle stały się zielone — bliźniaczki po raz kolejny urządziły sobie okrutny żart. Poczułem wstyd, bezsilność i rozpacz tak silną, że przez chwilę trudno było mi oddychać. Trzydzieści siedem kobiet w ciągu dwóch tygodni. Każda przed wyjściem mówiła właściwie to samo: tym dzieciom nie potrzeba dyscypliny. One potrzebują matki. A ja nie potrafiłem im jej zwrócić.
Mój asystent Piotr zadzwonił, gdy wciąż patrzyłem na znikającą za bramą taksówkę.
— Panie Zieliński, nie mamy już żadnej agencji, do której moglibyśmy się zgłosić. Ostatnie również uznały naszą rodzinę za przypadek, którego nikt nie chce się podjąć.
— Czyli skończyły się profesjonalne rozwiązania — powiedziałem zmęczonym głosem.
— Jest jeszcze jedna możliwość, proszę pana.
Można było przynajmniej tymczasowo zatrudnić kogoś do sprzątania. Może choć porządek w domu dałoby się utrzymać, zanim znaleźlibyśmy inne wyjście. Wypuściłem powietrze z płuc. W tamtej chwili nawet czyste podłogi i poukładane rzeczy wydawały mi się cudem.
— Proszę to załatwić. Niech pan znajdzie kogokolwiek, kto zgodzi się tu przyjść.
Kilka kilometrów od mojej willi dwudziestopięcioletnia Lena Kowalska wstała o wpół do szóstej rano. Na jej twarzy od dawna gościło zmęczenie osoby, która pracuje za dwóch, a marzy za dziesięciu. Jej ojciec był murarzem i niedawno przeszedł na emeryturę. Matka przygotowywała domowe słodycze i sprzedawała je sąsiadom.
Od osiemnastego roku życia Lena sprzątała cudze mieszkania, żeby opłacić wieczorowe studia z psychologii dziecięcej. Tego ranka szykowała się do swojej zwyczajnej pracy, wymagającej trzech przesiadek, kiedy zadzwoniła do niej pracownica agencji, z którą od czasu do czasu współpracowała.
— Leno, mamy pilne zlecenie.
— Słucham?
— Willa w Wilanowie. Wynagrodzenie dwa razy wyższe niż zwykle. Klient potrzebuje kogoś jeszcze dzisiaj.
Lena spojrzała na leżące na stole nieopłacone rachunki.
— Dwa razy wyższe? — upewniła się.
— Dokładnie.
— Proszę wysłać adres. Będę za dwie godziny.
Nie wiedziała jeszcze, że nie jedzie po prostu do bogatego domu. Miała wejść do miejsca przesiąkniętego żałobą i stanąć naprzeciw gniewu sześciu dziewczynek, które po śmierci matki wypowiedziały wojnę całemu światu.
Dwie godziny później taksówka zatrzymała się przed wysoką kutą bramą willi należącej do rodziny Zielińskich.
Lena wysiadła w prostej białej bluzce i znoszonych dżinsach. Na ramieniu miała stary plecak, a kręcone włosy zebrała pospiesznie w niedbały kok. Jej ciemne oczy uważnie obserwowały dom i ogród. Nie było w nich jednak ani śladu lęku.
Z okna na piętrze przyglądało jej się sześć par oczu.
— Kolejna ofiara — rzuciła chłodno Zofia.
Bliźniaczki zachichotały pod nosem.
— Zobaczymy, jak długo wytrzyma.
Kiedy nowa pracownica przekroczyła próg, Michał czekał na nią w swoim gabinecie. Chciał od razu wyjaśnić, w co się pakuje, ale nie potrafił zdecydować, od czego zacząć.
— Dom wymaga gruntownego sprzątania — powiedział w końcu. — Dziewczynki przechodzą teraz bardzo trudny okres.
— Pan Piotr powiedział mi, że zostałam zatrudniona wyłącznie do sprzątania. Nie mam zajmować się dziećmi.
— Zgadza się. Niczym więcej.