— Masz dokładnie dwie godziny, żeby zebrać swoje rzeczy i wynieść się stąd! — oznajmił Kacper, z hukiem rzucając na kuchenny stół rolkę czarnych worków na śmieci. — Potem nie chcę cię już tutaj widzieć!
Zamarłam pośrodku kuchni, nadal ściskając w dłoni mokrą gąbkę. Na blacie pozostały białawe smugi po płynie do mycia. Od pogrzebu Marka, mojego męża i biologicznego ojca Kacpra, minęło zaledwie dziewięć dni.
— Mówisz poważnie? — zapytałam cicho, powoli wycierając ręce kuchenną ściereczką.
— A wyglądam, jakbym żartował? — Osiemnastoletni pasierb skrzyżował ręce na piersi. — To mieszkanie należało do mojego ojca i mojej zmarłej matki. Ty nie masz tu żadnych praw. Jesteś tylko tymczasową lokatorką. Obcą kobietą, którą tata z jakiegoś powodu wpuścił do domu. Twój czas się skończył, Anno.
Patrzyłam na niego, nie mogąc uwierzyć, że naprawdę słyszę te słowa.
Dziesięć lat. Tyle mieszkałam pod tym dachem. Kiedy po raz pierwszy przekroczyłam próg tego mieszkania, Kacper miał zaledwie osiem lat. Opiekowałam się nim podczas chorób, nie spałam po nocach, gdy gorączkował, chodziłam na zebrania w szkole i pomagałam mu w nauce. Kiedy Marek stracił pracę, to ja opłacałam dodatkowe lekcje matematyki przed maturą. Co miesiąc przelewałam korepetytorom czterdzieści pięć tysięcy złotych, żeby Kacper mógł dobrze przygotować się do egzaminów.
— Kacprze, posłuchaj mnie — zaczęłam, czując, jak drży mi głos. — Dopiero wczoraj sama zapłaciłam za stypę po twoim ojcu. Sto czterdzieści tysięcy złotych. Z własnych oszczędności. Nie mam teraz nawet pieniędzy na kaucję za wynajęte mieszkanie.
— I co z tego? — wzruszył obojętnie ramionami. — To wyłącznie twój problem. Jesteś dorosłą kobietą, więc jakoś sobie poradzisz. Przez dziesięć lat mieszkałaś tutaj na gotowym i korzystałaś z mieszkania mojego ojca. On zapewniał ci dach nad głową, ale teraz go nie ma. Mieszkanie należy się mnie, jedynemu prawdziwemu spadkobiercy. Nie zamierzam utrzymywać jakiejś obcej ciotki.
W tej chwili miałam przed sobą zupełnie obcego człowieka. Nie chłopca, któremu kiedyś czytałam bajki na dobranoc, lecz zimnego i wyrachowanego młodego mężczyznę.
— Kacprze, ale ja praktycznie cię wychowałam. Jestem twoją macochą.
— Właśnie! — przerwał mi ostro. — Byłaś żoną mojego ojca, a nie moją matką. Nie myl tych rzeczy. Masz dwie godziny, Anno. Potem wymienię zamki. Wszystko, czego nie zdążysz wynieść, wyrzucę przez balkon.
Z przedpokoju dobiegł stukot wysokich obcasów.
Po chwili w kuchni pojawiła się Natalia, dziewczyna Kacpra. Miała dziewiętnaście lat, studiowała na płatnym kierunku i od początku naszej znajomości patrzyła na mnie z ledwo skrywanym poczuciem wyższości.
— Kacperku, a mikrofalówkę zostawiamy sobie? Czy lepiej kupimy nową? — zapytała, przesuwając długim, sztucznym paznokciem po drzwiczkach urządzenia.
Kupiłam ją zaledwie trzy miesiące wcześniej, przeznaczając na ten cel część swojej premii.
— Oczywiście, że zostawiamy — odparł Kacper bez chwili namysłu. — Wszystko, co jest w mieszkaniu, należy do niego. Anna zabierze tylko swoje ubrania, kosmetyki i bieliznę. Nic więcej.
Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się i wyszłam z kuchni.
Dyskusja z nimi nie miała najmniejszego sensu.
Pakowanie zajęło mi około półtorej godziny. Wyjmowałam ubrania z szafy, układałam buty, sprawdzałam dokumenty i robiłam wszystko, żeby nie myśleć o tym, co się dzieje. Do walizki trafiały wyłącznie rzeczy naprawdę potrzebne.
W pewnym momencie drzwi sypialni cicho skrzypnęły.
Kacper stał w progu, opierając ramię o framugę, i uważnie obserwował każdy mój ruch.
— Przy okazji zostaw laptopa — zażądał nagle.
— To mój komputer do pracy — odparłam, z trudem dopinając przepełnioną walizkę.
— Kupiony w czasie, kiedy byłaś żoną taty. Czyli był częścią wspólnego majątku. Połowa należy do mnie.
Podniosłam gwałtownie głowę. Z oburzenia aż pulsowało mi w skroniach.
— Kupiłam go sama, rok temu, za własne pieniądze. Mam na to rachunek.
— Ale kupiłaś go podczas małżeństwa! — powtórzył z naciskiem. — Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę. Mogę natychmiast zadzwonić na policję i powiedzieć, że wynosisz kosztowne rzeczy z mieszkania zmarłego ojca. Później będziesz tłumaczyć na komisariacie, co jest twoje, a co nie.
Długo patrzyłam mu w twarz.
Na jego szyi błyszczał złoty łańcuszek, który podarowałam mu na szesnaste urodziny. Na nogach miał sportowe buty warte dwadzieścia tysięcy złotych. Zamówiłam je miesiąc wcześniej, bo Kacper wciąż narzekał, że wstydzi się pokazywać znajomym w starej parze.
A teraz ten sam człowiek groził mi policją z powodu laptopa kupionego za moje pieniądze.
Bez słowa wyjęłam komputer z torby i położyłam go na łóżku.
— Udław się nim.
— No i świetnie — uśmiechnął się z satysfakcją. — Klucze zostaw na szafce. I pośpiesz się. Musimy jeszcze zamówić ekipę sprzątającą. Po tobie wszystko tu pachnie starością.
Podniosłam walizkę i wyszłam na korytarz.
Natalia stała przed lustrem i poprawiała pomadkę.
— Wszystkiego dobrego, pani Anno — powiedziała przesłodzonym tonem. — Proszę się jakoś trzymać.