— Kaśka, nie musisz już pakować kostiumów kąpielowych. Krem z filtrem też odłóż, nie będzie nam potrzebny. Właściwie niczego więcej nie składaj. Zamknij walizkę i schowaj ją z powrotem na szafę.
Katarzyna zamarła na środku sypialni, ściskając w dłoniach jaskrawożółty kapelusz jednego z synów.
Przez kilka sekund stała bez ruchu. Potem powoli wyprostowała się nad otwartą walizką, która zajmowała niemal połowę małżeńskiego łóżka. Jej szerokie poły wyglądały jak ogromne usta, do których przez cały wieczór wkładała wszystko, co mogło być potrzebne podczas długo wyczekiwanego wyjazdu.
W środku leżały już równo ułożone szorty bliźniaków, lekkie letnie sukienki, koszulki oraz kąpielówki Michała, kupione tydzień wcześniej na wyprzedaży.
Do odlotu pozostawało niewiele ponad dwanaście godzin. Samochód na lotnisko Katarzyna zamówiła na czwartą rano. W mieszkaniu unosiła się ta szczególna atmosfera podróży — nawet powietrze zdawało się pachnieć walizkami, drogą i bliskością morza.
— Michał, bardzo zabawne — powiedziała, próbując się uśmiechnąć, choć drgnęły jej usta.
Położyła dziecięcy kapelusz na starannie złożonych koszulkach.
— Chcesz mnie rozśmieszyć, żebym przestała się denerwować? I tak jestem na granicy wytrzymałości. Kuba od rana kaszle, boję się, że rozchoruje się przed lotem. Lepiej idź jeszcze raz sprawdzić dokumenty.
Michał stał w drzwiach, opierając ramię o framugę.
Na pierwszy rzut oka wyglądał spokojnie i rzeczowo. Katarzyna znała go jednak od siedmiu lat i doskonale rozpoznawała jego zachowanie.
Mocno skrzyżował ręce na piersi, jakby chciał ukryć dłonie. Miał na sobie starą domową koszulkę, lecz jego twarz wydawała się obca — napięta i poważna.
Wyglądał jak człowiek, który przyszedł przekazać złą wiadomość.
Najbardziej niepokoiło ją to, że unikał jej wzroku i uporczywie patrzył na listwę przypodłogową.
— Nie żartuję, Kaśka — powiedział sucho. — Tu nie ma żadnego żartu. Nigdzie nie lecimy. Pół godziny temu odwołałem hotel i zleciłem zwrot biletów. Samochód też odwołałem.
Katarzyna poczuła, jakby ktoś nagle wyłączył w niej światło.
Wszystkie emocje zniknęły. Zostało tylko zimne, niemal paraliżujące niedowierzanie.
Powoli usiadła na brzegu łóżka, prosto na wyprasowanych koszulach.
Nie potrafiła pojąć jego słów. To, co się działo, przypominało absurdalny sen, z którego za chwilę powinna się obudzić.
— Co znaczy: „odwołałeś”? — zapytała cicho. — Michał, ty w ogóle słyszysz, co mówisz? Przygotowywaliśmy ten wyjazd przez cały rok. Odkładaliśmy każdą wolną złotówkę. Chłopcom potrzebne jest morskie powietrze, przecież wiesz, co powiedział pulmonolog. Bilety były bezzwrotne. Możemy stracić ogromne pieniądze.
— Niczego nie stracimy, jeśli wreszcie zaczniemy myśleć rozsądnie, zamiast kierować się samymi emocjami — odpowiedział Michał.
Odkleił się od framugi i wszedł do pokoju, ale nie zbliżył się do łóżka.
— Przemyślałem nasze priorytety. To nie jest moment na bezmyślne wydawanie pieniędzy. Wszystko drożeje, sytuacja jest niepewna, a my zamierzaliśmy wyrzucić dwieście pięćdziesiąt tysięcy na tydzień plaży, piasku i hotelowych atrakcji. To nie wypoczynek, tylko finansowa nieodpowiedzialność. Zwykła niedojrzałość, Katarzyno.
— Niedojrzałość? — Kobieta gwałtownie się podniosła.
W jej głosie nie było już zagubienia.
— Troska o zdrowie własnych dzieci to niedojrzałość? Mój pierwszy prawdziwy urlop od trzech lat to niedojrzałość? I gdzie są pieniądze? Skoro odwołałeś rezerwację, część środków powinna wrócić. Gdzie są nasze oszczędności?
W tej samej chwili z kuchni dobiegł metaliczny brzęk łyżeczki uderzającej o porcelanową filiżankę.
Po chwili rozległy się powolne, szurające kroki.
W drzwiach stanęła Halina.
Teściowa trzymała w dłoniach kubek gorącej kawy. Na jej twarzy widniał zwyczajny, pełen wyższości wyraz osoby przekonanej, że właśnie uchroniła wszystkich przed katastrofą.
Jeszcze godzinę wcześniej tłumaczyła swoją wizytę chęcią zobaczenia wnuków przed ich wyjazdem.
— Po co tak ostro mówisz do Kasi, Michałku? — odezwała się łagodnie. — Ona po prostu jeszcze nie potrafi patrzeć szerzej. Chce przyjemności natychmiast, dokładnie jak konik polny z bajki.
Spojrzała na Katarzynę.
— To typowe dla kobiet: wydać wszystko na ubrania, rozrywki i podróże, a potem zostać bez grosza. My, ludzie starej daty, myślimy o podstawach. O tym, co będzie jutro.
Katarzyna kilkakrotnie przeniosła wzrok z teściowej na męża.
I nagle wszystko stało się jasne.
Dziwne telefony Michała, po których zamykał się w łazience.
Niespodziewany przyjazd Haliny właśnie w przeddzień wylotu.
Długie, przyciszone rozmowy w kuchni, gdy Katarzyna usypiała dzieci.
Oni wszystko ustalili wcześniej.
Czekali do ostatniego wieczoru, kiedy walizki były niemal spakowane, a chłopcy zasnęli z myślą o morzu.
— Michał — powiedziała, zwracając się wyłącznie do męża, jakby Haliny w ogóle nie było w pokoju. — Gdzie są pieniądze za wyjazd? Te dwieście pięćdziesiąt tysięcy, które odkładaliśmy przez cały rok?
Michał nabrał głęboko powietrza i w końcu spojrzał jej w oczy.