Oliwia przekazała klucze bez jednego pytania. Po prostu włożyła pęk do dłoni Darii, zacisnęła jej palce i powiedziała:
— Zamieszkajcie tutaj, ile będzie trzeba.
Stało się to tydzień po ślubie.
Mieszkanie było niewielkie, ale przytulne i ciepłe. Z dwóch okien widać było podwórko, a stary parkiet skrzypiał tylko w jednym miejscu — tuż przy progu. Daria zawiesiła świeże firanki, a Michał wniósł z samochodu kartony.
— Oliwia na pewno nie ma nic przeciwko? — zapytał, ustawiając książki na półce.
— Sama nam to zaproponowała. Teraz mieszka u Piotra, tak jest jej wygodniej. Powiedziała, żebyśmy korzystali z mieszkania, dopóki nie staniemy na własne nogi.
— Twoja siostra to naprawdę wspaniała osoba.
— Wiem — uśmiechnęła się Daria. — Dlatego będziemy dbać o każdy kąt.
Pierwszy miesiąc minął im spokojnie. Chodzili spać późno, długo jedli śniadania i powoli uczyli się wspólnego życia. Michał czasem zapominał zgasić światło w przedpokoju, a Daria zostawiała wilgotny ręcznik na oparciu krzesła. Z takich drobiazgów, pozornie nieważnych, tworzyła się ich codzienność.
Elżbieta zadzwoniła w trzecim tygodniu. Jej głos był miękki i ciepły — dokładnie taki, jaki stawał się zawsze, gdy czegoś potrzebowała.
— Michałku, przyjechalibyście w sobotę. Napijemy się herbaty, porozmawiamy. Prawie wcale cię nie widuję.
— Dobrze, mamo. Przyjedziemy — odpowiedział bez wahania.
Daria nie zaprotestowała. W tamtym czasie starała się z nikim nie spierać. Chciała się wszystkim spodobać, chciała, by nowe życie układało się łagodnie i bez zgrzytów. Szczerze wierzyła, że jeśli pozostanie otwarta i serdeczna, rodzina męża z pewnością ją zaakceptuje.
Pierwsza wizyta przebiegła bez żadnych nieprzyjemności. Teściowa nakryła do stołu, ustawiła filiżanki i pokroiła cytrynę w cienkie plasterki. Rozmawiali o pogodzie, remoncie i sąsiadach. Daria słuchała uważnie, przytakiwała i od czasu do czasu dodawała coś uprzejmie.
— Jaka z ciebie cudowna synowa — powiedziała Elżbieta, odprowadzając ich do drzwi. — Przyjeżdżajcie częściej.
Daria uśmiechnęła się do niej. Naprawdę szczerze.
Przy czwartej wizycie ton rozmów zaczął się zmieniać. Początkowo prawie niezauważalnie, jak cienka rysa na ścianie, której człowiek nie dostrzega, dopóki nie zacznie się rozchodzić.
— Dario, pewnie o tym nie wiesz, ale Michał przywykł, że prasuje się jego koszule, zaczynając od lewego rękawa. Ja zawsze robiłam to właśnie tak.
— Dobrze, będę pamiętać — odpowiedziała Daria.
Za piątym razem Elżbieta powitała ich z notesem w dłoni. W czasie rozmowy coś w nim zapisywała, a potem zamykała zeszyt i chowała go do szuflady. Daria to zauważyła, jednak nie skomentowała.
— Gotujesz mu zupę? — zapytała Elżbieta, dolewając herbaty.
— Gotuję. Nie tylko zupę.
— Ciepła zupa powinna być codziennie. Mężczyzna bez porządnego, gorącego posiłku przestaje być mężczyzną, a staje się jakimś nieporozumieniem.
— Z jedzeniem u nas wszystko jest w porządku, proszę pani.
— Wcale w to nie wątpię — uśmiechnęła się teściowa. — Tylko przypominam.
Michał w takich chwilach milczał. Nie dlatego, że przyznawał matce rację. Po prostu nie słyszał ukrytego znaczenia jej słów. Dla niego były to zwykłe rozmowy przy rodzinnym stole. Daria również nie zamierzała jeszcze niczego wyjaśniać.
Podczas szóstej wizyty Elżbieta zaprosiła swoją siostrę. Teresa przyjechała z sąsiedniej dzielnicy, usiadła w fotelu przy oknie i zaczęła przyglądać się Darii tak, jak ogląda się rzecz wystawioną na sprzedaż.
— To ta Daria? — zapytała, nawet nie patrząc na dziewczynę wprost.
— Ta sama — odparła Elżbieta.
— Taka drobna. Daje sobie radę?
— Na razie. Właśnie na razie.
Daria siedziała wyprostowana i patrzyła na obie kobiety. W środku zaczynało w niej twardnieć coś, czego wcześniej nie znała, ale postanowiła dać im jeszcze jedną szansę. Ostatnią.
— Pani Elżbieto — powiedziała spokojnie — jeśli ma pani do mnie jakieś pytania, może pani zadać je bezpośrednio. Siedzę obok.
— Boże, jakież my się zrobiły drażliwe — Teresa uniosła brwi. — Elżbieta, twoja synowa ma charakterek.
— Nic nie szkodzi. Poradzimy sobie — odparła Elżbieta, znów przywołując na twarz ten sam sztuczny uśmiech.
W samochodzie Daria milczała aż do chwili, gdy dotarli do domu. Michał trzy razy zerknął na nią ukradkiem, ale nie odważył się zapytać, co się stało. Wiedział, że kiedy żona tak nagle cichnie, w jej głowie dzieje się coś ważnego.
— Zauważyłeś, że mówiła o mnie w trzeciej osobie? — zapytała w końcu, gdy weszli do mieszkania.
— Kto? Ciotka Teresa? Ona zawsze taka jest. Nie bierz tego do siebie.
— Michał, ona omawiała mnie, jakbym była meblem. A twoja matka chętnie jej w tym pomagała.
— Dario, one są ze starszego pokolenia. Po prostu tak rozmawiają.
— Przyzwyczajenie nie usprawiedliwia wszystkiego — Daria zdjęła kurtkę i powiesiła ją na haczyku. — Ale jeszcze poczekam. Może rzeczywiście źle to odebrałam.
Czekała jeszcze dwa tygodnie.
Siódma wizyta okazała się ostatnią.