Klucz zazgrzytał w zamku dokładnie tak samo jak każdego wieczoru przez ostatnie trzy lata. Agnieszka oderwała wzrok od książki i uśmiechnęła się do męża, który zdejmował buty w przedpokoju.
— Cześć, kochanie. Jak minął dzień?
Marek wszedł do salonu i usiadł obok niej na brzegu kanapy. Od razu zauważyła napięcie w jego ruchach. Nie pocałował jej, jak robił to zwykle. Zamiast tego milcząco utkwił wzrok w oknie.
— Posłuchaj, Agnieszko… Musimy porozmawiać.
Zamknęła książkę i odwróciła się w jego stronę. W brzuchu poczuła nieprzyjemne ukłucie. Przez lata małżeństwa nauczyła się rozpoznawać chwilę, w której nadchodzi coś złego.
— O czym?
— Dzwoniła dziś mama. Mają… poważne problemy.
Agnieszka czekała na ciąg dalszy. Teściowa rozmawiała z synem co tydzień, lecz wcześniej Marek nigdy nie traktował jej telefonów jak zapowiedzi wielkiego wydarzenia.
— W skrócie chodzi o to, że muszą pilnie się przeprowadzić. Dom został już sprzedany, a odpowiedniego mieszkania nadal nie znaleźli. Jedno jest za drogie, inne im nie odpowiada. Mama zapytała… — zawahał się — czy mogliby przez jakiś czas zamieszkać u nas.
— U nas? — powtórzyła Agnieszka. — W tym mieszkaniu?
— Tak. Mamy przecież trzy pokoje. Jakoś się pomieścimy.
Agnieszka poczuła, jak napinają jej się ramiona.
Mieszkanie należało do niej. Kupiła je za pieniądze, które odkładała przez wiele lat jeszcze przed ślubem, a także za spadek po babci. Po ślubie Marek po prostu wprowadził się do żony. Jego nazwiska nie było w żadnym dokumencie dotyczącym nieruchomości.
— Marku, to mieszkanie nie jest z gumy. Cztery dorosłe osoby będą tu mieszkały w ogromnym ścisku.
— Dlaczego cztery? — zapytał szczerze zdziwiony. — Będziemy we troje: ja, mama i tata.
Agnieszka poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.
— A ja?
Marek w końcu na nią spojrzał.
W jego oczach dostrzegła coś, czego dotąd nigdy tam nie widziała. Zimną, nieustępliwą decyzję.
— Aga, rodzice są już starsi i naprawdę jest im teraz ciężko. Ty jesteś młoda, bez problemu znajdziesz sobie jakieś miejsce. Masz przecież przyjaciółki.
— Zaczekaj — powiedziała, podnosząc się z kanapy. — Chcesz, żebym opuściła własne mieszkanie?
— Nie na zawsze. Tylko na miesiąc albo dwa, dopóki rodzice nie znajdą czegoś odpowiedniego.
— Mam wyprowadzić się z własnego domu — powtórzyła powoli — z mieszkania, które kupiłam za własne pieniądze.
Marek skrzywił się, jakby powiedziała coś niestosownego.
— Dlaczego od razu sprowadzasz wszystko do pieniędzy? Jesteśmy rodziną. Bliscy powinni sobie pomagać.
— Rodziną — powtórzyła cicho. — To ciekawe. Gdzie była ta rodzinna więź, kiedy twoi rodzice przez trzy lata ostentacyjnie odmawiali odwiedzin u nas? Gdzie się podziewała, kiedy twoja matka przy każdym spotkaniu sugerowała, że do ciebie nie pasuję?
— Przesadzasz. Oni po prostu mają konserwatywne poglądy.
— Konserwatywne — przytaknęła. — Tak bardzo, że nie chcieli przekroczyć progu mieszkania kupionego przez kobietę. A teraz nagle ten sam lokal okazał się dla nich całkiem odpowiedni.
Marek wstał, podszedł do okna i odwrócił się do żony plecami.
Zapadła długa cisza.
Agnieszka czekała, czując, jak w jej wnętrzu powoli narasta coś chłodnego i ostrego.
— To moi rodzice — odezwał się w końcu. — I naprawdę znaleźli się w trudnej sytuacji. Ojca zwolniono, emerytury im nie wystarczają. Dom musieli sprzedać szybko i niemal za bezcen, bo mama potrzebowała pieniędzy na leczenie.
— Dlatego mam oddać im swoje mieszkanie?
— Nie oddawać na zawsze. Po prostu na pewien czas usunąć się na bok.
— Usunąć się na bok — powtórzyła Agnieszka. — Bardzo wygodne określenie. A jeśli za dwa miesiące powiedzą, że nadal nie znaleźli odpowiedniego lokum?
— Chyba nie wyrzucisz starszych ludzi na ulicę.
W Agnieszce coś nagle się przełączyło.
Niespodziewanie zobaczyła całą sytuację z dystansu. Wszystkie drobne, wcześniej niezrozumiałe szczegóły połączyły się w jeden wyraźny obraz.
— To było zaplanowane — powiedziała cicho. — Ten plan istniał od początku, prawda?
— O czym ty mówisz?
— Nie ożeniłeś się ze mną. Ożeniłeś się z moim mieszkaniem.
Marek gwałtownie się odwrócił.
— Nie opowiadaj bzdur.
— Bzdur? — Zaśmiała się gorzko. — Przypomnijmy sobie, jak to się zaczęło. Przez trzy miesiące zabiegałeś o każde spotkanie. Byłeś niezwykle romantyczny: kwiaty, restauracje, wyznania. A kiedy tylko zgodziłam się zostać twoją żoną, nagle okazało się, że wspólne kupno mieszkania byłoby zbyt drogie i rozsądniej będzie zamieszkać u mnie. Oczywiście tylko tymczasowo.
— To naprawdę było rozsądne.
— Owszem — przyznała. — Bardzo wygodne i wyjątkowo opłacalne rozwiązanie. Od trzech lat mieszkasz za darmo w moim mieszkaniu. To ja płacę rachunki. Ja finansuję remonty. Ja kupuję meble. A ty po prostu tutaj jesteś.
— Pracuję i przynoszę wypłatę do domu.
— Na co ją wydajesz? Na jedzenie, które sam jesz? Na swoje ubrania? Na paliwo do własnego samochodu? — Podeszła bliżej. — Wiesz, co jest najbardziej interesujące? Ani razu nie zaproponowałeś kredytu hipotecznego, choć jako pracownik banku wielokrotnie mogłeś dostać korzystne warunki. Nigdy nie zacząłeś rozmowy o kupnie wspólnego mieszkania. Ciekawe, dlaczego?