Krystyna właśnie układała książki na nowych półkach, kiedy w przedpokoju rozległ się natarczywy dzwonek. Ktoś naciskał przycisk kilka razy z rzędu, jakby oczekiwał, że drzwi zostaną otwarte natychmiast.
— Krysiu, otwórz, proszę. To pewnie mama — powiedział Jan, wychodząc z kuchni ze ściereczką przewieszoną przez ramię.
Helena przekroczyła próg i nawet nie zdążyła się przywitać. Od razu zaczęła lustrować mieszkanie. Jej wzrok przesuwał się po ścianach, meblach i dodatkach z taką dokładnością, jakby oglądała lokal wystawiony na sprzedaż i zamierzała znaleźć w nim każdą możliwą wadę.
— No, wreszcie udało mi się do was zajrzeć — oznajmiła teściowa, zdejmując buty. — Ale dlaczego ustawiliście kanapę właśnie tutaj? Przy oknie wyglądałaby o wiele lepiej.
— Sprawdzaliśmy różne ustawienia — spokojnie odpowiedziała Krystyna, nadal zajmując się książkami. — W tym miejscu jest wygodniej. Słońce nie odbija się w telewizorze.
— Oczywiście, to wy jesteście gospodarzami — westchnęła Helena z miną osoby, która nie zamierzała się z tym pogodzić. — Ja jednak zrobiłabym wszystko inaczej. W końcu mam więcej doświadczenia.
Nowe mieszkanie małżonkowie kupili zaledwie miesiąc wcześniej. Było to jasne, przestronne lokum z dwiema sypialniami w świeżo wybudowanym osiedlu na obrzeżach dużego miasta. Wysokie sufity, szerokie okna i dużo światła — dokładnie tak wyobrażała sobie swój przyszły dom Krystyna.
Zakup stał się możliwy dzięki jej babci. Dwa lata wcześniej starsza kobieta zmarła, zapisując wnuczce mieszkanie w centrum. Krystyna sprzedała odziedziczoną nieruchomość, a całą uzyskaną kwotę, co do ostatniej złotówki, przeznaczyła na zakup nowego lokum.
Niedługo przed transakcją Jan dostał awans. Zarabiał około siedmiu tysięcy złotych miesięcznie. Przy takiej cenie mieszkania jego pensja nie wystarczała jednak, by samodzielnie uzyskać odpowiedni kredyt. Dlatego małżonkowie postanowili wykorzystać pieniądze Krystyny.
Wtedy nawet przez chwilę nie rozważali podziału własności. Skoro całość została opłacona ze środków żony, mieszkanie zapisano na jej nazwisko. Oboje uznali to za całkowicie naturalne.
Pierwsze miesiące mogły minąć w nowym domu spokojnie i szczęśliwie, gdyby nie Helena.
Teściowa nie potrafiła zaakceptować, że w tym mieszkaniu decyzje podejmuje jej synowa. Niezależność Krystyny drażniła ją znacznie bardziej niż kolor ścian, rodzaj podłogi czy ustawienie mebli.
— Janku, wytłumacz mi jedną rzecz — pytała niemal przy każdej wizycie. — Kto wymyślił ten remont? Kto wybrał tapety? A podłogę?
— Mamo, wszystko ustalaliśmy razem — odpowiadał Jan, próbując jak najszybciej zakończyć rozmowę.
— Macie dość osobliwy gust — wzdychała Helena, poprawiając firankę, która jej zdaniem wisiała zdecydowanie za nisko.
Z czasem wizyty teściowej stały się stałym elementem ich życia.
Krystynę najbardziej irytowało to, że Helena nigdy nie zapowiadała swojego przyjazdu. Potrafiła pojawić się w sobotni poranek, zadzwonić do drzwi wieczorem po pracy albo wejść w środku dnia, kiedy synowa miała inne plany.
Zazwyczaj przynosiła torbę zakupów i mówiła, że postanowiła trochę zatroszczyć się o młodych. Jednak gdy tylko odwiesiła płaszcz, zaczynała się prawdziwa kontrola.
Przekładała talerze i kubki w kuchni, przestawiała słoiczki z przyprawami, pouczała Krystynę, jak należy prasować koszule Jana, a przy okazji zawsze znajdowała coś niewłaściwego w przygotowanym przez nią jedzeniu.
Pewnego dnia zastała Krystynę przy kuchence. Stanęła za jej plecami i zajrzała do patelni.
— Ziemniaki smażysz zupełnie nie tak — stwierdziła. — Najpierw trzeba mocno rozgrzać tłuszcz i zacząć na dużym ogniu. Dopiero później zmniejsza się temperaturę.
— Dziękuję za radę, pani Heleno — odpowiedziała powściągliwie Krystyna. — Mnie odpowiada mój sposób.
— I właśnie to jest twój największy problem! — prychnęła teściowa. — Wszystko robisz po swojemu. Czasami warto posłuchać kogoś starszego, kto przeżył więcej i trochę zna się na życiu.
W takich chwilach Jan zwykle gdzieś znikał.
Nagle musiał odebrać telefon służbowy, coś sprawdzić w drugim pokoju albo przypominał sobie o pilnym zadaniu. Jeśli nie miał dokąd wyjść, milczał, licząc na to, że matka i żona same się porozumieją.
Po jednej z wyjątkowo męczących wizyt Krystyna postanowiła z nim porozmawiać.
— Janku, może wyjaśnisz mamie, że przed przyjazdem powinno się chociaż zadzwonić? — zapytała, gdy drzwi za Heleną wreszcie się zamknęły.
— Krysiu, dlaczego tak to przeżywasz? — Jan wzruszył ramionami. — Przecież ona nie chce źle. Tęskni za nami, martwi się i próbuje pomóc.
— Pomoc zaczyna się od pytania, czy jest potrzebna. Twoja mama przychodzi bez zapowiedzi i urządza się tutaj, jakby mieszkała razem z nami.
— Tylko znowu nie zaczynaj — poprosił zmęczonym głosem, pocierając czoło. — Daj jej trochę czasu. Przyzwyczai się, że prowadzimy własne życie.
Mijały jednak tygodnie, a nic się nie zmieniało.
Przeciwnie — ingerencja Heleny stawała się coraz bardziej nachalna. Teściowa nie ograniczała się już do krytykowania codziennych zwyczajów synowej. Coraz częściej próbowała rozmawiać z Janem na osobności.