— Pani Tereso, naprawdę proszę cofnąć nogę z progu — powiedziała Anna zupełnie spokojnie, z ledwie widocznym uśmiechem. — Bo jeśli zamknę drzwi, przytrzasnę pani stopę, a potem przez tydzień będzie pani smarować siniak maściami.
Stała w wejściu do mieszkania w domowym fartuchu, z rękami mocno skrzyżowanymi na piersi. Całą swoją postawą dawała do zrozumienia, że tym razem teściowa nie wedrze się do środka, choćby próbowała wszystkich możliwych sposobów.
— Anno, czy ty w ogóle postradałaś rozum?! — oburzyła się Teresa, w ostatniej chwili łapiąc za uchwyty dwóch ciężkich walizek na kółkach. — Jechałam trzy godziny zatłoczonym pociągiem! Mam ciśnienie sto sześćdziesiąt na sto! Piotr jest w domu?! Piotrusiu! Wyjdź natychmiast! Twoja żona nie chce nawet wpuścić własnej matki na próg!
— Piotr jest teraz w łazience — odparła Anna, ani drgnąwszy. — Więc krzyczenie na całą klatkę schodową nic pani nie da. Pani Jadwiga z mieszkania obok już trzy razy zaglądała przez wizjer. Zna ją pani: jeszcze chwila hałasu i zadzwoni po administrację albo po policję. To pani, Tereso, piętnaście lat temu wyznaczyła granice naszej relacji. Przebiegają dokładnie tutaj, przed tymi drzwiami. Dalej pani uprawnienia nie sięgają.
— Jakie znowu uprawnienia?! Jakie granice?! — Teściowa niemal zachłysnęła się oburzeniem. Nerwowo poprawiła starannie ułożone włosy i jaskraworóżową szminkę. — Przyjechałam do własnego syna! Na tydzień! Chcę zobaczyć, jak rosną moje jedyne wnuki! Czy już nawet do nich nie mam prawa?
— Wnuki mają się świetnie — odpowiedziała Anna z łagodnym uśmiechem. — Zuzanna zakwalifikowała się wczoraj do wojewódzkiego etapu olimpiady chemicznej, a Kuba po raz pierwszy sam zrobił stołek. Bardzo solidny, swoją drogą. Myślę, że utrzymałby nawet jedną z pani walizek. Tylko z tymi osiągnięciami ma pani mniej więcej tyle wspólnego co ja z zawodami w łyżwiarstwie figurowym.
— Nie zawracaj mi głowy! — Teresa podniosła głos i spróbowała przecisnąć się ramieniem przez wąską szparę. — Piotr! Do kogo ja mówię? Wyjdź natychmiast!
Z głębi korytarza dobiegł odgłos szybkich kroków. Po chwili pojawił się potargany Piotr, wycierając mokre ręce frotowym ręcznikiem. Gdy zobaczył matkę z walizkami i żonę, która zagradzała przejście, ciężko westchnął, zamknął na moment oczy i potarł skroń.
— Mamo? Przecież pisałaś mi na komunikatorze, że przyjedziesz dopiero w piątek wieczorem…
— Piotrusiu! Nareszcie! — jęknęła Teresa, teatralnie przykładając dłoń do piersi. — Wytłumacz swojej żonie, jak należy traktować własną matkę! Nie chce mnie wpuścić! Po podróży ledwo stoję, bolą mnie plecy, taszczyłam dwie ogromne walizki, a ona urządza tu prawdziwą barykadę! Ośmiesza mnie przed całym budynkiem!
Piotr bezradnie spojrzał na żonę.
— Aniu, no rzeczywiście… Mama dopiero przyjechała. Może pozwolimy jej chociaż postawić rzeczy w przedpokoju i napić się herbaty? Potem usiądziemy i spokojnie porozmawiamy.
Anna bardzo powoli odwróciła głowę w jego stronę.
W jej spojrzeniu było tyle lodowatego spokoju, że Piotr odruchowo cofnął się o pół kroku i uniósł ręcznik, jakby mógł nim zasłonić się przed nadchodzącą burzą.
— Piotrze, kochanie — odezwała się wyjątkowo łagodnym tonem. — Przypomnij mi, proszę, jaki mamy dziś dzień?
— Dwudziesty ósmy sierpnia… — wymamrotał niepewnie. Już doskonale wiedział, do czego prowadzi ta rozmowa.
— Świetnie. Pamięć nadal ci służy. A teraz spróbuj sobie przypomnieć, co ważnego wydarzyło się dokładnie piętnaście lat temu, dwudziestego ósmego sierpnia dwa tysiące jedenastego roku.
Piotr przełknął ślinę i spuścił wzrok.
— Braliśmy ślub…
— Wspaniale! — Anna klasnęła trzy razy, wyraźnie i głośno. — Właśnie. Nasz ślub. Ten sam, który twoja ukochana mama postanowiła demonstracyjnie zignorować. Może przypomnisz sobie również, co przysłała nam zamiast życzeń, prezentu i swojej obecności przy jedynym synu w tak ważnym dniu?
— Anno, ile można?! To było piętnaście lat temu! — natychmiast wtrąciła się Teresa. — Przez cały ten czas kisiłaś w sobie urazę? Dorosła kobieta, dwoje dzieci, rodzina, własne mieszkanie — wszystko ci się układa, a ty wciąż wracasz do dawnych pretensji! Nie wstyd ci przed mężem?
— To nie jest uraza, pani Tereso — odpowiedziała Anna stanowczo. — To skutek pani decyzji. Wysłała nam pani wtedy telegram z trzema słowami: „Zobaczymy, ile wytrzymacie”. A sama pojechała do Krynicy-Zdroju pić wodę mineralną, bo zwyczajna Anna z Lublina, bez bogatych rodziców i warszawskiego mieszkania, nie była według pani godna pańskiego cennego Piotrusia. Opowiadała pani wszystkim krewnym, że noga pani nie postanie na naszym „wiejskim przedstawieniu”, a małżeństwo rozpadnie się najpóźniej po trzech miesiącach.
— Miałam wtedy ciężki kryzys nadciśnieniowy! — Teresa ponownie przycisnęła dłoń do piersi. — Lekarze zabronili mi się denerwować, przeżywać i uczestniczyć w takich uroczystościach!