Po kolacji Martyna bez słowa zebrała ze stołu filiżanki i zaniosła je do kuchni. Teresa nawet nie drgnęła, żeby jej pomóc. Z przejęciem opowiadała krewnym, że Wioletta „do wszystkiego doszła sama”, podczas gdy Martyna — jak zwykła mówić — przez całe życie tylko biegała po szpitalnych korytarzach z wiadrem i mopem.
Adrian siedział obok matki i uparcie wpatrywał się w swój talerz.
Zazwyczaj po takich rodzinnych spotkaniach Martyna po cichu zbierała rzeczy i jechała do pracy. Od dawna nauczyła się przełykać upokorzenia. Tym razem jednak, gdy stała już przy drzwiach wejściowych, nagle się zatrzymała.
— Pani Tereso — powiedziała spokojnie — mogę prosić panią na chwilę?
Teściowa uniosła brwi.
— Co się stało? Znowu usłyszałaś prawdę i się obraziłaś?
— Nie. Chcę tylko prosić, żeby więcej nie nazywała mnie pani salową w obraźliwy sposób.
Przy stole zapadła natychmiastowa cisza.
— Och, jaka delikatna się zrobiłaś! — zakpiła Teresa. — Gdzie pracujesz? W szpitalu. To znaczy, że jesteś salową.
Martyna odczekała moment.
— Jestem lekarką.
— Oczywiście — prychnęła Wioletta. — Teraz każdy, kto założy biały fartuch, uważa się za doktora.
Martyna powoli spojrzała na szwagierkę.
— Akademię medyczną skończyłam czternaście lat temu. Mam najwyższy stopień specjalizacji. A trzy lata temu zostałam dyrektorką wojewódzkiego centrum perinatologii.
Ktoś z rodziny nerwowo odchrząknął.
Teresa wciąż próbowała się uśmiechać, ale uśmiech powoli znikał z jej twarzy.
— Dyrektorką? — powtórzył mężczyzna siedzący na drugim końcu stołu.
— Tak.
Wioletta zmarszczyła czoło.
— Dlaczego nigdy o tym nie słyszeliśmy?
— Bo ani razu o to nie zapytaliście.
Adrian w końcu podniósł wzrok.
— Martyna, po co zaczynasz ten temat właśnie teraz?
Spojrzała na męża.
— Niczego nie zaczynam, Adrian. Właśnie kończę.
Teresa odchyliła się na krześle.
— Załóżmy, że jesteś dyrektorką. I co z tego? Wysokie stanowisko nie czyni jeszcze człowieka dobrym.
— Zgadzam się. Ale praca księgowej również nie czyni Wioletty najmądrzejszą i najbardziej godną podziwu osobą w całej rodzinie.
Szwagierka natychmiast poczerwieniała.
— Co ja mam z tym wspólnego?
— Nic. Chciałam tylko pokazać, jak to jest, gdy przez lata ocenia się człowieka na podstawie wygodnej etykietki.
Martyna sięgnęła po torebkę.
— Muszę już jechać.
— Naturalnie — rzuciła z przekąsem teściowa. — Tak wielkie osoby nie mogą przecież długo siedzieć przy zwykłym rodzinnym stole.
Martyna nie odpowiedziała.
Wyszła z mieszkania, zamknęła za sobą drzwi i po raz pierwszy od dwunastu lat poczuła nie znajomy ból, lecz dziwną ulgę.
Część druga. „Nocą w szpitalu rozpoczęła się walka o życie”
Do centrum perinatologii Martyna dotarła kwadrans przed jedenastą.
W izbie przyjęć czekała już na nią zdenerwowana położna.
— Pani Martyno, mamy pilny przypadek. Pacjentka ma dwadzieścia dziewięć lat, trzydziesty ósmy tydzień ciąży. Ciśnienie dwieście na sto dwadzieścia, wystąpiły drgawki.
Martyna natychmiast się skoncentrowała.
— Gdzie jest pacjentka?
— W gabinecie badań. Kontakt z nią jest utrudniony.
Szybko włożyła fartuch i weszła do środka.
Na wózku leżała młoda kobieta. Miała bladą twarz, a jej mięśnie były napięte. Przy ścianie płakała matka pacjentki.
— Ma na imię Karolina — wyjaśniła położna. — Mąż jest w drodze.
Martyna podeszła do wózka.
— Natychmiast przygotować salę operacyjną. Wezwać anestezjologa i neonatologa. Badania zrobić w trybie pilnym. Siarczan magnezu podać zgodnie z procedurą.
Położna zerknęła na monitor.
— Pani Martyno, tętno dziecka zaczyna spadać.
— W takim razie nie czekamy ani chwili.
Całe piętro ożyło, jakby ktoś nacisnął jeden przycisk.
Pielęgniarki pobiegły po potrzebny sprzęt.
Salowe opróżniały korytarz.
Lekarze kontaktowali się z laboratorium.
Młoda rezydentka Zuzanna stała obok i wyraźnie drżała.
— Pani Martyno, boję się, że popełnię błąd — szepnęła.
Martyna spojrzała na nią uważnie.
— Strach jest normalny. Panika nie może nami kierować. Rób wszystko tak, jak cię uczono.
Dziesięć minut później rozpoczęła się operacja.
Stan Karoliny pogarszał się niemal z każdą sekundą.
Nie udawało się ustabilizować ciśnienia.
Pojawiło się krwawienie wewnętrzne.
Tętno dziecka spadało coraz bardziej.
— Pani Martyno, tętno płodu wynosi czterdzieści!
— Przyspieszamy.
Po kilku minutach salę operacyjną przeszył pierwszy, słaby płacz noworodka.
Zaraz potem ucichł.
— Dziewczynka nie oddycha!
Neonatolog natychmiast przejął dziecko i rozpoczął resuscytację.
Martyna nadal walczyła o życie matki.
— Krwawienie się nasila.
— Krew jest już w drodze.
— Ciśnienie znowu spada!
Martyna wydawała polecenia spokojnym, zdecydowanym głosem.
Każdy obecny na sali wiedział jednak, że tym razem ceną pomyłki mogą być sekundy.
Na korytarzach włączono dodatkowe światła.
Lekarze przyjeżdżali prosto z domów, bo od dawna wiedzieli, że jeśli pani dyrektor wzywa wszystkich w środku nocy, sytuacja musi być naprawdę dramatyczna.
Po czterdziestu minutach dziewczynka zaczęła samodzielnie oddychać.
— Rytm wrócił! — zawołał neonatolog.