„Skoro ci się nie podoba, możesz odejść” — powiedział mąż, przekonany, że żona jak zwykle się podporządkuje. Następnego ranka walizki czekały już przy drzwiach, ale nie należały do niej

— Jutro przyjeżdżają moi znajomi i zostaną przez trzy dni. Ugotujesz, posprzątasz i dopilnujesz, żeby niczego im nie zabrakło — oznajmił Michał, nawet nie odrywając wzroku od tabletu.

Zofia stała przy kuchence i powoli mieszała gęsty, bursztynowy lukier, z którego miały powstać kolejne ozdoby. Skinęła głową bez pośpiechu, jak ktoś, kto zauważa znajomy przeciąg wpadający przez uchylone okno. Na jej palcach zastygła cienka smuga lukru. Rano miała zamienić się w maleńką wieżyczkę z delikatnymi spiralnymi poręczami.

— Dobrze — odpowiedziała spokojnie. — Kto dokładnie przyjeżdża?

Michał w końcu podniósł wzrok znad ekranu.

— Paweł, Tomasz i jeszcze jeden kolega, którego nie znasz. Dlaczego tak na mnie patrzysz? Można by pomyśleć, że wysyłam cię do pracy w kopalni.

— Patrzę, bo nagle postanowiłeś ze mną porozmawiać. To tak rzadkie wydarzenie, że chyba powinnam zapisać datę.

— Bardzo zabawne — mruknął, zaciskając usta. — Zosiu, nie mam nastroju na twoje żarty. Chłopaki oczekują porządnego przyjęcia. Ma być dużo jedzenia, mieszkanie ma lśnić, a łóżka muszą być przygotowane.

Odstawiła rondel z dala od palnika i wytarła dłonie w kuchenną ściereczkę. Na stole leżały równo ułożone piernikowe ściany, które następnego dnia miały zostać połączone w jeden misterny domek. Zofia bez przerwy budowała małe domy na cudze uroczystości, a dla siebie niemal nigdy nie miała już ani czasu, ani ciepła.

— Michał, pracuję dziś do późna. Mam duże zamówienie weselne i muszę jeszcze złożyć cały piernikowy pałac. Mogę przygotować kolację pierwszego wieczoru, ale usługiwanie przez trzy dni czterem dorosłym mężczyznom to dla mnie za dużo.

— Za dużo dla ciebie? — prychnął, podnosząc się z krzesła. — I tak siedzisz w domu. Całe dnie kręcisz się po kuchni. Naprawdę kilka dodatkowych talerzy stanowi taki problem?

— Siedzę w domu — powtórzyła cicho. — Ciekawe podsumowanie mojego życia. Niezwykle trafne i wyczerpujące.

— Nie zaczynaj. Tłumaczę ci to jasno. Przyjeżdżają goście, więc trzeba ich odpowiednio przyjąć. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Poza tym to także dla twojego dobra, bo wszyscy zobaczą, że prowadzimy porządny dom.

Zofia podeszła bliżej i uważnie przyjrzała się jego twarzy. Nie czuła jeszcze złości. Raczej zdumienie i pewną ciekawość. Chciała zrozumieć, czy on naprawdę nie słyszy własnych słów. Jakaś uparta część niej nadal wierzyła, że jeśli mówi się spokojnie, wyraźnie i wystarczająco długo, druga osoba w końcu zacznie słuchać.

— Zaproponuję rozsądny kompromis — powiedziała. — Przygotuję przekąski i główne danie na pierwszy wieczór. Później wy, czterej dorośli ludzie, możecie sami podgrzać jedzenie i po sobie posprzątać. Zgoda?

— Nie — odparł ostro Michał. — Żona zajmuje się gośćmi. Tak to się robi.

— Kto tak zdecydował?

— Wszyscy o tym wiedzą! — podniósł głos. — Co, uważasz się za kogoś wyjątkowego? Żona ma prowadzić dom. Jeśli nie potrafisz, to się naucz.

Zofia przez kilka sekund milczała, obracając ostrożnie w palcach niewielki piernikowy element. Przypomniało jej się zdanie, które kiedyś przeczytała: cierpliwość może być gorzka, ale jej owoce bywają słodkie. Kącik jej ust uniósł się niemal niezauważalnie.

— Dobrze — powiedziała. — Rozumiem. Idź odpocząć. Na pewno jesteś wykończony po całym wieczorze spędzonym na kanapie.

— No widzisz? — z zadowoleniem klepnął się dłońmi w kolana. — Kiedy chcesz, potrafisz mówić rozsądnie.

Wyszedł z kuchni przekonany, że sprawa została załatwiona.

Zofia została pośród miniaturowych ścian, wieżyczek i cukrowych okien. Starannie poukładała niedokończone elementy, przykryła je folią, a potem wyjęła z szafki duży szkicownik. Zwykle rysowała w nim projekty przyszłych piernikowych domków. Tego wieczoru zaczęła tworzyć zupełnie inny plan.

Następnego ranka siedziała w małej kawiarni, w której od prawie dziesięciu lat spotykała się z Kasią. Przed Zofią stygnęła nietknięta niemal cappuccino. Kasia, jak zwykle spóźniona, zdjęła szalik i ciężko opadła na krzesło po drugiej stronie stolika.

— No dobrze, opowiadaj — powiedziała. — Przez telefon brzmiałaś dziwnie. Nie jak w panice, ale wystarczająco blisko, żebym wyszła z domu jeszcze przed śniadaniem.

— Michał zaprosił kolegów na trzy dni. W pakiecie najwyraźniej mają pełne wyżywienie, kucharkę, sprzątaczkę i kelnerkę. Wszystko w jednej osobie. Zgadnij, kto dostał tę rolę.

Kasia zmrużyła oczy i udała, że intensywnie się zastanawia.

— Sam Michał?

— Bardzo śmieszne. Zaproponowałam kompromis: gotuję pierwszego dnia, a potem radzą sobie sami. Usłyszałam, że „tak się to robi”.

— Tylko kto tak robi?

— Wszyscy. Powołał się na zgodną opinię całej ludzkości. — Zofia zaśmiała się sucho. — Stałam z piernikową wieżyczką w ręku, a on wygłaszał wykład o moich obowiązkach żony. Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy tego wszystkiego nie wymyśliłam.

Kasia upiła łyk kawy i odstawiła filiżankę na spodek.

— Zosiu, znam cię od lat. Uśmiechasz się, ale twoje oczy wcale się nie uśmiechają. Co planujesz?