Przez piętnaście lat była moją najlepszą przyjaciółką, a mój brat ukrywał przede mną najważniejszą wiadomość — prawdę odkryłem dopiero po powrocie z naszego wspólnego wyjazdu

Pierwszą rzeczą, jaką znalazłem w walizce mojej najlepszej przyjaciółki, był jaskrawoczerwony sweter.

Drugą okazało się zdjęcie mojego brata, Dawida, klęczącego przed nią na jednym kolanie. Trzy miesiące wcześniej poprosił ją o rękę.

W tym samym momencie Maja dzwoniła do mnie i błagała, żebym nie zaglądał do środka.

Szkoda, że mogę powiedzieć, iż jej posłuchałem.

***

Z Mają przyjaźniliśmy się niemal piętnaście lat.

Poznaliśmy się, kiedy mieliśmy po piętnaście lat. Przeszliśmy razem przez fatalne fryzury, jeszcze gorsze związki, studia, zmiany pracy i wynajem jednego okropnego mieszkania, zanim uznaliśmy, że kochamy się najbardziej wtedy, gdy każde z nas ma własną łazienkę.

Miałem trzydzieści lat, a ona wciąż była pierwszą osobą, do której dzwoniłem, zanim zdążyłem sam zdecydować, co właściwie czuję.

Nasz pięciodniowy wyjazd przyjaciółek miał być prosty i beztroski.

W większości taki właśnie był.

Poza tym, że Maja bez przerwy sprawiała wrażenie, jakby chciała mi coś powiedzieć, lecz za każdym razem w ostatniej chwili się wycofywała.

Pierwszy raz zauważyłem to już pierwszego wieczoru.

Siedzieliśmy na łóżkach w hotelowym pokoju i jedliśmy kolację zamówioną na wynos, kiedy rozświetlił się jej telefon. Maja spojrzała na ekran, a potem uśmiechnęła się nerwowo.

Nie musiałem widzieć wiadomości, żeby wiedzieć, kto napisał.

— Dawid?

Odwróciła telefon ekranem do dołu.

— Eee… być może.

Dawid był moim starszym bratem i od jedenastu miesięcy chłopakiem Mai.

Potrzebowałem trochę czasu, żeby przywyknąć do myśli, że dwoje najbliższych mi ludzi jest razem. Kiedy jednak minął pierwszy tydzień, ich szczęście przestało wydawać mi się czymś, co powinienem komplikować.

— Dawid? — powtórzyłem.

— Jesteście obrzydliwie słodcy — powiedziałem.

Maja złożyła serwetkę na pół. Potem jeszcze raz.

— Naprawdę nie przeszkadza ci, że jesteśmy razem, Michale?

— Maju, minął prawie rok. Gdyby mi to przeszkadzało, wiedziałabyś.

Uśmiechnąłem się.

— Ale jeśli złamiesz mu serce, osobiście się tobą zajmę.

Dopiero wtedy się roześmiała.

***

Dwa dni później, wracając z obiadu, minęliśmy pannę młodą pozującą do zdjęć.

Maja zwolniła kroku.

Szturchnąłem ją ramieniem.

— Tylko nie dostawaj żadnych pomysłów, Majka.

Zaśmiała się zbyt głośno, jak na zwykły żart.

Później, gdy szliśmy obok siebie, zapytała:

— Dziwnie byś się czuł, gdyby między mną a Dawidem naprawdę zrobiło się poważnie?

— Już jest poważnie.

Znowu trąciłem ją łokciem.

— Nie o to mi chodzi, Michale.

— O małżeństwo?

Tym razem przyjrzała mi się uważnie.

Kiedyś sam byłem zaręczony. Skończyło się źle, ponieważ mój były partner przez wiele miesięcy miał wątpliwości, a jednocześnie zapewniał mnie, że wszystko jest w porządku.

Maja wiedziała, że najbardziej nie bolało mnie samo rozstanie. Najgorsze było odkrycie, jak długo byłem jedyną osobą, która nie wiedziała, że nasz związek się rozpada.

Mimo to Dawid i Maja nie byli moją przeszłością.

Dlatego się uśmiechnąłem.

— Byłbym z tobą szczęśliwy.

Uniósłszy brwi, zapytała:

— Naprawdę?

— Oczywiście. Tylko nie każ mi wybierać Dawidowi pierścionka. Kiedyś kupił mi kolczyki w kształcie małych widelczyków.

Maja wybuchnęła śmiechem.

***

Następnego ranka usłyszałem ją rozmawiającą przed drzwiami naszego pokoju.

— Nie, powiedziałam, że to zrobię.

Po chwili dodała:

— Dawid, proszę, nie naciskaj na mnie.

Kiedy wróciła do środka, zapytałem:

— Wszystko w porządku?

Jej twarz natychmiast stężała.

— Czy mogę odbyć jedną rozmowę, żebyście od razu nie robili z niej problemu?

— Jasne.

Westchnęła.

— Przepraszam.

— Nic się nie stało.

Przynajmniej tak wtedy myślałem.

***

Ostatniego wieczoru podzieliliśmy między siebie kawałek czekoladowego ciasta. Maja prawie go nie tknęła.

Przez chwilę oboje milczeliśmy, aż w końcu powiedziała:

— Myślisz czasem, że ukrywamy przed sobą różne rzeczy, bo boimy się zmian?

Podniosłem wzrok.

— To brzmi zaskakująco konkretnie.

Wpatrywała się w talerz.

— A jeśli ktoś zbyt długo zwleka z powiedzeniem ci czegoś ważnego?

— To zależy, czego dotyczy ta rzecz.

— Uważasz, że czasem coś przed sobą ukrywamy?

Otworzyła usta, lecz wtedy zadzwonił mój telefon.

Jan. Mój chłopak. Jedną z jego najlepszych cech było to, że zawsze wiedział, kiedy potrzebuję rozmowy, a kiedy zwyczajnie czyjejś obecności w ciszy.

— Oddzwonię do niego — powiedziałem.

Maja pokręciła głową.

— Odbierz. Naprawdę, nic się nie stanie.

— Jesteś pewna?

— Tak.

Mimo wszystko rozmawiałem krótko. Jan zapytał, jak mija nam ostatni wieczór, powiedział, że uzupełnił jedzenie w lodówce, i kazał mi obiecać, że napiszę do niego, gdy tylko wylądujemy.

— Na pewno wszystko dobrze? — zapytałem jeszcze raz.

Kiedy się rozłączyłem, odwróciłem się do Mai.

— Co chciałaś powiedzieć?

Odsunęła talerzyk.

— Nic. To może poczekać.

— Jesteś pewna?

— Jestem.

Uwierzyłem jej.

***

Kiedy Maja zadzwoniła, klęczałem już przy niewłaściwej walizce.

Samolot wylądował z prawie dwugodzinnym opóźnieniem, a odbiór bagażu zamienił się w kompletny chaos. Przez dłuższą chwilę patrzyliśmy, jak po taśmie przesuwają się niemal identyczne czarne walizki.