Detektyw Kowalska zatrzymała nagranie dokładnie w momencie, gdy Michał otwierał szafkę stojącą obok mojego warsztatowego stołu. Przez kilka sekund w pomieszczeniu panowała zupełna cisza.
Potem nacisnęła przycisk odtwarzania.
Michał wyjął z szafki butelkę i ruszył z nią w stronę domu. Pod drugą pachą trzymał moją apteczkę. W prawym dolnym rogu ekranu widniała godzina 1:14 w nocy — pierwsza noc po tym, jak rozciąłem sobie piętę.
Patrzyłem, jak znika poza zasięgiem kamery zamontowanej przy garażu.
Moje dłonie znowu zaczęły drżeć.
— To była noc, kiedy powiedziałeś, że oczyścił ci ranę? — zapytała detektyw Kowalska.
Skinąłem głową.
— Powiedział, że ją zdezynfekował, zanim poszedł spać.
Kowalska cofnęła nagranie i obejrzała je jeszcze dwa razy. Później otworzyła plik z kolejnej nocy.
Michał pojawił się niemal o tej samej porze.
Znów miał przy sobie tę samą apteczkę.
Otworzył tę samą szafkę.
Wyjął tę samą butelkę.
I ponownie zaniósł ją do domu.
Trzeciej nocy przestałem patrzeć w ekran. Zacząłem obserwować twarz detektyw Kowalskiej.
Nie wyglądała już na zaskoczoną.
Była skupiona, jakby układała w myślach kolejne elementy układanki.
— Proszę włączyć następne nagrania — powiedziała.
Na ekranie pojawił się schemat, o którego istnieniu nie miałem pojęcia.
Każdego wieczoru, kiedy kładłem się spać, Michał wchodził do garażu. Wyjmował butelkę z szafki, zabierał ją do domu, a po kilku minutach wracał. Czasami odkładał ją z powrotem. Innym razem znikała poza kadrem.
Aż szóstej nocy wydarzyło się coś innego.
Michał zatrzymał się w drzwiach garażu i przed odejściem spojrzał na telefon.
Detektyw Kowalska zamroziła obraz.
— Da się powiększyć ekran?
System monitoringu pozwalał przybliżyć nagranie na tyle, by można było zobaczyć telefon trzymany w jego dłoni.
To była rozmowa tekstowa.
Litery pozostawały zbyt małe, żeby odczytać treść, ale nazwa kontaktu u góry ekranu była widoczna.
Nie należała do mnie.
Kowalska zrobiła zdjęcie zatrzymanego obrazu.
— Na oryginalnym nagraniu będziemy mogli sprawdzić więcej — powiedziała.
Wpatrywałem się w nieruchomą sylwetkę mojego męża.
Przez sześć nocy byłem przekonany, że choruję, bo z moim ciałem dzieje się coś złego.
Ani razu nie pomyślałem, że problem może tkwić w osobie, która miała się mną opiekować.
Doktor Marek wrócił, zanim zdążyłem zapytać, co będzie dalej.
Trzymał w ręku wyniki badań materiału pobranego z opatrunku.
— Substancja, którą znaleźliśmy w gazie, odpowiada silnie żrącemu alkalicznemu środkowi czyszczącemu — wyjaśnił. — Może powodować poważne oparzenia chemiczne i niszczyć tkanki. Jeśli taki preparat trafi na istniejącą ranę wielokrotnie, uszkodzenie może się znacznie pogłębić.
Poczułem, jak zaciska mi się gardło.
— Czy to mogło wywołać gorączkę?
Doktor Marek przez chwilę dobierał słowa.
— Gorączka i wygląd pańskiej nogi wskazują na ciężkie zakażenie albo silną reakcję zapalną. Leczymy to intensywnie. Wyniki badań oznaczają jednak również coś jeszcze: rana była wielokrotnie narażana na działanie substancji chemicznej.
Spojrzałem na woreczek z próbką opatrunku.
To, co Michał przedstawiał jako środek antyseptyczny, w rzeczywistości mnie niszczyło.
A to on nakładał ten preparat na moją nogę.
Pielęgniarka poprawiła wenflon, a chwilę później do sali wszedł kolejny lekarz, żeby obejrzeć ciemne przebarwienia wokół kostki. Zaznaczyli granice zmienionego obszaru, aby móc sprawdzać, czy uszkodzenie się nie powiększa.
Po raz pierwszy od tygodnia ktoś naprawdę obserwował mój stan, zamiast mówić, żebym poczekał do następnego dnia.
Detektyw Kowalska wyszła na korytarz, żeby porozmawiać z funkcjonariuszami czekającymi piętro niżej.
Wróciła po kilku minutach.
— Michał nadal domaga się, żeby pana zobaczyć — powiedziała.
Żołądek ścisnął mi się z nerwów.
— Co mówi?
— Twierdzi, że gorączka odebrała panu jasność myślenia. Że się panem opiekował. Że wyszedł pan bez słowa, a on się martwił.
Prawie się roześmiałem.
Nie dlatego, że było w tym coś zabawnego.
Przez siedem dni słuchałem dokładnie takiej wersji rzeczywistości.
Byłem zdezorientowany.
Przesadzałem.
Sam pogarszałem ranę, dotykając jej.
Musiałem poczekać.
Spojrzałem na spuchniętą kostkę.
— Może tu przyjść?
— Nie.
Odpowiedź padła natychmiast.
Detektyw Kowalska pokazała mi kolejne zdjęcie z monitoringu.
— Zanim zrobimy następny krok, chcę wiedzieć, czy ta szafka zwykle jest zamknięta na klucz.
Przyjrzałem się fotografii.
To była metalowa szafka w garażu, którą Michał zawsze nazywał swoją szafką z chemią do sprzątania. Nigdy wcześniej nie interesowałem się tym, co dokładnie w niej przechowuje.
— Nie wiem — odpowiedziałem. — To on zajmuje się porządkiem w garażu. Nigdy nie zaglądałem do jego rzeczy.
— W porządku.
Nie naciskała.
— Ma pan jakiś pomysł, dlaczego trzymałby tam przemysłowy środek czyszczący?
— Nie.
— Czy widział go pan kiedyś używanego w domu?
— Nie.
— Czy kiedykolwiek mówił panu, żeby trzymał się z dala od tej szafki?
Zastanowiłem się.
— Raz. Dawno temu. Powiedział, że w środku są niebezpieczne substancje.