Każdego dnia po pracy znajdowałem w koszu na pranie brudną bieliznę żony — byłem pewien, że mnie zdradza, więc zamontowałem ukrytą kamerę. Kiedy zobaczyłem prawdę, wstydziłem się własnych podejrzeń…

Czy dziesięć lat to dużo, czy może zaledwie chwila? Dla Piotra te lata stały się całym osobnym życiem, zamkniętym między hałasem maszyn stolarskich a cichymi wieczorami w niewielkim mieszkaniu. Martę poznał na weselu wspólnego przyjaciela, Pawła. Piotr był wtedy młodym, wiecznie potarganym chłopakiem, który niedawno zaczął pracę w zakładzie meblarskim. Marta, drobna studentka w lekkiej sukience, wyglądała tak, jakby przypadkiem trafiła między zwyczajnych, zmęczonych ludzi.

Ich znajomość potoczyła się szybko. Najpierw zatańczyli do starego przeboju, później długo spacerowali nocnymi ulicami, a kilka dni potem spotkali się po raz pierwszy w miejskim parku. Nie minął rok, gdy stanęli przed ołtarzem i wymienili obrączki. Wkrótce Marta także znalazła pracę w zakładzie, lecz nie na hałaśliwej hali. Trafiła do czystego działu administracyjnego, do sprzedaży, gdzie zamiast zapachu trocin i lakieru unosiły się aromaty kawy, drogich perfum i świeżo wydrukowanych katalogów.

Piotr naprawdę kochał swój fach. Należał do tych rzadkich rzemieślników, o których mówi się, że mają złote ręce. Rozumiał drewno niemal bez słów, potrafił ujarzmić twardy dąb i wydobyć naturalny rysunek jesionu. Jego życie było uporządkowane i przewidywalne. Aż nadeszła pewna niespokojna jesień.

Wszystko zaczęło się od drobiazgu. Piotr był człowiekiem niezwykle dokładnym, czasami wręcz przesadnie pedantycznym. W każdą sobotę sam robił pranie. W domu mieli cichy podział obowiązków: Marta przygotowywała niedzielny obiad, a on zajmował się praniem i gruntownym sprzątaniem. Pewnego wieczoru, sortując rzeczy zapełniające kosz, nagle znieruchomiał.

Wśród jego roboczych koszulek leżała damska bielizna.

Najpierw znalazł dwie pary. Potem kolejne, a pod nimi jeszcze następne. Piotr doskonale pamiętał, że w poniedziałek kosz był pusty. We wtorek wieczorem pojawiły się w nim dwa komplety bielizny Marty, w środę następne dwa. Do piątku kosz wypełnił się koronką, jedwabiem i bawełną.

„Dlaczego ona przebiera się dwa razy w ciągu jednego dnia pracy?” — pomyślał po raz pierwszy.

Nie zapytał od razu. Postanowił najpierw obserwować. Jednak w następnym tygodniu sytuacja się powtórzyła, a później jeszcze raz. Marta wychodziła rano w jednym komplecie, a wieczorem w koszu zawsze lądowały dwa nowe. Poza tym zachowywała się niemal tak samo jak dawniej. Była spokojna, łagodna i czuła.

Miała trzydzieści dwa lata, ale wciąż zachowała tę lekkość, która oczarowała Piotra na weselu Pawła. Jej sylwetka stała się bardziej kobieca, rysy twarzy wyraźniejsze, a spojrzenie głębsze. Dopiero teraz jej mąż zaczął dostrzegać, że w oczach Marty kryje się coś, o czym mu nie mówi.

Podejrzenie przypomina groźną infekcję. Początkowo jest ledwie zauważalne i wydaje się niegroźne, lecz wystarczy odrobina pożywki, aby zaczęło rosnąć i niszczyć człowieka od środka. Piotr mimowolnie zaczął przyglądać się wszystkim mężczyznom pracującym obok jego żony.

Dział sprzedaży znajdował się w osobnej części budynku administracyjnego. Z Martą pracowało tam trzech mężczyzn. Pierwszy, pan Kazimierz, był tuż przed emeryturą i niemal nigdy nie odrywał wzroku od tabel oraz liczb. Drugi był młodym stażystą, wiecznie pogrążonym we własnych myślach. Trzecim był Michał.

Michał miał około trzydziestu lat. Był wysoki, wysportowany i zawsze nosił idealnie wyprasowaną koszulę. W porównaniu z nim Piotr, którego dłonie pokrywały drobne skaleczenia, zadrapania i pył drzewny, czuł się jak człowiek z zupełnie innego świata. Podczas zebrań Michał patrzył na niego z trudną do zniesienia mieszaniną wyższości i ledwie widocznym uśmiechem. Za każdym razem, gdy Piotr przychodził do biura po dokumenty techniczne, czuł na sobie jego nieprzyjemne spojrzenie.

— Cześć, Piotrek — rzucił kiedyś Michał, nie odrywając wzroku od monitora. — Widziałeś już wszystkie nasze tabelki? No cóż, każdy ma swoje zajęcie.

Marta siedziała przy sąsiednim biurku. Nie podniosła głowy, ale Piotr zauważył, że jej palce na chwilę zastygły nad klawiaturą. A może to tylko jego zazdrość podsuwała mu obrazy, których w rzeczywistości nie było?

Człowiek ogarnięty zazdrością potrafi stworzyć w swojej głowie sceny, które przerażają bardziej niż prawda. Piotr wyobrażał sobie, co mogło dziać się w biurze podczas przerwy obiadowej. Wciąż wracały te same pytania: po co Marcie dwa komplety bielizny dziennie? Czy przebierała się przed spotkaniem z Michałem? A może po nim? Ten pewny siebie mężczyzna coraz częściej pojawiał się w wyobraźni Piotra, swobodnie spacerując po biurze, jakby wszystko wokół należało do niego.

Z czasem Piotr zaczął się od Marty odsuwać. Przestał opowiadać jej o pracy, nowych maszynach i o tym, jak pięknie układał się słój drewna na drzwiach kolejnej szafki. Prawdopodobnie zauważyła zmianę. Coraz częściej się denerwowała, zostawała dłużej w pracy pod pretekstem przygotowywania raportów, a gdy Piotr pojawiał się obok, szybko wygaszała ekran telefonu.