Czy dziesięć lat to dużo, czy może zaledwie chwila? Dla Piotra te lata stały się całym osobnym życiem, zamkniętym między hałasem maszyn stolarskich a cichymi wieczorami w niewielkim mieszkaniu. Martę poznał na weselu wspólnego przyjaciela, Pawła. Piotr był wtedy młodym, wiecznie potarganym chłopakiem, który niedawno zaczął pracę w zakładzie meblarskim. Marta, drobna studentka w lekkiej sukience, wyglądała tak, jakby przypadkiem trafiła między zwyczajnych, zmęczonych ludzi.
Ich znajomość potoczyła się szybko. Najpierw zatańczyli do starego przeboju, później długo spacerowali nocnymi ulicami, a kilka dni potem spotkali się po raz pierwszy w miejskim parku. Nie minął rok, gdy stanęli przed ołtarzem i wymienili obrączki. Wkrótce Marta także znalazła pracę w zakładzie, lecz nie na hałaśliwej hali. Trafiła do czystego działu administracyjnego, do sprzedaży, gdzie zamiast zapachu trocin i lakieru unosiły się aromaty kawy, drogich perfum i świeżo wydrukowanych katalogów.
Piotr naprawdę kochał swój fach. Należał do tych rzadkich rzemieślników, o których mówi się, że mają złote ręce. Rozumiał drewno niemal bez słów, potrafił ujarzmić twardy dąb i wydobyć naturalny rysunek jesionu. Jego życie było uporządkowane i przewidywalne. Aż nadeszła pewna niespokojna jesień.
Wszystko zaczęło się od drobiazgu. Piotr był człowiekiem niezwykle dokładnym, czasami wręcz przesadnie pedantycznym. W każdą sobotę sam robił pranie. W domu mieli cichy podział obowiązków: Marta przygotowywała niedzielny obiad, a on zajmował się praniem i gruntownym sprzątaniem. Pewnego wieczoru, sortując rzeczy zapełniające kosz, nagle znieruchomiał.
Wśród jego roboczych koszulek leżała damska bielizna.
Najpierw znalazł dwie pary. Potem kolejne, a pod nimi jeszcze następne. Piotr doskonale pamiętał, że w poniedziałek kosz był pusty. We wtorek wieczorem pojawiły się w nim dwa komplety bielizny Marty, w środę następne dwa. Do piątku kosz wypełnił się koronką, jedwabiem i bawełną.
„Dlaczego ona przebiera się dwa razy w ciągu jednego dnia pracy?” — pomyślał po raz pierwszy.
Nie zapytał od razu. Postanowił najpierw obserwować. Jednak w następnym tygodniu sytuacja się powtórzyła, a później jeszcze raz. Marta wychodziła rano w jednym komplecie, a wieczorem w koszu zawsze lądowały dwa nowe. Poza tym zachowywała się niemal tak samo jak dawniej. Była spokojna, łagodna i czuła.
Miała trzydzieści dwa lata, ale wciąż zachowała tę lekkość, która oczarowała Piotra na weselu Pawła. Jej sylwetka stała się bardziej kobieca, rysy twarzy wyraźniejsze, a spojrzenie głębsze. Dopiero teraz jej mąż zaczął dostrzegać, że w oczach Marty kryje się coś, o czym mu nie mówi.
Podejrzenie przypomina groźną infekcję. Początkowo jest ledwie zauważalne i wydaje się niegroźne, lecz wystarczy odrobina pożywki, aby zaczęło rosnąć i niszczyć człowieka od środka. Piotr mimowolnie zaczął przyglądać się wszystkim mężczyznom pracującym obok jego żony.
Dział sprzedaży znajdował się w osobnej części budynku administracyjnego. Z Martą pracowało tam trzech mężczyzn. Pierwszy, pan Kazimierz, był tuż przed emeryturą i niemal nigdy nie odrywał wzroku od tabel oraz liczb. Drugi był młodym stażystą, wiecznie pogrążonym we własnych myślach. Trzecim był Michał.
Michał miał około trzydziestu lat. Był wysoki, wysportowany i zawsze nosił idealnie wyprasowaną koszulę. W porównaniu z nim Piotr, którego dłonie pokrywały drobne skaleczenia, zadrapania i pył drzewny, czuł się jak człowiek z zupełnie innego świata. Podczas zebrań Michał patrzył na niego z trudną do zniesienia mieszaniną wyższości i ledwie widocznym uśmiechem. Za każdym razem, gdy Piotr przychodził do biura po dokumenty techniczne, czuł na sobie jego nieprzyjemne spojrzenie.
— Cześć, Piotrek — rzucił kiedyś Michał, nie odrywając wzroku od monitora. — Widziałeś już wszystkie nasze tabelki? No cóż, każdy ma swoje zajęcie.
Marta siedziała przy sąsiednim biurku. Nie podniosła głowy, ale Piotr zauważył, że jej palce na chwilę zastygły nad klawiaturą. A może to tylko jego zazdrość podsuwała mu obrazy, których w rzeczywistości nie było?
Człowiek ogarnięty zazdrością potrafi stworzyć w swojej głowie sceny, które przerażają bardziej niż prawda. Piotr wyobrażał sobie, co mogło dziać się w biurze podczas przerwy obiadowej. Wciąż wracały te same pytania: po co Marcie dwa komplety bielizny dziennie? Czy przebierała się przed spotkaniem z Michałem? A może po nim? Ten pewny siebie mężczyzna coraz częściej pojawiał się w wyobraźni Piotra, swobodnie spacerując po biurze, jakby wszystko wokół należało do niego.
Z czasem Piotr zaczął się od Marty odsuwać. Przestał opowiadać jej o pracy, nowych maszynach i o tym, jak pięknie układał się słój drewna na drzwiach kolejnej szafki. Prawdopodobnie zauważyła zmianę. Coraz częściej się denerwowała, zostawała dłużej w pracy pod pretekstem przygotowywania raportów, a gdy Piotr pojawiał się obok, szybko wygaszała ekran telefonu.