Moja córka zniknęła w noc balu, a ja przez jedenaście miesięcy obwiniałam chłopaka, któremu zabroniłam ją kochać — aż znalazłam jej sukienkę ukrytą w pokoju syna i listy dowodzące, że prawda była o wiele bardziej bolesna niż wszystko, co sama sobie wmówiłam

Ostatnie zdjęcie, jakie miałam swojej córki Zofii, zrobiono o 17:12 na naszym balkonie.

Stała w jasnoniebieskiej sukience, trzymając za rękę Kubę, i uśmiechała się tym charakterystycznym, trochę zniecierpliwionym uśmiechem nastolatki.

— Trzymajcie się dziś razem — powiedziałam.

Kuba się uśmiechnął.

— Zawsze jesteśmy razem, mamo.

Zofia przewróciła oczami.

— Mamo, mamy po osiemnaście lat, a nie po osiem.

— Wiem — odparłam, odgarniając jej luźny kosmyk za ucho. — Właśnie dlatego się martwię.

— Trzymajcie się razem.

Marek położył mi dłoń na ramieniu.

— Elżbieta, pozwól im cieszyć się balem.

Nie zwróciłam na niego uwagi. Patrzyłam tylko na córkę.

— I trzymaj się z daleka od Michała.

Jej uśmiech natychmiast zniknął.

— Mamo…

— Mówię poważnie.

— Nie, nie mówisz poważnie. Znasz jego matkę. Nie jesteśmy tacy jak oni.

— Trzymaj się z daleka od Michała.

Kuba pociągnął ją za rękę.

— Zośka, chodź. Spóźnimy się.

— Czy mogę chociaż przez jeden wieczór liczyć na to, że mi zaufasz?

— Tu nie chodzi o zaufanie.

Spojrzała na mnie uważnie.

— Tobie nigdy nie chodzi o niego. Nigdy ci na nim nie zależało.

Potem zeszła z Kubą z balkonu.

— Czy mogę chociaż przez jeden wieczór liczyć na to, że mi zaufasz?

To był ostatni raz, kiedy usłyszałam głos córki.

O 23:47 zadzwonił telefon.

Dłoń zadrżała mi, gdy zobaczyłam numer szkoły.

— Pani Elżbieto? — odezwał się pan Tomasz. — Pani i Marek musicie natychmiast przyjechać.

— Co się stało?

W jego głosie słychać było napięcie.

— To Zofia. Wyszła i od tamtej pory nikt jej nie widział.

— Pani i Marek musicie natychmiast przyjechać.

Marek już sięgał po kluczyki.

Wypowiedziałam pierwsze imię, które podsunął mi strach.

— Gdzie jest Michał?

Pan Tomasz milczał przez chwilę.

— Nie wiemy, czy ma z tym cokolwiek wspólnego.

— Oczywiście, że ma.

— Pani Elżbieto, proszę przyjechać.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, przy wejściu do sali gimnastycznej wciąż wisiały balony.

— Pani Elżbieto, proszę przyjechać.

Kuba siedział w gabinecie dyrektora. Nadal miał na sobie smoking, a pod szyją zawiązaną muchę.

Podbiegłam do niego.

— Gdzie ona jest?

Jego twarz była wykrzywiona bólem.

— Powiedziała, że musi zaczerpnąć powietrza. Myślałem, że zaraz wróci.

— Obiecałeś mi, że będziecie razem.

— Wiem.

— Elżbieta — odezwał się cicho Marek.

Odwróciłam się od syna.

— Gdzie jest Michał?

— Myślałem, że wróci — powtórzył Kuba.

Drżał. Widziałam to wyraźnie.

Tylko źle zrozumiałam jego strach.

Podszedł do nas pan Tomasz.

— Wezwaliśmy policję. Funkcjonariusze przeszukują okolicę. Zniknęła jej torebka, a telefon jest wyłączony. Ma osiemnaście lat, więc teoretycznie mogła odejść z własnej woli.

— Zniknęła jej torebka? — zapytał Marek.

— Torebki nie ma, telefon jest wyłączony — powtórzył dyrektor.

Uczepiłam się tych słów i zrobiłam z nich wyjaśnienie, które byłam w stanie znieść.

— Czyli wszystko zaplanował.

— Mamo — wyszeptał Kuba. — Przestań.

Ale nie przestałam.

Następnego ranka zobaczyłam Annę na szkolnym parkingu. Rozmawiała z policjantem. Michał również zniknął, ale pobiegłam do niej, zanim Marek zdołał mnie zatrzymać.

— Dokąd twój syn zabrał moją córkę?

Anna odwróciła się powoli. Była blada, lecz jej głos pozostał spokojny.

— Nie wiem, gdzie oni są.

— Nie kłam.

— Oni się kochają, Elżbieto — powiedziała.

Zrobiłam krok w jej stronę.

— Nie waż się tego mówić.

— Naprawdę nie wiem, gdzie są.

Kuba chwycił mnie za rękę.

— Mamo, proszę.

Anna spojrzała na niego z litością.

To rozsierdziło mnie jeszcze bardziej.

— Uważasz, że jesteś ode mnie lepsza?

— Nie, Elżbieto. Po prostu kiedy się boisz, robisz się bardzo głośna.

Marek zacisnął palce na moim nadgarstku.

— Wystarczy.

Ludzie zaczęli się nam przyglądać.

— Moja córka zaginęła — powiedziałam. — A wasza rodzina jest w to zamieszana.

Anna nie odpowiedziała.

Jeszcze raz spojrzała tylko na Kubę.

Przez jedenaście miesięcy żyłam wewnątrz jednego zdania:

Moja córka zaginęła.

Policja przeszukała szkołę, las i okolice rzeki. Kilka tygodni później poinformowano nas, że Zofia skontaktowała się z kimś i jest bezpieczna. Ponieważ była pełnoletnia, nie musiała ujawniać miejsca pobytu.

Po tamtej nocy mój syn się zmienił.

Przestał się śmiać. Za każdym razem, gdy byłam w jego pokoju, zamykał drzwi na klucz. Kiedy pukałam, odpowiadał zza nich:

— Proszę, mamo. Tylko nie wchodź.

Po tamtej nocy mój syn się zmienił.

Uznałam, że to żałoba.

Dlatego uszanowałam jego prośbę.

W Boże Narodzenie Marek próbował powiedzieć mi coś, czego nie chciałam słuchać.

— Elżbieta, ona miała osiemnaście lat.

Podniosłam wzrok znad pustej świątecznej skarpety Zofii.

— Nie.

— Mogła odejść sama.

— Nie mogłaby mi tego zrobić.

Marek wyglądał na wyczerpanego.

— Może właśnie to przekonanie jest częścią problemu.

— Może to przekonanie jest częścią problemu.

— Nie mogłaby mi tego zrobić — powtórzyłam.

W sierpniu Kuba wyjechał na studia. Zostawił sukienkę tam, gdzie wydawało mu się, że będzie bezpieczna. Przy samochodzie próbowałam go przytulić.

Pozwolił mi, ale tylko na krótką chwilę.

— Tylko ty też nie znikaj — szepnęłam.