Jej pojawienie się w filmie Bad Girls Do Cry z 1965 roku również świadczy o jej sile. Ponad dekadę po jej początkowym wzroście, wciąż występowała w filmach i zdobywała nagrody — nie lada wyczyn w branży, która znana jest z pozbywania się swoich wykonawców, gdy zmieniają się trendy. Niezależnie od tego, czy przyciągnęła ją atrakcyjność w stylu vintage, czy jej sprawdzone umiejętności, Ayers pokazała, że ma do zaoferowania coś więcej niż tylko dobry wygląd.
Dziś Misty Ayers jest uznawana bardziej za postać kultową niż celebrytkę głównego nurtu. Uosabia utraconą erę występów, w której przekomarzanie się przeważało nad szczerością, obecność nad inscenizacją, a przepych nad szokowaniem. Jej spuściznę można znaleźć w ziarnistych kadrach filmowych, zabytkowych plakatach i w podziwie współczesnych wykonawców burleski, którzy cytują ją i jej kolegów jako źródło inspiracji.
Chociaż niewiele wiadomo o jej życiu osobistym — nie ma szczegółowych zapisów dotyczących rodziny, edukacji czy związków — pozostaje tylko jej praca. Dzięki swoim występom i występom na ekranie Ayers pozostawiła po sobie wizualny i kulturowy ślad, który nadal fascynuje naukowców, fanów i kolekcjonerów starych filmów.
Kariera Misty Ayers mogła rozwijać się w dużej mierze poza światłem reflektorów Hollywood, ale jej historia jest symbolem niezliczonych kobiet w branży rozrywkowej, które odniosły sukces pomimo ograniczonych możliwości i poważnych ograniczeń społecznych. Od zmysłowych występów scenicznych po role w niskobudżetowych filmach, stworzyła dla siebie dorobek, który wciąż rozbrzmiewa w retrospektywach burleski i historii kina undergroundowego.
Jej zdolność do dowodzenia sceną, uchwycenia obiektywu kamery i ewoluowania wraz z epoką ujawnia wykonawcę, który rozumiał nie tylko sztukę rozrywki, ale także siłę obecności. Misty Ayers była kimś więcej niż tylko tancerką burleski — była symbolem odporności, rewolucji i nieapologicznego artyzmu.