— Nie. Po prostu przestałeś się kryć.
Przez chwilę milczał.
— Zakochałem się w innej kobiecie.
— Dobrze.
Taka odpowiedź wyraźnie go zaskoczyła.
— I tylko tyle masz do powiedzenia?
— Czego się spodziewałeś?
— Nie wiem. Zachowujesz się, jakby nic cię to nie obchodziło.
— Obchodzi mnie. Tyle że na histerię jest już za późno.
— Moglibyśmy rozwieść się spokojnie.
— Dokładnie to zamierzam zrobić.
Marcin wyraźnie się rozluźnił.
Prawdopodobnie uznał, że najważniejsza kwestia została rozwiązana.
— W takim razie nie ma sensu zmieniać rozwodu w wojnę.
— Zgadzam się.
— Będę potrzebował czasu, żeby znaleźć mieszkanie.
— Ile?
— Ze dwa miesiące.
— Masz siedem dni.
Spojrzał na nią gwałtownie.
— Mówisz poważnie?
— Całkowicie.
— Nadal jestem twoim mężem.
— Jeszcze przez pewien czas.
— Mieszkałem w tym domu przez wiele lat.
— To nie daje ci prawa przyprowadzać tu kochanki i obiecywać jej mojej własności.
— Mam tu rzeczy, sprzęt i część mebli.
— Wszystko, co należy do ciebie, możesz zabrać.
— A moje inwestycje?
— Sporządź listę wydatków i dołącz dokumenty. Później omówimy to z prawnikami.
Marcin poderwał się z fotela.
— Przygotowałaś to wcześniej.
— Czekałam tylko, aż sam pokażesz, jak daleko jesteś gotów się posunąć.
— Czyli od dawna wiedziałaś o Karolinie?
— Wystarczająco długo.
— Dlaczego milczałaś?
— Chciałam sprawdzić, czy zdobędziesz się na prawdę bez przymusu.
— I przez cały ten czas pozwalałaś mi…
Nie dokończył.
— Pozwalałam ci kłamać? Świetnie radziłeś sobie bez mojej pomocy.
Marcin nerwowo przeszedł po gabinecie.
— Karolina nie odbiera moich telefonów.
— To sprawa między wami.
— Ośmieszyłaś mnie.
— Sam przyprowadziłeś kochankę do domu żony i przedstawiłeś go jako swój. Ja jedynie sprecyzowałam, kto jest właścicielem.
— Dla ciebie nieruchomość i papiery są ważniejsze od naszej rodziny.
— Rodziny nie było już na długo przed rozmową o własności.
Tej nocy Marcin spał w pokoju gościnnym.
Rano wyjechał bez śniadania, nawet nie wypił kawy.
Agnieszka zadzwoniła do ślusarza i umówiła wymianę wkładki w zamku na koniec tygodnia.
Nie zamierzała wymieniać drogich drzwi ani sprawnego mechanizmu. Wystarczyła nowa wkładka, po której stare klucze przestałyby działać.
Następnie zaczęła pakować rzeczy męża.
Nie robiła tego pod wpływem gniewu.
Działała spokojnie, dokładnie i metodycznie.
Ubrania składała w solidne kartony.
Sprzęt elektroniczny i prywatne dokumenty umieściła osobno.
Narzędzia Marcina przechowywane w garażu wpisała na listę.
Nie ruszała przedmiotów, których własność mogłaby później stać się przedmiotem sporu.
Następnego dnia Marcin napisał, że przez jakiś czas zatrzyma się u kolegi.
Agnieszka odpowiedziała, że do soboty wszystkie jego rzeczy będą spakowane.
— Naprawdę wyrzucasz mnie z domu w ciągu tygodnia? — zapytał w kolejnej wiadomości.
— Proszę cię o wyprowadzkę po zdradzie i próbie rozporządzania moją własnością.
— Mogłaś dać mi więcej czasu.
— Ty nie dałeś mi czasu na przygotowanie się do wizyty Karoliny.
W piątek Marcin przyjechał po rzeczy razem z przyjacielem.
Wynosił kartony niemal bez słowa.
Kilka razy wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, lecz za każdym razem rezygnował.
Kiedy samochód był już pełny, zatrzymał się przy tarasie.
— To ja go zbudowałem.
— Pomagałeś przy budowie.
— Kiedyś byliśmy tutaj szczęśliwi.
— Tak. Byliśmy.
— Czy to już nic dla ciebie nie znaczy?
— Znaczy. Ale przeszłość nie unieważnia tego, co zrobiłeś teraz.
— Mogłabyś dać mi jeszcze jedną szansę.
— Miałeś ją każdego wieczoru, gdy wracałeś do tego domu i mogłeś powiedzieć prawdę.
— Bałem się.
— Że stracisz dom?
Marcin nie odpowiedział.
Gdy odjechał, przyjechał ślusarz i wymienił wkładkę.
Cała praca trwała niespełna dwadzieścia minut.
Agnieszka dostała komplet nowych kluczy, kilkakrotnie sprawdziła drzwi i po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuła prawdziwy spokój.
Mąż nie mógł już wejść bez jej wiedzy.
W poniedziałek złożyła pozew o rozwód.
Od tamtej pory Marcin dzwonił niemal każdego wieczoru.
Najpierw mówił, że majątek trzeba podzielić sprawiedliwie.
Potem przypominał o pieniądzach, które rzekomo zainwestował.
Po pewnym czasie zaczął przepraszać.
— Karolina ze mną zerwała — powiedział podczas jednej z rozmów.
— Przykro mi.
— Stwierdziła, że nie może ufać mężczyźnie, który kłamie w tak poważnych sprawach.
— To logiczne.
— Cieszysz się?
— Nie.
— Nie wierzę.
— Jej decyzja nie ma ze mną nic wspólnego.
— Całe moje życie zawaliło się w jeden dzień.
— Nie, Marcin. Rozpadało się przez wiele miesięcy. Tego dnia jedynie zobaczyłeś skutki.
Wielokrotnie prosił o osobiste spotkanie.
Agnieszka zgodziła się tylko raz.
Zobaczyli się w kawiarni w centrum Warszawy.
Marcin wyglądał na wyczerpanego.
W ciągu kilku tygodni wyraźnie schudł i przestał nosić drogi zegarek, którym wcześniej lubił się chwalić.
— Wynająłem mieszkanie — powiedział.
— Dobrze.
— Jest bardzo małe.
— Z czasem znajdziesz coś większego.
— Ciągle myślę o naszym domu.
— To też minie.
— Dla mnie zawsze był wspólny.
— Podczas małżeństwa stanowił naszą wspólną przestrzeń życiową. Prawnie pozostawał jednak moją własnością.