Mam na imię Maria. To ja jestem tą kobietą, która pewnego dnia zdradziła męża dla czarującego mężczyzny z Emiratów, dała się porwać pięknej opowieści o Dubaju i postanowiła zostać przy kimś, kogo wcześniej widziała zaledwie kilka razy. Z boku rzeczywiście mogło to wyglądać jak czyste szaleństwo, ale wtedy byłam przekonana, że po raz pierwszy w życiu wybieram nie obowiązek, nie przyzwyczajenie i nie lęk, tylko miłość.
Czasami życie przypomina wielki gar z gęstą zupą: wszystko bulgocze, paruje, kipi, a smak i tak każdego dnia pozostaje ten sam. Miałam czterdzieści osiem lat. Pracowałam jako kucharka w szkolnej stołówce, a zapach gotowanej kapusty, kaszy, smażonej cebuli i dziecięcego hałasu wsiąkł we mnie tak głęboko, że miałam wrażenie, iż chodzi za mną nawet nocami.
Moje poranki od lat wyglądały identycznie. Pobudka o piątej trzydzieści, chustka na włosy, sprawdzanie kuchenek, woda na owsiankę, ogromne garnki, noże, cebula, marchew. Dłonie już dawno pachniały kuchnią, a w środku żyło coś cichego, niespełnionego, bez imienia. Mój mąż Andrzej jeździł tirem.
W domu bywał rzadko — na dwa dni, czasem na tydzień. Przynosił ze sobą zapach diesla, drogi i zmęczenia ciężkiego jak mokra kurtka. Prawie przestaliśmy ze sobą rozmawiać. Wszystko stało się suche, zwyczajne, jak zapisane w instrukcji: przyszedł, zjadł, położył się, zasnął. Czasem łapałam się na okropnej myśli: nie czekam na jego powrót, tylko na dzień, kiedy znów wyjedzie w trasę, żebym nie musiała patrzeć w pustkę jego oczu.
Mówią, że przyzwyczajenie staje się drugą naturą. Ale co zrobić, jeśli twoim przyzwyczajeniem jest samotność?
Dzieci dawno dorosły. Syn wyprowadził się do Warszawy, córka mieszkała w większym mieście wojewódzkim. Dzwonili rzadko — każdy miał swoje życie, swoje rachunki, swoje plany i własne zmartwienia. Coraz częściej czułam się zbędna: dla nich, dla męża, nawet dla samej siebie.
Trzymała mnie tylko szkoła. Tam był gwar, bieganina, dzieciaki, które mówiły do mnie pani Marysiu i uśmiechały się, kiedy nakładałam im dokładkę. Nieraz, szorując wielką blachę, wyobrażałam sobie, że razem z tłuszczem i przypalonymi okruchami zmywam z siebie lata, które przeciekły mi przez palce. Ale woda spływała do odpływu, a życie zostawało takie samo.
Po pracy wracałam wąską ulicą między krzywymi płotami. W domu czekał na mnie stary dywan na ścianie, telewizor z wiadomościami o cenach i wojnach, czajnik oraz cisza. Parzyłam herbatę, siadałam przy oknie i patrzyłam, jak szary śnieg osiada na dachach. I któregoś dnia podniosło się we mnie ciche, uparte pragnienie: wyjechać. Gdziekolwiek. Choćby na drugi koniec świata. Tam, gdzie nikt nie wie, kim jestem.
Czasem brałam telefon i przewijałam kolorowe zdjęcia. Morze, palmy, plaże, wieżowce, świecące miasta. Najmocniej ciągnęło mnie do Dubaju — lśniącego, nierealnego, jakby ktoś go namalował. Nigdy nie byłam za granicą. Nawet nad morzem porządnie nie odpoczywałam. Ale te światła na fotografiach zdawały się wołać: przyjedź, tutaj można zacząć od nowa.
Wyjęłam metalowe pudełko po ciastkach, do którego przez lata odkładałam drobne kwoty. Dwadzieścia złotych, pięćdziesiąt, czasem dwieście po premii. Okazało się, że prawie wystarczy.
Siedziałam nad tymi pieniędzmi i nie mogłam się ruszyć. Mogły się przydać na zęby, na remont, na czarną godzinę. Ale po raz pierwszy od wielu lat trzęsłam się nie ze strachu, tylko z nadziei. Długo milczałam. Potem poszłam do kuchni, nalałam sobie herbaty i powiedziałam ledwie słyszalnie:
— Marysia, teraz albo nigdy.
Kiedy Andrzej zadzwonił z trasy, mówiłam jak zwykle: o szkole, mrozie, samochodzie sąsiada, który znowu zastawił przejazd. Ani słowem nie wspomniałam, że następnego dnia pójdę do biura podróży. Nie zrozumiałby. On sam od dawna żył jak w kabinie ciężarówki: trasa, załadunek, parking, dom. A ja nagle postanowiłam zjechać z tej drogi.
W biurze podróży pachniało kawą i świeżym papierem. Młoda dziewczyna z mocną szminką uśmiechnęła się do mnie:
— Szukamy spokojnego wypoczynku czy czegoś z przygodą?
Zmieszałam się.
— Chyba z przygodą — odpowiedziałam i sama zdziwiłam się własnym słowom.
Wieczorem wyciągnęłam walizkę. Starą, obdrapaną, jeszcze z czasów, gdy jeździliśmy z dziećmi do rodziny. Wyjęłam sukienki, których nie zakładałam od lat. Jedną granatową, drugą w drobne kwiatki. Przymierzyłam je i długo patrzyłam w lustro. Patrzyła na mnie zmęczona kobieta. Ale nie martwa. Żywa. Ta, która kiedyś potrafiła marzyć.
Prawie nie spałam. Za oknem wył wiatr, zegar tykał powoli, jakby celowo wydłużał noc. W głowie krążyły myśli: „A jeśli Andrzej się dowie? A jeśli coś pójdzie nie tak? A jeśli będę żałować?”. Ale niepokój mieszał się z poczuciem czegoś wielkiego. Jakby drzwi, zamknięte przez całe moje życie, wreszcie lekko się uchyliły.
Rano obudziłam się z uśmiechem. Pierwszy raz od wielu lat. W kuchni był ten sam czajnik, to samo stare linoleum, te same firanki. A jednak wszystko wyglądało inaczej. Powiedziałam cicho:
— Lecę do Dubaju.