Dźwięk dzwonka wyrwał mnie z domowej krzątaniny. Gdy otworzyłam drzwi, ujrzałam ją – olśniewającą kobietę, zapewne nieco po trzydziestce. Bez zbędnych pytań zaprosiłam ją do środka, a ona nieśmiało przekroczyła próg, wodząc wzrokiem po korytarzu. Skierowałam gościa do pokoju, sama zaś popędziłam do kuchni, gdzie na ogniu dochodziły już naleśniki. Musiałam ich dopilnować, zanim zaczniemy rozmowę.
Gdy wróciłam, zastałam ją przy otwartej garderobie. Jej wzrok błądził po garniturach, kurtkach i kaskadzie krawatów. Patrzyła na ułożone paski i maszynkę do golenia, jakby nie mogła uwierzyć, że to dom tego samego człowieka.
– Czy ja nie pomyliłam adresu? – szepnęła z niedowierzaniem. – Szukam Nadziei Pietrownej. Mój Artiom wydaje się tu zupełnie inny.
Zapewniłam ją, że trafiła właściwie. Wyznała, że mężczyzna, z którym się spotyka, bywa oschły i wymagający, zupełnie jak jego ojciec. Wyjaśniłam jej wtedy, że to właśnie uczucie do niej go zmienia, a tutaj, pod moimi skrzydłami, jest po prostu dzieckiem. Czułam, że wszystko zmierza ku dobremu.
Wtedy zadzwonił telefon. To był on. Spokojnie zdałam mu relację: rachunki opłacone, sweter z pralni odebrany, zakupy z Tamarą zrobione. Kiedy jednak dopytywał o kolację i moje popisowe saciwi, odmówiłam bez wahania.
– Nie licz na to. Dziś zjesz zupełnie gdzie indziej – ucięłam z uśmiechem. – Gdzie? Tego dowiesz się w swoim czasie.
Odłożyłam słuchawkę. Herbata parowała, naleśniki czekały na stole, a ja wiedziałam, że ten wieczór odmieni ich życie na zawsze.
