Wybacz mi, córeczko…
Ania, Aniu, zaczekaj… Czekam na ciebie od rana. W sierocińcu podano mi ten adres… Gdy tylko wyszła z klatki schodowej, Anna usłyszała obcy, nieznany jej głos.
— Kim pan jest? — rzuciła ostro, zerkając na zegarek.
— Ja jestem twoim… ojcem, Aniu… — powiedział mężczyzna z wahaniem, usiłując zdobyć się na uśmiech.
— To pomyłka. Nie mam ojca — odpowiedziała lodowato i, odwracając się, szybkim krokiem ruszyła w stronę samochodu.
Z zewnątrz sprawiała wrażenie opanowanej, lecz w środku wszystko w niej drżało; serce waliło jak oszalałe, a twarz paliła ją żywym żarem.
Wskoczyła za kierownicę, przekręciła kluczyk i gwałtownie ruszyła.
— Aniu, proszę… Chciałem tylko porozmawiać…
Mężczyzna dobiegł do auta, ale pojazd zdążył już wyjechać z podwórza, zostawiając go samego na chodniku z bezradnym spojrzeniem.
Na stacji benzynowej kupiła kawę i wybrała numer męża.
— Dima, pod naszym blokiem kręci się jakiś dziwny człowiek… Kiedy wyjdziesz z Leszkiem na spacer, uważaj, dobrze? — starała się mówić spokojnie, choć głos wyraźnie jej drżał.
— Jaki znowu człowiek? — zaśmiał się Dmitrij.
— Nie wiem, jakiś facet!
— Może tajny adorator? — zakpił.
— Dima, to nie czas na żarty. Dobrze, jadę już.
— Miłego dnia i bez nerwów! Pilnuj małego!
— Dobrze…
Rozłączyła się i pojechała do pracy. Przez cały dzień czuła w piersi tępy, nieustępujący ból.
Ojca właściwie nie miała. Owszem, biologicznie istniał, lecz nigdy go nie poznała. Mama zmarła, gdy była jeszcze dzieckiem, a krewni nie chcieli jej przyjąć. Wychowanką stała się więc sierocińca.
Nie brakowało im jedzenia, jednak dorastanie bez rodziców zawsze niesie w sobie cierpienie. Najtrudniejsze było patrzeć, jak inne dzieci wypatrują matek i żyją nadzieją. Ona nie miała na kogo czekać.
— Aniu, co z tobą dziś? Wyglądasz, jakbyś była nieobecna — zapytała przy lunchu koleżanka Ola.
— Nic takiego… Słabo spałam — skłamała Anna.
Myśl o tamtym mężczyźnie nie dawała jej spokoju. A jeśli mówił prawdę i naprawdę był jej ojcem? Dlaczego więc zjawił się dopiero teraz? Pod wieczór postanowiła, że nawet jeśli to on, nie potrzebuje go. Ma przecież własną rodzinę — męża i syna Leszka. Reszta należy do przeszłości.
Wieczorem czekało ją jednak coś niespodziewanego.
— Jestem w domu… — zawołała, zdejmując płaszcz.
— Cześć! Już zaczęliśmy się martwić — odpowiedział z kuchni Dmitrij.
Przy stole siedział ten sam mężczyzna.
— Dima, czy ty oszalałeś?! — wycedziła, z trudem powstrzymując się od krzyku przy dziecku.
— Aniu, pozwól mu się wytłumaczyć. Wiktor Iwanowicz nie wiedział o twoim istnieniu. Szukał cię…
— Aniu… — zaczął cicho mężczyzna. — Nie miałem pojęcia. Prawdę usłyszałem od matki dopiero przed jej śmiercią. Kochałem twoją mamę…
Opowiedział całą historię: o tym, jak jego matka wyrzuciła ciężarną narzeczoną z domu, jak wmówiła mu, że wyszła za innego. I że dopiero niedawno poznał prawdę.
Anna rozpłakała się.
— Wybacz mi, córko — powtórzył. — Kupiłem dla ciebie dom. Należy do ciebie.
Tego wieczoru odszedł, a nazajutrz razem odprowadzili go na dworzec.
— Wróć szybko — powiedziała cicho Anna.
— Wrócę. Teraz już nie jestem sam.
…W drodze powrotnej przytuliła męża w samochodzie.
— Dziękuję ci.
— Za co?
— Gdyby nie ty, nie potrafiłabym mu wybaczyć.
— Sama przecież mówisz, że każdy zasługuje na drugą szansę.
— Każdy — odparła z uśmiechem.
Miesiąc później Wiktor Iwanowicz znów przyjechał. Anna przyjęła zarówno jego, jak i podarowany dom. Po raz pierwszy od wielu lat poczuła, że jej rodzina naprawdę jest kompletna.
Czasem wybaczenie nie oznacza słabości, lecz siłę, która pozwala odzyskać to, czego przez lata brakowało.