Los i tak przyprowadził go właśnie tutaj.
Stał teraz w wejściu i patrzył wyłącznie na Katarzynę.
Na jej ogoloną głowę.
Na łzy.
Na włosy rozsypane po podłodze.
Adrian, który jeszcze chwilę wcześniej triumfalnie trzymał maszynkę, powoli opuścił rękę.
Jego twarz straciła kolor.
Doskonale znał Michała.
Dwa lata wcześniej próbował doprowadzić do korzystnej umowy z jego firmą, ale rozmowy zakończyły się fiaskiem. Michał powiedział mu wtedy wprost, że nie współpracuje z ludźmi, którzy poniżają podwładnych i traktują innych jak swoją własność.
Adrian długo pamiętał tamtą rozmowę.
Michał ruszył przez salę powolnym krokiem.
Ludzie rozstępowali się przed nim, tworząc wolne przejście.
Nie patrzył na gości ani na kierownika.
Nie odrywał wzroku od Katarzyny.
Gdy do niej podszedł, zatrzymał się tuż obok.
W restauracji zapadła taka cisza, że słychać było jedynie jej urywany oddech.
— Katarzyno — powiedział cicho Michał. — Nie zadzwoniłaś do mnie.
Nie zdołała odpowiedzieć.
Patrzyła tylko na mężczyznę, który kiedyś był biednym, zakochanym studentem, a dziś samą obecnością zmusił całą salę do milczenia.
— Kto to zrobił? — zapytał.
Mówił spokojnie.
W tym spokoju kryła się jednak siła, która sprawiła, że Adrian odruchowo cofnął się o krok.
Michał powoli odwrócił głowę.
Jego wzrok zatrzymał się na maszynce w dłoni Adriana.
— To miał być żart — wykrztusił tamten, próbując się uśmiechnąć. — Zwykły kawał, panie Michale. Przecież nie wiedzieliśmy, że ona…
— Nie wiedzieliście, że Katarzyna jest moją żoną? — przerwał mu Michał. — Czy może nie wiedzieliście, że poniżanie człowieka nie jest rozrywką?
Adrian zamilkł.
Michał pochylił się ostrożnie, pomógł Katarzynie wstać i delikatnie strzepnął z jej ramion resztki obciętych włosów.
— Byłaś bardzo dzielna — powiedział półgłosem. — Wybacz, że odnalazłem cię tak późno.
Następnie zwrócił się do kierownika, który nie potrafił już ukryć drżenia.
— Pozwolił pan, by w pańskiej restauracji zaatakowano pracownicę. Stał pan obok i patrzył, jak ją upokarzają.
— Panie Michale, mogę wszystko wyjaśnić…
— Nie może pan. Lokal zostaje zamknięty jeszcze dzisiaj. Jutro właściciele otrzymają oficjalne pismo o zerwaniu wszystkich umów inwestycyjnych. Osobno zostanie rozpatrzona pańska odpowiedzialność za świadome zaniechanie.
Kierownik pobladł jeszcze bardziej.
Potem Michał spojrzał na Adriana.
— A pan rano dostanie dokumenty od moich prawników. Napaść, bezprawne przetrzymywanie człowieka, publiczne upokorzenie i wyrządzenie krzywdy psychicznej. Konsekwencje tego „żartu” będą pana kosztowały znacznie więcej niż jakakolwiek kolacja w tym lokalu.
Adrian otworzył usta, ale Michał uciszył go ruchem dłoni.
— Proszę się nie tłumaczyć. Od wyjaśnień będzie pański adwokat i sąd.
Następnie objął wzrokiem pozostałych gości.
— Każdy, kto nagrywał to zdarzenie, ma zachować zapis i przekazać go śledczym. Jeśli ktokolwiek opublikuje film dla zabawy albo spróbuje zarobić na upokorzeniu Katarzyny, moi prawnicy odnajdą każdą taką osobę. Proszę mi wierzyć, mamy do tego wystarczające możliwości.
Ujął Katarzynę za rękę i poprowadził w stronę wyjścia.
Ona jednak nagle się zatrzymała.
— Zaczekaj — wyszeptała. — Jedną rzecz chcę zrobić sama.
Wróciła do stolika, przy którym siedziała grupa Adriana.
Stał tam niedopity kieliszek szampana.
Katarzyna podniosła go i spojrzała Adrianowi prosto w oczy.
Po chwili powoli wylała całą zawartość na jego spodnie.
— To za to, że uznaliście mnie za rzecz — powiedziała. — Mylicie się, jeśli sądzicie, że pieniądze dają wam prawo do znęcania się nad ludźmi. Wy macie majątek i wpływowych znajomych. Ja mam męża. Ale przede wszystkim mam samą siebie.
Odstawiła pusty kieliszek na stół i wróciła do Michała.
Patrzył na nią z dumą i z tą samą miłością, którą pamiętała sprzed lat.
Kiedy znaleźli się na ulicy, Katarzyna po raz pierwszy od początku wieczoru zdołała nabrać powietrza pełną piersią.
— A jednak mnie odnalazłeś — powiedziała cicho.
— Nigdy nie przestałem cię szukać.
— Nie chciałam stać się dla ciebie ciężarem.
Michał zaśmiał się bez radości.
— Ciężarem? Kasiu, byłaś jedyną osobą, przy której pamiętałem, po co właściwie to wszystko buduję. Pieniądze, firmy, kontrakty — bez ciebie nie miały żadnego znaczenia.
Zatrzymała się gwałtownie.
— A mama?
— Czeka na nas — odpowiedział. — Rozmawiałem już z lekarzami. Przygotowano dla niej miejsce w dobrej klinice. W pobliżu kupiłem też dom, żebyś mogła odwiedzać ją codziennie.
Katarzyna spojrzała na niego oszołomiona.
— Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?
— Wiedziałem od dawna — przyznał Michał. — Rozumiałem jednak, że znowu znikniesz, jeśli spróbuję wtargnąć do twojego życia siłą. Dlatego czekałem, aż sama będziesz gotowa przyjąć pomoc.
Ostrożnie dotknął jej ogolonej głowy.
— To tylko włosy. Odrosną.
— A to, co wydarzyło się dzisiaj?
— Nie zniknie od razu — odpowiedział szczerze. — Ale już nigdy nie będziesz musiała mierzyć się z tym sama.
Katarzyna wtuliła się w niego.
— Obiecałam, że jeśli jeszcze kiedyś się spotkamy, nie pozwolę ci odejść.
— Ja obiecałem to samo.
Wsiedli do samochodu.
Gdy restauracja zniknęła w lusterku, Katarzyna po raz pierwszy tej nocy się uśmiechnęła.
Zrozumiała wtedy coś bardzo ważnego: czasem człowiek naprawdę nie powinien czekać, aż ktoś przyjdzie i go uratuje.
Powinien jednak pozwolić zostać obok temu, kto nigdy nie przestał go kochać.