U części osób halucynacje są szczególnie wyraziste. Mogą przypominać obecność obcej postaci w pokoju, nacisk na ciało, dziwny dźwięk, wibrację albo uczucie, jakby jakaś siła wciągała człowieka w nieznane miejsce. Pojawia się też nagłe przeczucie katastrofy — trudne do opisania, ale tak silne, że nawet po zakończeniu epizodu serce jeszcze długo bije za szybko.
Niektóre osoby publicznie opowiadały o swoich przeżyciach związanych z paraliżem sennym. Jedna artystka wspominała pierwszy taki moment z wieku nastoletniego: czuła osobliwą wibrację i miała wrażenie, że coś ją przyciąga, choć nie mogła się poruszyć. Znana piosenkarka również mówiła otwarcie o nocnych epizodach, które były dla niej wyjątkowo niepokojące.
Jeżeli taki stan przydarzy się w nocy, najważniejsze jest, by spróbować skupić się na spokojnym, powolnym oddechu. Nie warto walczyć gwałtownie z całym ciałem naraz, bo to może tylko nasilić panikę. Lepiej skierować uwagę na najmniejszy możliwy ruch — poruszenie jednym palcem dłoni albo stopy. Gdy wraca choć odrobina kontroli, ciało zwykle stopniowo „odblokowuje się” całe.
Wiedza o paraliżu sennym ma ogromne znaczenie właśnie dlatego, że odbiera temu zjawisku część jego grozy. Kiedy człowiek rozumie, że to nie nadprzyrodzone zagrożenie, lecz chwilowe rozminięcie się pracy mózgu i mięśni, łatwiej przejść przez epizod bez poczucia, że dzieje się coś niewytłumaczalnego.
Im więcej mówi się o tym doświadczeniu, tym mniejszy wstyd i lęk towarzyszą osobom, które go przeżyły. Paraliż senny może być naprawdę przerażający, zwłaszcza za pierwszym razem, ale jest stanem przejściowym, znanym, możliwym do wyjaśnienia i sam w sobie nie stanowi niebezpieczeństwa.
Dlatego jeśli ktoś kiedyś opowie, że obudził się, wszystko rozumiał, ale nie mógł poruszyć ciałem ani wypowiedzieć słowa, nie warto zbywać tego śmiechem. Dla tej osoby mogło to być jedno z najbardziej niepokojących nocnych doświadczeń. A świadomość, że nie była w tym sama, może przynieść jej więcej ulgi, niż się wydaje.