Kółkami zaznaczał miejsca, na które dziewczynki powinny zwracać uwagę podczas ćwiczeń. Cyfry nie były żadnym tajnym kodem. Informowały po prostu, przez ile sekund trzeba utrzymać daną pozycję.
— A dlaczego zamykaliście drzwi? — dopytałam.
— Żeby maluchy nie wybiegły przypadkiem na ulicę w trakcie zajęć.
Złość wciąż jednak we mnie tkwiła.
— Dlaczego kazałaś im milczeć? Czemu nie pozwoliłaś im nic mi powiedzieć?
Mama bez słowa rozpięła plecak.
W środku znajdowały się dwie białe sukienki, dwie pary małych, błyszczących bucików oraz fotografia mojego zmarłego męża.
Za kilka dni miała minąć dokładnie rocznica jego śmierci. Mama razem z dziewczynkami potajemnie przygotowywała taniec do piosenki, która rozbrzmiewała podczas naszego ślubu.
Dzięki fizjoterapii córki poruszały się pewniej, a doktor pozwolił im ćwiczyć układ właśnie w tej sali.
— Chciały zatańczyć dla ciebie — wyszeptała mama. — Chciały pokazać, że nadal jesteśmy rodziną. Że jego już z nami nie ma, ale miłość nie zniknęła.
Spojrzałam na córki. Lena otarła mokre policzki.
— Mamusiu, my nie zrobiłyśmy nic złego.
Nogi ugięły się pode mną — ze wstydu, ulgi i bólu, który nagle powrócił ze zdwojoną siłą. Przyciągnęłam obie dziewczynki do siebie, a potem objęłam również mamę.
Tydzień później moje córki naprawdę pokazały mi swój mały taniec.
Płakałam od pierwszych dźwięków aż do końca.
Kiedy muzyka ucichła, Maja podeszła do mnie i cichutko szepnęła:
— Tatuś nie chciałby, żebyś zawsze była smutna.
Od tamtego dnia już nigdy nie uznałam tajemnic dotyczących moich dzieci za coś niewinnego. Mama również obiecała, że nie będzie przede mną niczego ukrywać — nawet jeśli chodzi o najbardziej wzruszającą niespodziankę.
A dziwne znaki na nogach moich córek, które tak bardzo mnie przeraziły, pomogły im w rzeczywistości zrobić pierwsze, pewniejsze kroki ku przyszłości.