Anna usiadła na podłodze przy nich.
— Wiesz, Karola, co jest najdziwniejsze?
— Co?
— Wcale nie jest mi smutno. Ani trochę. Przeciwnie, jakbym po raz pierwszy od dawna mogła swobodnie oddychać.
— To naturalne. Widocznie podjęłaś właściwą decyzję.
— On nawet nie zapytał, kiedy Maja nauczyła się obracać na brzuszek. Wczoraj zrobiła to pierwszy raz, ale jego już nie było, bo odpoczywał u Łukasza. Dzisiaj stał tutaj, patrzył na swoje pudła i myślał wyłącznie o sobie. Nawet nie zajrzał do córki.
— Jutro na pewno zadzwoni i będzie prosił, żebyś pozwoliła mu wrócić.
— Możliwe. Najpierw jednak obudzi się w pustym mieszkaniu. Walizka będzie leżała na podłodze, kartony pod ścianą. Świeże ściany, błyszcząca posadzka i zupełna cisza. Dokładnie wszystko, czego pragnął. Zobaczymy, jak długo będzie potrafił się tym rozkoszować.
— A jeśli pani Jadwiga znowu zacznie wydzwaniać?
— Niech dzwoni. Już jej wszystko wyjaśniłam. Może pojechać do syna i poukładać mu widelce w równych rzędach. Tyle że najpierw Paweł będzie musiał je sobie kupić.
Karolina podniosła Maję.
— Anka, będziesz potrzebowała pomocy? Mogę przyjeżdżać rano, żebyś miała czas zająć się pracą.
— Będę. Dziękuję. Pora zacząć porządnie zarabiać, zamiast czekać, aż ktoś łaskawie pochwali mój barszcz.
— W takim razie będę przyjeżdżać na ósmą. Przecież wiesz, że Majka jest moją ulubienicą.
Anna uśmiechnęła się i popatrzyła na córkę. Dziewczynka już zasypiała. Przytuliła policzek do ramienia Karoliny, trzymała palce w ustach, a jej długie rzęsy delikatnie drżały.
W tej chwili telefon zawibrował.
Wiadomość przyszła od Pawła:
„Tu nawet nie ma na czym usiąść”.
Anna przeczytała, pomyślała przez moment i odpisała:
„Teraz już wiesz, jak wygląda idealna czystość. Dobranoc, Paweł”.
Potem wyciszyła telefon.