Los mimo wszystko ponownie postawił go na jej drodze.
Teraz stał w wejściu do restauracji i patrzył wyłącznie na nią.
Na jej ogoloną głowę.
Na spływające po twarzy łzy.
Na pasma włosów rozrzucone po podłodze.
Adrian, który jeszcze kilka sekund wcześniej triumfalnie ściskał maszynkę, powoli opuścił rękę.
Całkowicie pobladł.
Znał Pawła doskonale.
Dwa lata wcześniej próbował zawrzeć z jego firmą bardzo korzystną umowę, ale rozmowy zakończyły się fiaskiem. Paweł powiedział mu wtedy wprost, że nie współpracuje z ludźmi, którzy poniżają pracowników i traktują otoczenie jak swoją własność.
Adrian na długo zapamiętał tamtą rozmowę.
Paweł ruszył powoli przez salę.
Ludzie rozstępowali się przed nim, tworząc wolne przejście.
Nie spojrzał ani na gości, ani na kierownika.
Nie odrywał wzroku od Magdaleny.
Kiedy do niej dotarł, zatrzymał się tuż przed nią.
W restauracji zrobiło się tak cicho, że słychać było jedynie jej urywany oddech.
— Magda — powiedział cicho Paweł. — Nie zadzwoniłaś do mnie.
Nie potrafiła odpowiedzieć.
Patrzyła tylko na mężczyznę, który kiedyś był zakochanym, biednym studentem, a teraz samą obecnością zmusił do milczenia całą salę.
— Kto to zrobił? — zapytał.
Mówił spokojnie.
W jego opanowaniu kryła się jednak taka siła, że Adrian bezwiednie cofnął się o krok.
Paweł powoli odwrócił głowę.
Jego wzrok spoczął na maszynce trzymanej przez Adriana.
— To był żart — wyjąkał mężczyzna, próbując się uśmiechnąć. — Zwykły wygłup, panie Pawle. Nie wiedzieliśmy przecież, że ona…
— Nie wiedzieliście, że Magdalena jest moją żoną? — przerwał mu Paweł. — Czy może nie wiedzieliście, że poniżanie drugiego człowieka nie jest rozrywką?
Adrian zamilkł.
Paweł ostrożnie pochylił się nad Magdaleną, pomógł jej wstać i delikatnie strzepnął resztki włosów z jej ramion.
— Byłaś bardzo dzielna — powiedział cicho. — Wybacz mi, że odnalazłem cię tak późno.
Następnie zwrócił się do kierownika, który nie potrafił już ukryć drżenia rąk.
— Pozwolił pan zaatakować pracownicę we własnej restauracji. Stał pan z boku i patrzył, jak ją upokarzają.
— Panie Pawle, mogę wszystko wyjaśnić…
— Nie może pan. Restauracja zostaje zamknięta jeszcze dzisiaj. Jutro właściciele otrzymają oficjalne zawiadomienie o rozwiązaniu wszystkich umów inwestycyjnych. Osobno zostanie rozpatrzona pańska odpowiedzialność za zaniechanie.
Kierownik pobladł jeszcze bardziej.
Paweł spojrzał na Adriana.
— Pan natomiast rano otrzyma dokumenty od moich prawników. Napaść, bezprawne przetrzymywanie człowieka, publiczne upokorzenie oraz wyrządzenie krzywdy psychicznej. Konsekwencje tego „żartu” będą kosztowały pana znacznie więcej niż najdroższy wieczór w tej restauracji.
Adrian otworzył usta, lecz Paweł uciszył go jednym ruchem dłoni.
— Proszę nie próbować się usprawiedliwiać. Od wyjaśnień będzie pański adwokat i sąd.
Potem spojrzał na pozostałych gości.
— Osoby, które nagrywały całe zajście, mają zachować materiały i przekazać je śledczym. Jeżeli ktokolwiek opublikuje ten film dla zabawy albo spróbuje zarobić na upokorzeniu Magdaleny, moi prawnicy odnajdą każdego. Proszę mi wierzyć, mamy do tego odpowiednie możliwości.
Ujął Magdalenę za rękę i poprowadził w stronę wyjścia.
Ona jednak nagle się zatrzymała.
— Zaczekaj — szepnęła. — Jedną rzecz chcę zrobić sama.
Wróciła do stolika zajmowanego przez grupę.
Stał na nim niedopity kieliszek szampana.
Magdalena podniosła go i spojrzała Adrianowi prosto w oczy.
Następnie powoli wylała zawartość na jego spodnie.
— To za to, że uznał mnie pan za przedmiot — powiedziała. — Myli się pan, jeżeli sądzi, że pieniądze dają prawo do znęcania się nad ludźmi. Pan ma majątek i wpływowych znajomych. Ja mam męża. Ale najważniejsze jest to, że mam samą siebie.
Odstawiła pusty kieliszek na stół i wróciła do Pawła.
Patrzył na nią z dumą i tą samą miłością, którą pamiętała sprzed lat.
Gdy wyszli na ulicę, Magdalena po raz pierwszy tego wieczoru zdołała swobodnie zaczerpnąć powietrza.
— Naprawdę mnie odnalazłeś — powiedziała cicho.
— Nigdy nie przestałem cię szukać.
— Nie chciałam stać się dla ciebie ciężarem.
Paweł roześmiał się gorzko.
— Ciężarem? Magda, byłaś jedyną osobą, przy której pamiętałem, po co w ogóle to wszystko buduję. Pieniądze, firmy, kontrakty… Bez ciebie nie miały żadnego znaczenia.
Zatrzymała się.
— A mama?
— Czeka na nas — odpowiedział. — Rozmawiałem już z lekarzami. Przygotowano dla niej miejsce w dobrej klinice. Niedaleko kupiłem też dom, żebyś mogła odwiedzać ją każdego dnia.
Magdalena spojrzała na niego oszołomiona.
— Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?
— Wiedziałem od dawna — przyznał Paweł. — Rozumiałem jednak, że ponownie znikniesz, jeżeli spróbuję siłą wkroczyć w twoje życie. Dlatego czekałem, aż sama będziesz gotowa przyjąć pomoc.
Delikatnie dotknął jej ogolonej głowy.
— To tylko włosy. Odrosną.
— A to, co wydarzyło się dzisiaj?
— Nie zniknie od razu — odpowiedział szczerze. — Ale już nigdy nie będziesz musiała radzić sobie z tym samotnie.
Magdalena przytuliła się do niego.
— Obiecałam, że jeśli jeszcze kiedyś się spotkamy, nie pozwolę ci odejść.
— Ja obiecałem dokładnie to samo.
Wsiedli do samochodu.
Kiedy restauracja zniknęła w lusterku, Magdalena po raz pierwszy tego wieczoru się uśmiechnęła.
Zrozumiała coś bardzo ważnego: czasem człowiek rzeczywiście nie powinien czekać bezczynnie, aż ktoś przyjdzie i go uratuje.
Powinien jednak pozwolić pozostać przy sobie temu, kto nigdy nie przestał go kochać.