Karolina otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Na twarzy Piotra pojawiły się czerwone plamy. Spróbował zaprotestować, obrócić wszystko w żart, lecz głos odmówił mu posłuszeństwa.
— Agnieszka, po co ty… przecież to są nasze prywatne, rodzinne sprawy — wymamrotał.
— Proszę się tym nie przejmować, mamy taki małżeński humor — odparła, ponownie zwracając się do gości i nie pozwalając mężowi przejąć rozmowy. — Pewnie są już państwo głodni? Piotr zrobił mi dziś niespodziankę. Nie uprzedził mnie o państwa wizycie. Najwyraźniej postanowił sprawdzić, jak radzę sobie w sytuacjach awaryjnych.
Zrobiła krótką pauzę i prawie z satysfakcją obserwowała, jak wstyd rozlewa się po twarzy męża.
— A ponieważ cenię czas i jakość, nie zamierzałam poświęcać wieczoru na tworzenie arcydzieła z pustej lodówki. Zamówiłam kolację z „Bursztynowej”. Kurier powinien być za moment. Mam nadzieję, że lubią państwo owoce morza?
Marek zdążył już przejść od zdziwienia do zrozumienia, a od zrozumienia do szczerego szacunku. Kiwnął głową.
— „Bursztynowa”? Świetny wybór. Jest pani niezwykłą kobietą, Agnieszko. Piotr ma ogromne szczęście.
Dalsza część wieczoru przebiegała już całkowicie według zasad Agnieszki. Gdy przyjechał dostawca, bez pośpiechu i zamieszania nakryła do stołu. Po chwili pojawiły się na nim eleganckie dania.
Rozmawiała z Markiem jak równy z równym o gospodarce, sytuacji na rynku, inwestycjach i ryzyku korporacyjnym. Karolina, która szybko zorientowała się, że przy Agnieszce jej zwykłe efektowne uwagi wypadają blado, głównie milczała i dłubała widelcem w tatarze.
Piotr przez cały wieczór siedział jak na rozżarzonych węglach. Co jakiś czas próbował wtrącić uwagę, przyciągnąć rozmowę z powrotem do siebie i odzyskać rolę pewnego siebie gospodarza, ale Marek znacznie uważniej słuchał teraz jego żony.
Starannie zbudowana legenda o zaradnym żywicielu i łagodnej, zależnej gospodyni rozsypała się na drobne kawałki. Przed przełożonym siedział człowiek, który przypisywał sobie cudze zasługi i nie potrafił nawet uprzedzić własnej żony o zaproszonych gościach.
Punktualnie o dziesiątej Marek wstał od stołu.
— Dziękuję za znakomity wieczór, Agnieszko. Kolacja była świetna, ale rozmowa jeszcze lepsza.
— Proszę wpadać częściej, panie Marku. Zawsze cenię interesujących rozmówców — odpowiedziała uprzejmie.
Piotr poszedł odprowadzić gości. Kiedy zamknęły się za nimi drzwi, w mieszkaniu zapanowała gęsta, burzowa cisza.
Agnieszka stała przy oknie w salonie i patrzyła na nocne światła za szybą. Nie czuła żalu ani strachu. Tylko dziwną, niemal odurzającą lekkość.
Za jej plecami rozległy się kroki Piotra.
— Ty… ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?! — jego głos drżał od tłumionej wściekłości. — Upokorzyłaś mnie! Przy moim szefie! Przy Karolinie! Zniszczyłaś mi reputację!
Agnieszka odwróciła się powoli. Szmaragdowy materiał sukienki miękko połyskiwał w świetle kinkietu.
— Swoją reputację zniszczyłeś sam, Piotr. W chwili, kiedy uznałeś, że możesz używać mnie jak stopnia, na który wejdziesz, żeby wydawać się wyższy.
— Chciałem tylko zrobić dobre wrażenie! — krzyknął, tracąc resztki panowania nad sobą. — Mogłaś mi pomóc! Co ci szkodziło przez jeden wieczór zachować się jak normalna żona?!
— Normalna żona? Czyli nieme przedłużenie twojego ego? Dekoracja w przedstawieniu, w którym ty grasz główną rolę? — Agnieszka pokręciła głową. — Kłamałeś, Piotr. Powiedziałeś im, że mnie utrzymujesz. Kłamałeś, że nie robię niczego poważnego. Umniejszyłeś mojej pracy, moim pieniądzom, mojemu wkładowi i mnie samej. A najgorsze jest nawet nie to. Najgorsze, że chyba sam zacząłeś wierzyć w tę własną bajkę. Tak przywykłeś korzystać z tego, co tworzę, że uznałeś, iż z natury należy to do ciebie.
— Jesteś nienormalna! I jeszcze jedno: za tę kolację zapłaciłem ja! Dostałem powiadomienie z banku. Wydałaś na jedzenie jakąś absurdalną kwotę!
— Nie martw się — Agnieszka podeszła do stołu, wzięła kieliszek z resztką wina i upiła mały łyk. — Potraktuj to jako koszt twojej demaskacji. A jutro przeleję ci te pieniądze z własnego konta. Nie lubię mieć długów.
Odstawiła kieliszek.
— Składam pozew o rozwód, Piotr.
Znieruchomiał.
Wściekłość na jego twarzy najpierw ustąpiła miejsca zdumieniu, a chwilę później prawdziwemu strachowi.
— Jaki rozwód? Agnieszka, przez jeden nieudany wieczór… przez kilka słów…
— Nie przez jeden wieczór. Ta kolacja była tylko ostatnią kroplą. Mam dość bycia twoim zasobem. Mam dość bycia wygodną. Chcę wracać do domu, wkładać swój ulubiony szlafrok i nie zastanawiać się, czy ktoś mnie za niego zruga jak służącą. Chcę żyć z człowiekiem, który jest ze mnie dumny, a nie ukrywa moje osiągnięcia po to, żeby zasłonić własne kompleksy.
— A komu ty w ogóle będziesz potrzebna z tymi swoimi ambicjami?! — wyrzucił z siebie rozpaczliwie, chwytając za swoją ulubioną manipulację.
— Sobie, Piotr. Przede wszystkim sobie. I to mi w zupełności wystarczy.
Minęła męża stojącego pośrodku salonu i weszła do sypialni. Zamknęła za sobą drzwi. Zdjęła szmaragdową sukienkę i starannie odwiesiła ją do szafy.
Potem wyjęła stary, miękki, brzoskwiniowy szlafrok.
Otuliła się nim, zawiązała pasek i po raz pierwszy od bardzo dawna zaczerpnęła powietrza naprawdę głęboko i swobodnie.
Jutro czekał ją trudny dzień. Trzeba będzie znaleźć prawnika, omówić podział majątku, w tym mieszkania, które Piotr tak chętnie przedstawiał jako własne osiągnięcie. Trzeba będzie spakować rzeczy. Pojawią się awantury, prośby, namowy, a może nawet groźby.
Ale to wszystko miało wydarzyć się jutro.
Teraz był piątek.
I Agnieszka po raz pierwszy od dawna naprawdę czuła, że jest u siebie.
Bezpieczna.
Wolna.
Szczęśliwa i zdumiewająco silna.
Podeszła do toaletki, wzięła płatek kosmetyczny i powoli, niemal czule, zaczęła ścierać z ust czerwoną szminkę.
Przedstawienie dobiegło końca.
Prawdziwe życie dopiero się zaczynało.